Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 31. Krętacz

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 31. Krętacz

Mój pan nie od razu znalazł kogoś odpowiedniego, ale po kilku dniach przyszedł mój nowy stajenny. Był to wysoki, dość przystojny młodzieniec; ale jeśli kiedykolwiek istniał krętacz w skórze stajennego, to był nim Alfred Smirk. Był dla mnie bardzo uprzejmy i nigdy mnie źle nie traktował; prawdę mówiąc, bardzo dużo mnie głaskał i klepał, kiedy jego pan był w pobliżu i mógł to widzieć. Zanim wyprowadził mnie przed drzwi, zawsze szczotkował mi grzywę i ogon na mokro, a kopyta smarował olejem, żebym ładnie wyglądał; ale o czyszczeniu kopyt, sprawdzaniu podków czy porządnym czyszczeniu mnie myślał tyle samo, co gdybym był krową. Zostawiał mi zardzewiałe wędzidło, wilgotne siodło i sztywne podogonie.

Alfred Smirk uważał się za bardzo przystojnego; spędzał mnóstwo czasu nad włosami, bokobrodami i krawatem przed małym lusterkiem w siodlarni. Kiedy pan do niego mówił, zawsze było tylko: „Tak, proszę pana; tak, proszę pana” – i przy każdym słowie dotykał kapelusza; i wszyscy uważali, że to bardzo miły młody człowiek i że pan Barry miał wielkie szczęście, że go znalazł. Ja bym powiedział, że był najbardziej leniwym i zarozumiałym człowiekiem, z jakim się kiedykolwiek zetknąłem. Oczywiście to wielka rzecz, kiedy nikt cię nie krzywdzi, ale koń potrzebuje czegoś więcej. Miałem boks i mógłbym w nim mieć bardzo wygodnie, gdyby stajenny nie był zbyt leniwy, żeby go wysprzątać. Nigdy nie usuwał całej słomy, a to, co leżało pod spodem, okropnie cuchnęło; ostre opary, które się z tego unosiły, sprawiały, że oczy mnie piekły i zaczynały się zaogniać, i nie miałem już takiego apetytu.

Pewnego dnia jego pan wszedł i powiedział: „Alfredzie, w stajni dość mocno czuć; czy nie należałoby porządnie wyszorować tego boksu i wylać dużo wody?”

„Cóż, proszę pana – odparł, dotykając czapki – zrobię tak, jeśli pan sobie życzy, proszę pana; ale to dość niebezpieczne, proszę pana, wylewać wodę w boksie konia; konie bardzo łatwo się przeziębiają, proszę pana. Nie chciałbym mu zaszkodzić, ale zrobię to, jeśli pan sobie życzy, proszę pana”.

„No cóż – powiedział jego pan – nie chciałbym, żeby się przeziębił; ale nie podoba mi się zapach w tej stajni. Jak sądzisz, czy odpływy są w porządku?”

„Cóż, proszę pana, skoro pan o tym wspomina, myślę, że z odpływu czasem cofa się zapach; może coś jest nie w porządku, proszę pana”.

„To poślij po murarza i niech to obejrzy” – powiedział jego pan.

„Tak, proszę pana, poślę”.

Przyszedł murarz, zerwał mnóstwo cegieł, ale nie znalazł nic złego; posypał więc trochę wapna, policzył panu pięć szylingów, a w moim boksie cuchnęło tak samo jak przedtem. Ale to nie wszystko: ponieważ stałem na stercie wilgotnej słomy, moje kopyta zaczęły chorować i zrobiły się wrażliwe, a pan mawiał:

„Nie wiem, co się dzieje z tym koniem; stąpa bardzo niepewnie. Czasem się boję, że się potknie”.

„Tak, proszę pana – powiedział Alfred – sam to zauważyłem, kiedy wyprowadzałem go na przejażdżkę”.

A prawda była taka, że prawie nigdy mnie nie wyprowadzał, a kiedy pan był zajęty, często stałem całymi dniami, wcale nie rozprostowując nóg, a mimo to karmiono mnie tak obficie, jakbym ciężko pracował. Często szkodziło to mojemu zdrowiu i sprawiało, że czasem byłem ociężały i ospały, ale częściej niespokojny i rozgorączkowany. Nigdy nawet nie dał mi zielonki ani papki z otrębów, które by mnie ochłodziły, bo był równie niedouczony, jak zarozumiały; a zamiast ruchu czy zmiany paszy musiałem łykać końskie pigułki i mikstury; a te, nie licząc przykrości, jaką było wlewanie mi ich do gardła, sprawiały, że czułem się chory i nieswój.

Pewnego dnia kopyta bolały mnie tak bardzo, że kłusując z panem na grzbiecie po świeżo wysypanych kamieniach, dwa razy tak poważnie się potknąłem, że zjeżdżając z Lansdown do miasta, pan zatrzymał się u kowala i poprosił go, żeby zobaczył, co mi jest. Kowal podnosił moje nogi jedną po drugiej i oglądał je; potem wyprostował się, otrzepał ręce jedną o drugą i powiedział:

„Pański koń ma »gnicie strzałki«, i to poważne; kopyta ma bardzo wrażliwe; szczęście, że jeszcze nie upadł. Dziwię się, że pański stajenny wcześniej się tym nie zajął. Takie rzeczy spotykamy w brudnych stajniach, gdzie nigdy porządnie nie usuwa się ściółki. Jeśli przyśle go pan tu jutro, zajmę się kopytem i pokażę pańskiemu człowiekowi, jak stosować maść, którą mu dam”.

Następnego dnia porządnie oczyszczono mi kopyta i wypchano je pakułami nasączonymi jakimś mocnym płynem; była to nieprzyjemna sprawa.

Kowal polecił, żeby codziennie wynoszono z mojego boksu całą ściółkę, a podłogę utrzymywano w czystości. Miałem też dostawać papki z otrębów, trochę zielonki i mniej obroku, dopóki kopyta nie wyzdrowieją. Dzięki takiemu leczeniu szybko odzyskałem humor; ale pan Barry był tak zniesmaczony tym, że dwa razy oszukali go stajenni, że postanowił zrezygnować z trzymania konia i wynajmować go, kiedy będzie potrzebował. Trzymano mnie więc, dopóki kopyta całkiem nie wyzdrowiały, a potem znów mnie sprzedano.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał