Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 49. Mój ostatni dom

Rozdział 49. Mój ostatni dom
Pewnego dnia tego lata stajenny wyczyścił mnie i wyszykował z tak niezwykłą starannością, że pomyślałem, że zbliża się jakaś nowa zmiana; przyciął mi szczotki pęcinowe i włosy na nogach, przeciągnął kopyta smołą i nawet rozczesał mi grzywkę na boki. Zdaje się, że uprząż była wyjątkowo wypolerowana. Willie wydawał się na wpół zaniepokojony, na wpół wesoły, kiedy wsiadał z dziadkiem do bryczki.
„Jeśli panie go polubią” – powiedział stary pan – „to i one będą zadowolone, i on będzie zadowolony. Możemy przynajmniej spróbować”.
O milę czy dwie od wsi dojechaliśmy do ładnego, niskiego domu z trawnikiem i krzewami od frontu i podjazdem pod same drzwi. Willie zadzwonił i zapytał, czy panna Blomefield albo panna Ellen są w domu. Były. Więc podczas gdy Willie został ze mną, pan Thoroughgood wszedł do domu. Po jakichś dziesięciu minutach wrócił, a za nim trzy damy; jedna, wysoka i blada, otulona białym szalem, wspierała się na młodszej, o ciemnych oczach i wesołej twarzy; trzecia, o bardzo dostojnym wyglądzie, była panną Blomefield. Wszystkie podeszły, oglądały mnie i zadawały pytania. Młodsza – to była panna Ellen – bardzo mnie polubiła; powiedziała, że jest pewna, że mnie polubi, bo mam takie dobre spojrzenie. Wysoka, blada dama powiedziała, że zawsze denerwowałaby się, jadąc za koniem, który już raz upadł, bo mógłbym upaść znowu, a gdyby tak się stało, nigdy nie otrząsnęłaby się z przerażenia.
„Widzą panie” – powiedział pan Thoroughgood – „wiele znakomitych koni ma potłuczone kolana przez nieostrożność woźniców, bez żadnej własnej winy, i z tego, co widzę, powiedziałbym, że tak jest i z tym koniem; ale oczywiście nie chcę na panie wpływać. Jeśli panie zechcą, mogą go wziąć na próbę, a wtedy stangret pań zobaczy, co o nim sądzi”.
„Zawsze był pan dla nas tak dobrym doradcą w sprawie koni” – powiedziała dostojna dama – „że pańska rekomendacja wiele dla mnie znaczy, i jeśli moja siostra Lavinia nie ma nic przeciwko temu, z podziękowaniem przyjmiemy pańską propozycję próby”.
Ustalono więc, że następnego dnia ktoś po mnie przyjdzie.
Rano przyszedł po mnie elegancki młody człowiek. Z początku wyglądał na zadowolonego; ale kiedy zobaczył moje kolana, powiedział rozczarowanym głosem:
„Nie sądziłem, proszę pana, że poleci pan moim paniom takiego oszpeconego konia”.
„»Piękny jest ten, kto pięknie się sprawuje«” – powiedział mój pan – „bierzesz go tylko na próbę i jestem pewien, że potraktujesz go uczciwie, młody człowieku. Jeśli nie okaże się tak pewny jak każdy koń, którym kiedykolwiek powoziłeś, odeślij go”.
Zaprowadzono mnie do nowego domu, wstawiono do wygodnej stajni, nakarmiono i zostawiono w spokoju. Następnego dnia, kiedy stajenny czyścił mi głowę, powiedział:
„Zupełnie taka sama gwiazdka, jaką miał »Czarny Książę«; i wzrost ma prawie taki sam. Ciekawe, gdzie on teraz jest”.
Trochę dalej natrafił na miejsce na mojej szyi, gdzie puszczano mi krew i gdzie na skórze został mały guzek. Aż drgnął i zaczął mnie uważnie oglądać, mówiąc do siebie.
„Biała gwiazdka na czole, jedna biała noga z prawej strony, ten mały guzek dokładnie w tym miejscu”; potem, spojrzawszy na środek mojego grzbietu – „i jak żyję, jest ta mała łatka białej sierści, którą John nazywał »trzypensówką Księcia«. To musi być »Czarny Książę«! Książę! Książę! Poznajesz mnie? Mały Joe Green, który omal cię nie zabił?” I zaczął mnie klepać i klepać, jakby nie posiadał się z radości.
Nie mogę powiedzieć, żebym go pamiętał, bo był teraz rosłym, młodym mężczyzną z czarnymi bokobrodami i męskim głosem, ale byłem pewien, że on mnie zna i że jest Joe Greenem, i bardzo się ucieszyłem. Przysunąłem do niego chrapy i próbowałem powiedzieć, że jesteśmy przyjaciółmi. Nigdy nie widziałem człowieka tak uradowanego.
„Uczciwa próba! No pewnie, że tak! Ciekawe, co to za łajdak potłukł ci kolana, mój stary Książę! Musiano cię gdzieś bardzo źle traktować; no, no, to nie będzie moja wina, jeśli teraz nie będzie ci dobrze. Szkoda, że nie ma tu Johna Manly’ego, żeby cię zobaczył”.
Po południu zaprzężono mnie do niskiego powoziku spacerowego i podprowadzono pod drzwi. Panna Ellen miała mnie wypróbować, a Green pojechał z nią. Szybko się przekonałem, że dobrze powozi, a ona wydawała się zadowolona z moich chodów. Słyszałem, jak Joe opowiadał jej o mnie i mówił, że jest pewien, że jestem dawnym „Czarnym Księciem” dziedzica Gordona.
Kiedy wróciliśmy, pozostałe siostry wyszły, żeby się dowiedzieć, jak się sprawowałem. Panna Ellen opowiedziała im, co właśnie usłyszała, i dodała:
„Na pewno napiszę do pani Gordon i powiem jej, że jej ulubiony koń trafił do nas. Jak ona się ucieszy!”
Potem przez jakiś tydzień codziennie mną powożono, a ponieważ okazało się, że jestem zupełnie pewny, panna Lavinia wreszcie odważyła się wyjechać małym krytym powozem. Wtedy już ostatecznie postanowiono mnie zatrzymać i nazywać mnie moim dawnym imieniem: „Czarny Książę”.
Mieszkam teraz w tym szczęśliwym miejscu już cały rok. Joe jest najlepszym i najżyczliwszym ze stajennych. Moja praca jest lekka i przyjemna i czuję, jak wracają mi siły i dobry nastrój. Pan Thoroughgood powiedział niedawno do Joego:
„U ciebie pociągnie, aż skończy dwadzieścia lat – może i dłużej”.
Willie zawsze do mnie zagaduje, kiedy tylko może, i traktuje mnie jak swojego szczególnego przyjaciela. Moje panie obiecały, że nigdy mnie nie sprzedadzą, więc nie mam się czego bać; i tu kończy się moja opowieść. Wszystkie moje kłopoty minęły i jestem w domu; i często, zanim się całkiem obudzę, wydaje mi się, że wciąż jestem w sadzie w Birtwick i stoję z moimi starymi przyjaciółmi pod jabłoniami.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał