Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 2. Polowanie

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 2. Polowanie

Nie miałem jeszcze dwóch lat, kiedy wydarzyło się coś, czego nigdy nie zapomniałem. Była wczesna wiosna; w nocy chwycił lekki przymrozek, a nad lasami i łąkami wciąż wisiała rzadka mgiełka. Ja i inne źrebaki paśliśmy się w dolnej części pastwiska, kiedy usłyszeliśmy, gdzieś bardzo daleko, coś jakby ujadanie psów. Najstarszy ze źrebaków podniósł łeb, nastawił uszu i zawołał: „To sfora!”, i natychmiast ruszył galopem, a za nim my wszyscy, w górną część pastwiska, skąd mogliśmy patrzeć ponad żywopłotem na kilka dalszych pól. Moja matka i stary wierzchowiec naszego pana też stali w pobliżu i, jak się zdawało, dobrze wiedzieli, o co chodzi.

„Znaleźli zająca – powiedziała moja matka – a jeśli pobiegną w tę stronę, zobaczymy polowanie”.

I wkrótce psy pędziły już na złamanie karku przez sąsiednie pole młodej pszenicy. Nigdy nie słyszałem takiego hałasu, jaki robiły. Nie szczekały, nie wyły ani nie skomlały, tylko wciąż zanosiły się na całe gardło: „jo! jo, o, o! jo! jo, o, o!”. Za nimi jechała gromada mężczyzn na koniach, niektórzy w zielonych surdutach, wszyscy pędzący galopem, co koń wyskoczy. Stary koń parsknął i patrzył za nimi z zapałem, a my, młode źrebaki, chcieliśmy pognać razem z nimi, ale oni szybko zniknęli na polach poniżej; tam, jak się wydawało, przystanęli; psy przestały ujadać i biegały we wszystkie strony z nosami przy ziemi.

„Zgubiły trop – powiedział stary koń. – Może zając ucieknie”.

„Jaki zając?” – zapytałem.

„Och! Nie wiem jaki; całkiem możliwe, że któryś z naszych zajęcy z lasu; każdy zając, jakiego znajdą, będzie dobry, żeby psy i ludzie mogli za nim gonić” – i niedługo potem psy znów podjęły swoje „jo! jo, o, o!” i wszystkie razem zawróciły pędem, kierując się prosto na naszą łąkę, w miejsce, gdzie wysoki brzeg i żywopłot zwieszają się nad strumieniem.

„Teraz zobaczymy zająca” – powiedziała moja matka; i właśnie wtedy obok przemknął zając, oszalały ze strachu, i rzucił się w stronę lasu. Nadbiegły psy; przeskoczyły przez skarpę, przesadziły strumień i pognały przez pole, a za nimi myśliwi. Sześciu czy ośmiu mężczyzn przeskoczyło na koniach gładko na drugą stronę, tuż za psami. Zając próbował przecisnąć się przez płot; był za gęsty, więc zawrócił gwałtownie w stronę drogi, ale było za późno; psy dopadły go z dzikim jazgotem; usłyszeliśmy jeden przeraźliwy pisk i to był jego koniec. Jeden z myśliwych podjechał i odpędził psy batem, bo wkrótce rozszarpałyby go na strzępy. Uniósł go za nogę, poszarpanego i krwawiącego, a wszyscy panowie wydawali się bardzo zadowoleni.

Co do mnie, byłem tak zdumiony, że z początku nie widziałem, co się dzieje przy strumieniu; ale kiedy spojrzałem, ujrzałem smutny widok: dwa piękne konie leżały na ziemi, jeden szamotał się w wodzie, a drugi jęczał na trawie. Jeden z jeźdźców wychodził z wody cały w błocie, drugi leżał zupełnie nieruchomo.

„Skręcił kark” – powiedziała moja matka.

„I dobrze mu tak” – odezwał się jeden ze źrebaków.

Myślałem tak samo, ale moja matka się z nami nie zgodziła.

„O nie – powiedziała – nie wolno ci tak mówić; ale choć jestem już starą klaczą i wiele widziałam i słyszałam, nigdy jeszcze nie zdołałam pojąć, czemu ludzie tak lubią tę rozrywkę; często robią sobie krzywdę, często marnują dobre konie i niszczą pola, a wszystko to dla zająca, lisa albo jelenia, którego mogliby łatwiej zdobyć w inny sposób; ale my jesteśmy tylko końmi i tego nie rozumiemy”.

Podczas gdy matka to mówiła, staliśmy i patrzyliśmy. Wielu jeźdźców podjechało do młodego człowieka; ale to mój pan, który obserwował, co się dzieje, pierwszy go podniósł. Głowa opadła mu do tyłu, ręce zwisały bezwładnie, a wszyscy mieli bardzo poważne miny. Teraz panowała cisza; nawet psy ucichły i zdawały się wiedzieć, że stało się coś złego. Zanieśli go do domu naszego pana. Usłyszałem później, że był to młody George Gordon, jedyny syn dziedzica, piękny, wysoki młodzieniec i duma swojej rodziny.

Teraz jeźdźcy rozjechali się we wszystkich kierunkach: po doktora, po kowala i bez wątpienia do dziedzica Gordona, żeby powiadomić go o synu. Kiedy pan Bond, kowal, przyszedł obejrzeć karego konia, który leżał, jęcząc, na trawie, obmacał go całego i pokręcił głową; koń miał złamaną nogę. Wtedy ktoś pobiegł do domu naszego pana i wrócił ze strzelbą; po chwili rozległ się głośny huk i straszliwy kwik, a potem zapadła cisza; kary koń już się nie poruszył.

Moja matka była bardzo poruszona; powiedziała, że znała tego konia od lat i że nazywał się „Rob Roy”; był dobrym koniem i nie miał żadnych narowów. Nigdy więcej nie chciała chodzić w tamtą część pastwiska.

Niewiele dni później usłyszeliśmy, jak długo bije kościelny dzwon, a patrząc ponad bramą, zobaczyliśmy długi, dziwny czarny powóz, okryty czarnym suknem i ciągnięty przez kare konie; za nim jechał drugi, i trzeci, i czwarty, i wszystkie były czarne, a dzwon wciąż bił i bił. Wieźli młodego Gordona na cmentarz, żeby go pochować. Już nigdy nie miał dosiąść konia. Co zrobili z Rob Royem, tego się nigdy nie dowiedziałem; ale wszystko to stało się przez jednego małego zająca.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał