Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 31. Krętacz

Rozdział 31. Krętacz
Mój pan nie od razu znalazł kogoś odpowiedniego, ale po kilku dniach przyszedł mój nowy stajenny. Był to wysoki, dość przystojny młodzieniec; ale jeśli kiedykolwiek istniał krętacz w skórze stajennego, to był nim Alfred Smirk. Był dla mnie bardzo uprzejmy i nigdy mnie źle nie traktował; prawdę mówiąc, bardzo dużo mnie głaskał i klepał, kiedy jego pan był w pobliżu i mógł to widzieć. Zanim wyprowadził mnie przed drzwi, zawsze szczotkował mi grzywę i ogon na mokro, a kopyta smarował olejem, żebym ładnie wyglądał; ale o czyszczeniu kopyt, sprawdzaniu podków czy porządnym czyszczeniu mnie myślał tyle samo, co gdybym był krową. Zostawiał mi zardzewiałe wędzidło, wilgotne siodło i sztywne podogonie.
Alfred Smirk uważał się za bardzo przystojnego; spędzał mnóstwo czasu nad włosami, bokobrodami i krawatem przed małym lusterkiem w siodlarni. Kiedy pan do niego mówił, zawsze było tylko: „Tak, proszę pana; tak, proszę pana” – i przy każdym słowie dotykał kapelusza; i wszyscy uważali, że to bardzo miły młody człowiek i że pan Barry miał wielkie szczęście, że go znalazł. Ja bym powiedział, że był najbardziej leniwym i zarozumiałym człowiekiem, z jakim się kiedykolwiek zetknąłem. Oczywiście to wielka rzecz, kiedy nikt cię nie krzywdzi, ale koń potrzebuje czegoś więcej. Miałem boks i mógłbym w nim mieć bardzo wygodnie, gdyby stajenny nie był zbyt leniwy, żeby go wysprzątać. Nigdy nie usuwał całej słomy, a to, co leżało pod spodem, okropnie cuchnęło; ostre opary, które się z tego unosiły, sprawiały, że oczy mnie piekły i zaczynały się zaogniać, i nie miałem już takiego apetytu.
Pewnego dnia jego pan wszedł i powiedział: „Alfredzie, w stajni dość mocno czuć; czy nie należałoby porządnie wyszorować tego boksu i wylać dużo wody?”
„Cóż, proszę pana – odparł, dotykając czapki – zrobię tak, jeśli pan sobie życzy, proszę pana; ale to dość niebezpieczne, proszę pana, wylewać wodę w boksie konia; konie bardzo łatwo się przeziębiają, proszę pana. Nie chciałbym mu zaszkodzić, ale zrobię to, jeśli pan sobie życzy, proszę pana”.
„No cóż – powiedział jego pan – nie chciałbym, żeby się przeziębił; ale nie podoba mi się zapach w tej stajni. Jak sądzisz, czy odpływy są w porządku?”
„Cóż, proszę pana, skoro pan o tym wspomina, myślę, że z odpływu czasem cofa się zapach; może coś jest nie w porządku, proszę pana”.
„To poślij po murarza i niech to obejrzy” – powiedział jego pan.
„Tak, proszę pana, poślę”.
Przyszedł murarz, zerwał mnóstwo cegieł, ale nie znalazł nic złego; posypał więc trochę wapna, policzył panu pięć szylingów, a w moim boksie cuchnęło tak samo jak przedtem. Ale to nie wszystko: ponieważ stałem na stercie wilgotnej słomy, moje kopyta zaczęły chorować i zrobiły się wrażliwe, a pan mawiał:
„Nie wiem, co się dzieje z tym koniem; stąpa bardzo niepewnie. Czasem się boję, że się potknie”.
„Tak, proszę pana – powiedział Alfred – sam to zauważyłem, kiedy wyprowadzałem go na przejażdżkę”.
A prawda była taka, że prawie nigdy mnie nie wyprowadzał, a kiedy pan był zajęty, często stałem całymi dniami, wcale nie rozprostowując nóg, a mimo to karmiono mnie tak obficie, jakbym ciężko pracował. Często szkodziło to mojemu zdrowiu i sprawiało, że czasem byłem ociężały i ospały, ale częściej niespokojny i rozgorączkowany. Nigdy nawet nie dał mi zielonki ani papki z otrębów, które by mnie ochłodziły, bo był równie niedouczony, jak zarozumiały; a zamiast ruchu czy zmiany paszy musiałem łykać końskie pigułki i mikstury; a te, nie licząc przykrości, jaką było wlewanie mi ich do gardła, sprawiały, że czułem się chory i nieswój.
Pewnego dnia kopyta bolały mnie tak bardzo, że kłusując z panem na grzbiecie po świeżo wysypanych kamieniach, dwa razy tak poważnie się potknąłem, że zjeżdżając z Lansdown do miasta, pan zatrzymał się u kowala i poprosił go, żeby zobaczył, co mi jest. Kowal podnosił moje nogi jedną po drugiej i oglądał je; potem wyprostował się, otrzepał ręce jedną o drugą i powiedział:
„Pański koń ma »gnicie strzałki«, i to poważne; kopyta ma bardzo wrażliwe; szczęście, że jeszcze nie upadł. Dziwię się, że pański stajenny wcześniej się tym nie zajął. Takie rzeczy spotykamy w brudnych stajniach, gdzie nigdy porządnie nie usuwa się ściółki. Jeśli przyśle go pan tu jutro, zajmę się kopytem i pokażę pańskiemu człowiekowi, jak stosować maść, którą mu dam”.
Następnego dnia porządnie oczyszczono mi kopyta i wypchano je pakułami nasączonymi jakimś mocnym płynem; była to nieprzyjemna sprawa.
Kowal polecił, żeby codziennie wynoszono z mojego boksu całą ściółkę, a podłogę utrzymywano w czystości. Miałem też dostawać papki z otrębów, trochę zielonki i mniej obroku, dopóki kopyta nie wyzdrowieją. Dzięki takiemu leczeniu szybko odzyskałem humor; ale pan Barry był tak zniesmaczony tym, że dwa razy oszukali go stajenni, że postanowił zrezygnować z trzymania konia i wynajmować go, kiedy będzie potrzebował. Trzymano mnie więc, dopóki kopyta całkiem nie wyzdrowiały, a potem znów mnie sprzedano.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał