Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 40. Arme Ginger

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 40. Arme Ginger

Op een dag, toen ons rijtuig en vele andere stonden te wachten bij een van de parken waar muziek werd gespeeld, kwam er een sjofel oud huurrijtuig naast het onze staan. Het paard was een oude, versleten vos, met een slecht verzorgde vacht waar de botten duidelijk doorheen staken, doorgezakte knieën, en de voorbenen waren erg onvast. Ik had wat hooi gegeten, en de wind blies een plukje die kant op, en het arme dier strekte haar lange, magere hals uit, pakte het op en keek toen om zich heen of er nog meer was. Er lag een hopeloze blik in het doffe oog die me wel moest opvallen, en toen, terwijl ik nadacht waar ik dat paard eerder had gezien, keek ze me recht aan en zei: “Black Beauty, ben jij dat?”

Het was Ginger! Maar wat was ze veranderd! De prachtig gebogen, glanzende hals was nu recht en schraal en ingevallen; de mooie rechte benen en fijne kogels waren gezwollen; de gewrichten waren door het zware werk misvormd; het gezicht, dat ooit zo vol vuur en leven was, was nu vol lijden, en aan het zwoegen van haar flanken en haar vele hoesten kon ik merken hoe slecht haar adem was.

Onze koetsiers stonden een eindje verderop bij elkaar, dus schoof ik een stap of twee naar haar toe, zodat we rustig een praatje konden maken. Het was een treurig verhaal dat ze te vertellen had.

Na een jaar in de wei op Earlshall werd ze weer geschikt geacht voor werk en werd ze verkocht aan een heer. Een tijdje ging het heel goed met haar, maar na een langere galop dan gewoonlijk kwam de oude blessure terug, en nadat ze rust had gehad en behandeld was, werd ze opnieuw verkocht. Zo ging ze verscheidene keren van eigenaar wisselen, maar telkens kwam ze lager terecht.

“En zo werd ik ten slotte,” zei ze, “gekocht door een man die een heleboel rijtuigen en paarden heeft en die verhuurt. Jij ziet eruit alsof je het goed hebt, en daar ben ik blij om, maar ik kan je niet vertellen hoe mijn leven is geweest. Toen ze achter mijn zwakte kwamen, zeiden ze dat ik niet waard was wat ze voor me hadden betaald, en dat ik voor een van de minderwaardige rijtuigen moest en gewoon opgebruikt moest worden; dat is wat ze nu doen, slaan en laten werken zonder ooit één gedachte aan wat ik lijd – ze hebben voor me betaald en moeten het eruit halen, zeggen ze. De man die me nu huurt, betaalt de eigenaar elke dag een flinke som geld, en dus moet hij het ook uit mij halen; en zo gaat het de hele week rond en rond, zonder ooit een zondag rust.”

Ik zei: “Vroeger kwam je voor jezelf op als je slecht behandeld werd.”

“Ach!” zei ze, “dat heb ik ooit gedaan, maar het heeft geen zin; mensen zijn sterker, en als ze wreed zijn en geen gevoel hebben, kunnen we niets doen dan het verdragen – het verdragen, steeds maar door, tot het einde. Ik wou dat het einde gekomen was, ik wou dat ik dood was. Ik heb dode paarden gezien, en ik weet zeker dat die geen pijn lijden; ik hoop dat ik onder het werk dood neerval en niet naar de vilder word gestuurd.”

Ik was er erg van ontdaan, en ik legde mijn neus tegen de hare, maar ik kon niets zeggen om haar te troosten. Ik denk dat ze blij was me te zien, want ze zei: “Jij bent de enige vriend die ik ooit heb gehad.”

Juist toen kwam haar koetsier eraan, en met een ruk aan haar mond liet hij haar achteruit uit de rij gaan en reed weg, en ik bleef heel bedroefd achter.

Korte tijd later kwam er een kar met een dood paard erin langs onze standplaats. Het hoofd hing over de achterkant van de kar, uit de levenloze tong droop langzaam bloed; en die ingevallen ogen! Maar daar kan ik niet over praten, het was een te vreselijk gezicht. Het was een vos met een lange, magere hals. Ik zag een witte streep over het voorhoofd. Ik geloof dat het Ginger was; ik hoopte het, want dan zouden haar zorgen voorbij zijn. O! Als mensen barmhartiger waren, zouden ze ons doodschieten voordat we in zo’n ellende terechtkwamen.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel