Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 49. Mijn laatste thuis

· The Equinest

Zwart paard in een groen weiland

Hoofdstuk 49. Mijn laatste thuis

Op een dag die zomer verzorgde de stalknecht me met zo’n buitengewone zorg dat ik dacht dat er wel weer een verandering op handen moest zijn; hij knipte het haar bij mijn kogels en aan mijn benen bij, haalde de teerkwast over mijn hoeven en scheidde zelfs mijn voorlok. Ik denk dat het tuig een extra poetsbeurt had gehad. Willie leek half gespannen, half vrolijk toen hij met zijn grootvader in de sjees stapte.

“Als de dames hem zien zitten,” zei de oude heer, “dan zijn zij geholpen en is hij geholpen. We kunnen het in elk geval proberen.”

Op een mijl of twee van het dorp kwamen we bij een mooi, laag huis, met een gazon en heesters aan de voorkant en een oprijlaan naar de deur. Willie belde aan en vroeg of juffrouw Blomefield of juffrouw Ellen thuis was. Ja, dat waren ze. Dus terwijl Willie bij mij bleef, ging meneer Thoroughgood het huis in. Na ongeveer tien minuten kwam hij terug, gevolgd door drie dames; een lange, bleke dame, gehuld in een witte sjaal, leunde op een jongere dame met donkere ogen en een vrolijk gezicht; de derde, een heel statig uitziende persoon, was juffrouw Blomefield. Ze kwamen allemaal naar me kijken en stelden vragen. De jongere dame — dat was juffrouw Ellen — mocht me meteen erg graag; ze zei dat ze zeker wist dat ze me aardig zou vinden, ik had zo’n goed gezicht. De lange, bleke dame zei dat ze altijd zenuwachtig zou zijn achter een paard dat al eens gevallen was, omdat ik opnieuw zou kunnen vallen, en als dat gebeurde, zou ze nooit over de schrik heen komen.

“Ziet u, dames,” zei meneer Thoroughgood, “veel eersteklas paarden hebben kapotte knieën opgelopen door de onvoorzichtigheid van hun menners, zonder dat het hun eigen schuld was, en uit wat ik van dit paard zie, zou ik zeggen dat dat bij hem ook het geval is; maar ik wil u natuurlijk niet beïnvloeden. Als u ervoor voelt, kunt u hem op proef nemen, en dan kan uw koetsier zien wat hij van hem vindt.”

“U bent altijd zo’n goede raadgever voor ons geweest wat onze paarden betreft,” zei de statige dame, “dat uw aanbeveling voor mij zwaar weegt, en als mijn zuster Lavinia geen bezwaar heeft, nemen we uw aanbod van een proeftijd met dank aan.”

Toen werd afgesproken dat ik de volgende dag zou worden opgehaald.

’s Morgens kwam een keurig uitziende jongeman me halen. Eerst leek hij tevreden; maar toen hij mijn knieën zag, zei hij teleurgesteld:

“Ik had niet gedacht, meneer, dat u mijn dames zo’n beschadigd paard zou aanbevelen.”

“‘Mooi is wat mooi doet’,” zei mijn meester; “je neemt hem alleen op proef, en ik weet zeker dat je hem eerlijk zult behandelen, jongeman. Als hij niet net zo betrouwbaar is als welk paard dat je ooit hebt gemend ook, stuur hem dan terug.”

Ik werd naar mijn nieuwe thuis gebracht, in een comfortabele stal gezet, gevoerd en aan mezelf overgelaten. De volgende dag, toen de stalknecht mijn hoofd schoonmaakte, zei hij:

“Dat is precies zo’n kol als ‘Black Beauty’ had; hij is ook ongeveer even groot. Ik vraag me af waar hij nu is.”

Een stukje verder kwam hij bij de plek in mijn hals waar ik was aderlaten en waar een klein knobbeltje in de huid was achtergebleven. Hij schrok bijna en begon me zorgvuldig te bekijken, terwijl hij in zichzelf praatte.

“Witte kol op het voorhoofd, één witte voet rechts, dit knobbeltje precies op die plek;” en toen, kijkend naar het midden van mijn rug: “en, zo waar als ik leef, daar zit dat plekje witte haren dat John altijd ‘Beauty’s dubbeltje’ noemde. Het moet ‘Black Beauty’ zijn! Wel, Beauty! Beauty! Ken je me nog? — de kleine Joe Green, die je bijna de dood in heeft gejaagd?” En hij begon me maar te kloppen en te aaien alsof hij helemaal in de wolken was.

Ik kon niet zeggen dat ik hem nog herkende, want nu was hij een flinke, volwassen jongeman, met zwarte bakkebaarden en een mannenstem, maar ik wist zeker dat hij mij kende, en dat hij Joe Green was, en ik was heel blij. Ik stak mijn neus naar hem uit en probeerde te zeggen dat we vrienden waren. Ik heb nooit een man zo blij gezien.

“Je een eerlijke kans geven! Nou en of! Ik vraag me af wie de schurk was die je knieën heeft kapotgemaakt, mijn ouwe Beauty! Je bent vast ergens slecht behandeld; nou ja, nou ja, het zal niet aan mij liggen als je het nu niet goed krijgt. Ik wou dat John Manly hier was om je te zien.”

’s Middags werd ik voor een laag parkrijtuigje gespannen en naar de deur gebracht. Juffrouw Ellen zou me uitproberen, en Green ging met haar mee. Ik merkte al snel dat ze goed kon mennen, en ze leek tevreden over mijn gangen. Ik hoorde Joe haar over mij vertellen, en dat hij zeker wist dat ik de oude “Black Beauty” van landheer Gordon was.

Toen we terugkwamen, kwamen de andere zusters naar buiten om te horen hoe ik me had gedragen. Zij vertelde hun wat ze net had gehoord, en zei:

“Ik ga beslist aan mevrouw Gordon schrijven om haar te vertellen dat haar lievelingspaard bij ons terecht is gekomen. Wat zal ze blij zijn!”

Daarna werd ik ongeveer een week lang elke dag gereden, en omdat ik heel betrouwbaar bleek, waagde juffrouw Lavinia zich ten slotte ook naar buiten in het kleine, gesloten rijtuig. Daarna werd definitief besloten me te houden en me bij mijn oude naam “Black Beauty” te noemen.

Ik woon nu al een heel jaar op deze gelukkige plek. Joe is de beste en vriendelijkste stalknecht die er bestaat. Mijn werk is licht en aangenaam, en ik voel mijn kracht en levenslust helemaal terugkomen. Meneer Thoroughgood zei laatst tegen Joe:

“Bij jou houdt hij het wel uit tot hij twintig jaar is — misschien nog langer.”

Willie praat altijd met me als hij kan, en behandelt me als zijn bijzondere vriend. Mijn dames hebben beloofd dat ik nooit verkocht zal worden, dus ik heb niets te vrezen; en hier eindigt mijn verhaal. Al mijn zorgen zijn voorbij, en ik ben thuis; en vaak, voordat ik helemaal wakker ben, verbeeld ik me dat ik nog in de boomgaard van Birtwick sta, met mijn oude vrienden onder de appelbomen.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel