Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 1. Mój pierwszy dom

Rozdział 1. Mój pierwszy dom
Pierwszym miejscem, jakie dobrze pamiętam, była duża, miła łąka, a na niej staw z czystą wodą. Pochylało się nad nim kilka cienistych drzew, a tam, gdzie woda była głębsza, rosły sitowie i lilie wodne. Z jednej strony, ponad żywopłotem, widzieliśmy zaorane pole, a z drugiej, ponad bramą, dom naszego pana, który stał przy drodze; na górnym krańcu łąki szumiał zagajnik jodłowy, a na dolnym płynął strumyk, nad którym wznosił się stromy brzeg.
Póki byłem mały, żywiłem się mlekiem matki, bo nie umiałem jeszcze jeść trawy. Za dnia biegałem u jej boku, a nocą kładłem się tuż przy niej. Gdy było gorąco, stawaliśmy nad stawem w cieniu drzew, a gdy było zimno, mieliśmy przyjemną, ciepłą szopę przy zagajniku.
Kiedy tylko podrosłem na tyle, by jeść trawę, matka zaczęła wychodzić za dnia do pracy i wracać wieczorem.
Oprócz mnie na łące było sześć młodych źrebaków; były starsze ode mnie, a niektóre prawie tak duże jak dorosłe konie. Biegałem z nimi i świetnie się bawiłem; galopowaliśmy wszyscy razem w kółko po polu, ile sił w nogach. Czasem zabawa bywała dość ostra, bo często nie tylko galopowały, lecz także gryzły i kopały.
Pewnego dnia, gdy kopania było sporo, matka zarżała, żebym do niej podszedł, a potem powiedziała:
„Chcę, żebyś uważnie posłuchał tego, co ci teraz powiem. Źrebaki, które tu mieszkają, to bardzo dobre źrebaki, ale to źrebięta koni pociągowych i, rzecz jasna, nie nauczyły się dobrych manier. Ty jesteś z dobrej krwi i dobrego rodu; twój ojciec ma w tych stronach wielkie imię, a twój dziadek dwa lata z rzędu zdobył puchar na wyścigach w Newmarket; twoja babka miała najłagodniejsze usposobienie ze wszystkich koni, jakie znałam, a mnie, zdaje się, nigdy nie widziałeś kopiącej ani gryzącej. Mam nadzieję, że wyrośniesz na łagodnego i dobrego konia i nigdy nie nabierzesz złych nawyków; pracuj chętnie, wysoko podnoś nogi w kłusie i nigdy nie gryź ani nie kop, nawet w zabawie”.
Nigdy nie zapomniałem rady matki; wiedziałem, że to mądra stara klacz, a nasz pan bardzo ją cenił. Nazywała się Duchess, ale on często nazywał ją Pet.
Nasz pan był dobrym, życzliwym człowiekiem. Dawał nam dobrą paszę, dobre schronienie i dobre słowo; mówił do nas równie łagodnie jak do swoich małych dzieci. Wszyscy go lubiliśmy, a matka bardzo go kochała. Kiedy widziała go przy bramie, rżała z radości i podbiegała do niego kłusem. Klepał ją wtedy i głaskał, mówiąc: „No i jak tam, stara Pet, jak się miewa twój mały Darkie?”. Byłem matowo kary, więc nazywał mnie Darkie; potem dawał mi kawałek chleba, który bardzo mi smakował, a czasem przynosił marchewkę dla matki. Wszystkie konie do niego podchodziły, ale myślę, że to my byliśmy jego ulubieńcami. W dni targowe matka zawsze wiozła go do miasta lekką bryczką.
Był też parobek od pługa, Dick, który czasem przychodził na nasze pole zrywać jeżyny z żywopłotu. Kiedy najadł się do syta, urządzał sobie, jak to nazywał, zabawę ze źrebakami: rzucał w nas kamieniami i patykami, żebyśmy galopowali. Niewiele sobie z niego robiliśmy, bo mogliśmy uciec galopem; ale czasem kamień trafiał i bolało.
Pewnego dnia znów zabawiał się w ten sposób i nie wiedział, że pan jest na sąsiednim polu; a pan tam był i przyglądał się wszystkiemu; w mgnieniu oka przeskoczył przez żywopłot, chwycił Dicka za ramię i tak go trzepnął w ucho, że chłopak aż zawył z bólu i zaskoczenia. Gdy tylko zobaczyliśmy pana, podbiegliśmy kłusem bliżej, żeby zobaczyć, co się dzieje.
„Nicpoń! – powiedział. – Nicpoń! Żeby tak gonić źrebaki! To nie pierwszy raz ani nie drugi, ale za to ostatni. Masz – bierz swoje pieniądze i idź do domu; nie chcę cię więcej widzieć na mojej farmie”. I tak nigdy więcej nie zobaczyliśmy Dicka. Stary Daniel, który zajmował się końmi, był równie łagodny jak nasz pan, więc dobrze nam się wiodło.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał