Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 2. De jacht

Hoofdstuk 2. De jacht
Voordat ik twee jaar oud was, gebeurde er iets wat ik nooit ben vergeten. Het was vroeg in het voorjaar; ’s nachts had het een beetje gevroren, en er hing nog een lichte nevel over de bossen en weiden. Ik en de andere veulens stonden te grazen in het lage deel van de wei, toen we heel in de verte iets hoorden wat klonk als het blaffen van honden. Het oudste veulen hief zijn hoofd op, spitste zijn oren en zei: “Daar zijn de jachthonden!” en ging er meteen in galop vandoor, gevolgd door ons allemaal, naar het hoge deel van de wei, waar we over de heg konden kijken en een heel eind over de velden daarachter konden zien. Mijn moeder en een oud rijpaard van onze baas stonden er ook vlakbij, en die leken er alles van te weten.
“Ze hebben een haas gevonden,” zei mijn moeder, “en als ze deze kant op komen, zullen we de jacht zien.”
En al snel stormden de honden allemaal door het veld met jonge tarwe naast het onze. Zo’n lawaai als zij maakten, had ik nog nooit gehoord. Ze blaften niet, ze huilden niet en ze jankten niet, maar ze lieten aan één stuk door een “jo! jo-o-o! jo! jo-o-o!” horen, zo hard als ze konden. Achter hen aan kwam een hele groep mannen te paard, sommigen in groene jassen, en allemaal galoppeerden ze zo snel als ze konden. Het oude paard snoof en keek hen gretig na, en wij jonge veulens wilden het liefst met ze meegaloppen, maar ze waren al snel verdwenen in de lager gelegen velden; daar leek het alsof ze tot stilstand waren gekomen; de honden hielden op met blaffen en renden alle kanten op met hun neus aan de grond.
“Ze zijn het spoor kwijt,” zei het oude paard, “misschien ontsnapt de haas.”
“Welke haas?” vroeg ik.
“O! Ik weet niet welke haas; best kans dat het een van onze eigen hazen uit het bos is; elke haas die ze kunnen vinden is goed genoeg voor de honden en de mannen om achteraan te jagen.” En het duurde niet lang of de honden begonnen weer met hun “jo! jo-o-o!”, en in volle vaart kwamen ze allemaal terug, recht op onze wei af, naar het stuk waar de hoge oever en de heg boven de beek hangen.
“Nu zullen we de haas zien,” zei mijn moeder; en op dat moment schoot er een haas, dol van angst, voorbij die naar het bos rende. Daar kwamen de honden aan; ze stormden over de oever, sprongen over de beek en kwamen over het veld aanrennen, gevolgd door de jagers. Zes of acht mannen lieten hun paarden er in één keer overheen springen, vlak achter de honden aan. De haas probeerde door de heg te komen, maar die was te dicht; ze keerde zich bliksemsnel om om naar de weg te rennen, maar het was te laat; de honden stortten zich met hun wilde geblaf op haar; we hoorden één gil, en dat was haar einde. Een van de jagers reed erheen en joeg met zijn zweep de honden weg, die haar anders al snel aan stukken hadden gescheurd. Hij hield haar aan een poot omhoog, verscheurd en bloedend, en alle heren leken heel tevreden.
Wat mij betreft: ik was zo verbijsterd dat ik eerst niet zag wat er bij de beek gebeurde; maar toen ik wel keek, zag ik iets treurigs: twee mooie paarden lagen op de grond, het ene spartelde in de beek en het andere lag kreunend in het gras. Een van de ruiters kwam onder de modder uit het water geklommen, de andere lag doodstil.
“Hij heeft zijn nek gebroken,” zei mijn moeder.
“En dat is zijn verdiende loon,” zei een van de veulens.
Ik dacht er net zo over, maar mijn moeder deed niet met ons mee.
“Nee hoor,” zei ze, “dat mag je niet zeggen; maar hoewel ik een oud paard ben en heel wat heb gezien en gehoord, heb ik nooit kunnen begrijpen waarom mensen zo dol zijn op deze sport; ze bezeren zichzelf vaak, maken vaak goede paarden kapot en woelen de velden om, en dat allemaal voor een haas of een vos of een hert, dat ze op een andere manier veel makkelijker zouden kunnen krijgen; maar wij zijn maar paarden, en wij weten het niet.”
Terwijl mijn moeder dit zei, stonden we toe te kijken. Veel van de ruiters waren naar de jongeman toe gegaan; maar mijn baas, die alles had zien gebeuren, was de eerste die hem optilde. Zijn hoofd viel achterover en zijn armen hingen slap omlaag, en iedereen keek heel ernstig. Er was nu geen lawaai meer; zelfs de honden waren stil en leken te weten dat er iets mis was. Ze droegen hem naar het huis van onze baas. Later hoorde ik dat het de jonge George Gordon was, de enige zoon van de landheer, een knappe, lange jongeman en de trots van zijn familie.
Nu reden er mensen alle kanten op: naar de dokter, naar de hoefsmid en ongetwijfeld ook naar Squire Gordon, om hem over zijn zoon te vertellen. Toen meneer Bond, de hoefsmid, kwam kijken naar het zwarte paard dat kreunend in het gras lag, betastte hij hem overal en schudde zijn hoofd; een van zijn benen was gebroken. Toen rende iemand naar het huis van onze baas en kwam terug met een geweer; even later klonk er een harde knal en een vreselijke gil, en daarna was alles stil; het zwarte paard bewoog niet meer.
Mijn moeder leek erg aangeslagen; ze zei dat ze dat paard al jaren kende en dat hij “Rob Roy” heette; het was een goed paard, zonder één kwade trek. Ze wilde daarna nooit meer naar dat deel van de wei.
Niet veel dagen later hoorden we de kerkklok lange tijd luiden, en toen we over het hek keken, zagen we een lang, vreemd zwart rijtuig dat met zwart laken was bedekt en door zwarte paarden werd getrokken; daarna kwam er nog een, en nog een, en nog een, allemaal zwart, terwijl de klok maar bleef luiden en luiden. Ze brachten de jonge Gordon naar het kerkhof om hem te begraven. Hij zou nooit meer rijden. Wat ze met Rob Roy hebben gedaan, heb ik nooit geweten; maar het was allemaal voor één klein haasje.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel