Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 1. Mijn eerste thuis

Hoofdstuk 1. Mijn eerste thuis
De eerste plek die ik me goed kan herinneren, was een grote, aangename wei met een vijver met helder water. Er bogen een paar schaduwrijke bomen overheen, en aan het diepe eind groeiden biezen en waterlelies. Over de heg aan de ene kant keken we uit op een geploegde akker, en aan de andere kant keken we over een hek naar het huis van onze baas, dat langs de weg stond; boven aan de wei stond een bosje sparren, en onderaan liep een stromende beek met een steile oever erboven.
Zolang ik klein was, leefde ik van de melk van mijn moeder, want gras kon ik nog niet eten. Overdag rende ik naast haar, en ’s nachts lag ik dicht tegen haar aan. Als het warm was, stonden we bij de vijver in de schaduw van de bomen, en als het koud was, hadden we een fijne, warme schuilstal bij het bosje.
Zodra ik oud genoeg was om gras te eten, ging mijn moeder overdag aan het werk, en ’s avonds kwam ze terug.
Behalve ik liepen er nog zes jonge veulens in de wei; ze waren ouder dan ik, en sommige waren bijna zo groot als volwassen paarden. Ik rende vaak met ze mee en had dikke pret; dan galoppeerden we met z’n allen rondjes over het veld, zo hard als we konden. Soms ging het er nogal ruw aan toe, want ze beten en trapten vaak terwijl ze galoppeerden.
Op een dag, toen er flink getrapt werd, riep mijn moeder me met een hinnik bij zich, en toen zei ze:
“Ik wil dat je goed luistert naar wat ik je ga zeggen. De veulens die hier wonen zijn heel goede veulens, maar het zijn veulens van trekpaarden, en natuurlijk hebben ze geen manieren geleerd. Jij bent goed gefokt en van goede afkomst; je vader heeft een grote naam in deze streek, en je grootvader heeft twee jaar de beker gewonnen op de races van Newmarket; je grootmoeder had het liefste karakter van alle paarden die ik ooit heb gekend, en ik denk dat je mij nog nooit hebt zien trappen of bijten. Ik hoop dat je zachtaardig en goed zult opgroeien en nooit slechte gewoonten zult aanleren; doe je werk met goede wil, til je voeten goed op als je draaft, en bijt of trap nooit, zelfs niet in het spel.”
Ik ben de raad van mijn moeder nooit vergeten; ik wist dat ze een wijs oud paard was, en onze baas had een hoge dunk van haar. Ze heette Duchess, maar hij noemde haar vaak Pet.
Onze baas was een goede, vriendelijke man. Hij gaf ons goed voer, goed onderdak en vriendelijke woorden; hij sprak even vriendelijk tegen ons als tegen zijn kleine kinderen. We waren allemaal op hem gesteld, en mijn moeder hield heel veel van hem. Als ze hem bij het hek zag, hinnikte ze van blijdschap en draafde ze naar hem toe. Dan klopte en aaide hij haar en zei: “Zo, ouwe Pet, en hoe gaat het met je kleine Darkie?” Ik was dof zwart, daarom noemde hij me Darkie; dan gaf hij me een stuk brood, dat heel lekker was, en soms bracht hij een wortel mee voor mijn moeder. Alle paarden kwamen naar hem toe, maar ik denk dat wij zijn lievelingen waren. Op marktdagen bracht mijn moeder hem altijd in een licht sjeesje naar de stad.
Er was een ploegjongen, Dick, die soms in onze wei kwam om bramen uit de heg te plukken. Als hij genoeg had gegeten, maakte hij met de veulens wat hij ‘lol’ noemde: hij gooide stenen en stokken naar ons om ons te laten galopperen. We trokken ons niet veel van hem aan, want we konden er gewoon vandoor gaan; maar soms raakte een steen ons en deed dat pijn.
Op een dag was hij weer met dat spelletje bezig en wist hij niet dat de baas in de wei ernaast was; maar die stond daar wel en zag wat er gebeurde. In een oogwenk sprong hij over de heg, greep Dick bij zijn arm en gaf hem zo’n oorvijg dat hij het uitbrulde van pijn en schrik. Zodra we de baas zagen, draafden we dichterbij om te zien wat er gebeurde.
“Akelig joch!” zei hij. “Akelig joch! De veulens opjagen! Dit is niet de eerste keer, en ook niet de tweede, maar het wordt wel de laatste. Daar — neem je geld en ga naar huis; ik wil je niet meer op mijn boerderij zien.” Dus we hebben Dick nooit meer gezien. De oude Daniel, de man die voor de paarden zorgde, was net zo zachtaardig als onze baas, dus we hadden het goed.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel