Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 40. Biedna Ginger

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 40. Biedna Ginger

Pewnego dnia, kiedy nasza dorożka i wiele innych czekały przed jednym z parków, w którym grała muzyka, obok nas zatrzymała się obdarta stara dorożka. Zaprzężona była w starą, wyniszczoną kasztanowatą klacz o zaniedbanej sierści, spod której wyraźnie sterczały kości, z wysuniętymi do przodu kolanami, a przednie nogi bardzo jej się chwiały. Jadłem akurat siano i wiatr potoczył małą wiązkę w jej stronę, a biedne stworzenie wyciągnęło długą, chudą szyję i ją podniosło, a potem odwróciło się i rozglądało za kolejną. W matowym oku było coś beznadziejnego, czego nie mogłem nie zauważyć, i wtedy, gdy zastanawiałem się, gdzie już widziałem tego konia, spojrzała mi prosto w oczy i powiedziała: „Czarny Książę, to ty?”

To była Ginger! Ale jak bardzo zmieniona! Pięknie wygięta, lśniąca szyja była teraz prosta, chuda i zapadnięta; czyste, proste nogi i delikatne pęciny były opuchnięte; stawy zniekształciła ciężka praca; pysk, niegdyś tak pełen zapału i życia, był teraz pełen cierpienia, a po tym, jak unosiły się jej boki, i po częstym kaszlu poznałem, jak ciężko oddycha.

Nasi woźnice stali razem kawałek dalej, więc przysunąłem się do niej bokiem o krok czy dwa, żebyśmy mogli w spokoju trochę porozmawiać. Smutną historię miała mi do opowiedzenia.

Po roku spędzonym na pastwisku w Earlshall uznano, że znów nadaje się do pracy, i sprzedano ją pewnemu dżentelmenowi. Przez jakiś czas dobrze jej się wiodło, ale po dłuższym niż zwykle galopie dawna kontuzja wróciła i po odpoczynku i leczeniu znów ją sprzedano. W ten sposób kilka razy zmieniała właścicieli, ale za każdym razem staczała się coraz niżej.

„I tak w końcu” – powiedziała – „kupił mnie człowiek, który trzyma wiele dorożek i koni i wynajmuje je innym. Ty wyglądasz na kogoś, komu dobrze się wiedzie, i cieszę się z tego, ale nie potrafiłabym ci opowiedzieć, jakie było moje życie. Kiedy odkryli moją słabość, powiedzieli, że nie jestem warta tego, co za mnie dali, i że muszę iść do jednej z tych podłych dorożek i po prostu zostać wyeksploatowana do końca; i to właśnie robią: biją mnie i zaprzęgają do pracy, ani razu nie pomyślawszy, jak cierpię – zapłacili za mnie i muszą to ze mnie wyciągnąć, tak mówią. Człowiek, który mnie teraz wynajmuje, codziennie płaci właścicielowi kupę pieniędzy, więc on też musi to ze mnie wyciągnąć; i tak kręci się przez cały tydzień w kółko, bez niedzielnego odpoczynku”.

Powiedziałem: „Kiedyś umiałaś się bronić, jeśli źle cię traktowano”.

„Ach!” – odpowiedziała – „kiedyś tak, ale to na nic; ludzie są silniejsi, a jeśli są okrutni i nie mają serca, nic nie możemy zrobić, tylko to znosić – znosić i znosić aż do końca. Chciałabym, żeby ten koniec już nadszedł, chciałabym umrzeć. Widziałam martwe konie i jestem pewna, że nie czują bólu; chciałabym paść martwa przy pracy, a nie zostać odesłana do rakarza”.

Bardzo mnie to zasmuciło i przytknąłem chrapy do jej chrap, ale nie potrafiłem powiedzieć nic, co by ją pocieszyło. Myślę, że ucieszyła się na mój widok, bo powiedziała: „Jesteś jedynym przyjacielem, jakiego kiedykolwiek miałam”.

Właśnie wtedy podszedł jej woźnica, szarpnięciem za wędzidło wycofał ją z szeregu i odjechał, zostawiając mnie w wielkim smutku.

Niedługo potem obok naszego postoju przejechał wóz, a na nim martwy koń. Głowa zwisała z tyłu wozu, z bezwładnego języka powoli kapała krew; a te zapadnięte oczy! Ale nie mogę o nich mówić, ten widok był zbyt straszny. Był to kasztanowaty koń z długą, chudą szyją. Zobaczyłem białą strzałkę na czole. Wierzę, że to była Ginger; miałem nadzieję, że tak, bo wtedy jej udręka by się skończyła. Ach! Gdyby ludzie byli bardziej miłosierni, zastrzeliliby nas, zanim popadniemy w taką nędzę.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał