Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 31. Een huichelaar

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 31. Een huichelaar

Mijn baas vond niet meteen iemand die hem beviel, maar na een paar dagen kwam mijn nieuwe stalknecht. Hij was een lange, best knappe kerel; maar als er ooit een huichelaar in de gedaante van een stalknecht heeft bestaan, dan was het Alfred Smirk. Hij was heel beleefd tegen me en mishandelde me nooit; sterker nog, hij aaide en klopte me heel wat af als zijn baas erbij was om het te zien. Hij borstelde altijd mijn manen en staart met water en mijn hoeven met olie voordat hij me naar de deur bracht, zodat ik er netjes uitzag; maar aan het uitkrabben van mijn hoeven, het nakijken van mijn ijzers of me grondig poetsen dacht hij net zo weinig als wanneer ik een koe was geweest. Hij liet mijn bit roesten, mijn zadel vochtig worden en mijn staartriem stijf.

Alfred Smirk vond zichzelf erg knap; hij besteedde heel veel tijd aan zijn haar, zijn bakkebaarden en zijn das, voor een spiegeltje in de tuigkamer. Als zijn baas tegen hem praatte, was het altijd: “Ja, meneer; ja, meneer” – en bij elk woord tikte hij aan zijn hoed; en iedereen vond hem een heel aardige jongeman en vond dat meneer Barry flink geboft had met hem. Ik zou zeggen dat hij de luiste, verwaandste kerel was die ik ooit ben tegengekomen. Natuurlijk was het een hele zaak om niet slecht behandeld te worden, maar een paard heeft meer nodig dan dat. Ik had een ruime box en had het heel prettig kunnen hebben als hij niet te lui was geweest om hem uit te mesten. Hij haalde nooit al het stro weg, en wat eronder lag stonk verschrikkelijk; de sterke dampen die opstegen deden mijn ogen prikken en ontsteken, en ik had niet meer dezelfde eetlust.

Op een dag kwam zijn baas binnen en zei: “Alfred, het ruikt nogal sterk in de stal; zou je die stand niet eens flink schrobben en er een hoop water overheen gooien?”

“Nou, meneer,” zei hij, terwijl hij aan zijn pet tikte, “ik zal het doen als u dat wilt, meneer; maar het is nogal gevaarlijk, meneer, om water in een paardenbox te gooien; ze vatten heel gemakkelijk kou, meneer. Ik zou hem niet graag kwaad doen, maar ik zal het doen als u dat wilt, meneer.”

“Tja,” zei zijn baas, “ik wil niet dat hij kou vat; maar ik houd niet van de lucht in deze stal. Denk je dat de afvoeren in orde zijn?”

“Nou, meneer, nu u het zegt, ik denk dat de afvoer soms een luchtje terugstuurt; er kan iets mis mee zijn, meneer.”

“Laat dan de metselaar komen om ernaar te kijken,” zei zijn baas.

“Ja, meneer, dat zal ik doen.”

De metselaar kwam en haalde een heleboel stenen eruit, maar vond niets verkeerds; dus strooide hij wat kalk, rekende de baas vijf shilling, en de lucht in mijn box was net zo erg als altijd. Maar dat was niet alles: doordat ik op een hoop vochtig stro stond, werden mijn hoeven ongezond en gevoelig, en de baas zei vaak:

“Ik weet niet wat dit paard mankeert; hij loopt zo onzeker op zijn voeten. Ik ben soms bang dat hij gaat struikelen.”

“Ja, meneer,” zei Alfred, “dat heb ik zelf ook gemerkt als ik hem beweeg.”

Het punt was dat hij me bijna nooit bewoog, en als de baas het druk had, stond ik vaak dagenlang zonder ook maar mijn benen te strekken, terwijl ik net zo krachtig gevoerd werd alsof ik zwaar werk deed. Dat bracht mijn gezondheid vaak in de war en maakte me soms zwaar en suf, maar vaker onrustig en koortsig. Hij gaf me zelfs nooit eens wat groenvoer of een zemelenpap, wat me zou hebben afgekoeld, want hij was net zo onwetend als verwaand; en in plaats van beweging of ander voer moest ik dan paardenpillen en drankjes slikken, die – afgezien van de narigheid dat ze in mijn keel werden gegoten – me ziek en ellendig lieten voelen.

Op een dag waren mijn hoeven zo gevoelig dat ik, terwijl ik met mijn baas op mijn rug over wat vers gelegde stenen draafde, twee keer zo ernstig struikelde dat hij, toen hij via Lansdown de stad in kwam, bij de hoefsmid stopte en hem vroeg te kijken wat er met me aan de hand was. De man pakte mijn voeten een voor een op en onderzocht ze; toen ging hij rechtop staan, klopte het stof van zijn handen en zei:

“Uw paard heeft ‘rotstraal’, en flink ook; zijn hoeven zijn heel gevoelig; het is een geluk dat hij niet gevallen is. Het verbaast me dat uw stalknecht er niet eerder iets aan heeft gedaan. Dit soort dingen zien we in vuile stallen, waar het strooisel nooit goed wordt uitgemest. Als u hem morgen hier brengt, zal ik de hoef behandelen, en ik zal uw knecht uitleggen hoe hij het smeersel moet aanbrengen dat ik hem meegeef.”

De volgende dag werden mijn hoeven grondig schoongemaakt en volgestopt met vlaswerk gedrenkt in een sterk middel; en dat was een onaangenaam karwei.

De hoefsmid liet al het strooisel dagelijks uit mijn box halen en de vloer heel schoon houden. Verder moest ik zemelenpap krijgen, wat groenvoer en niet zoveel haver, tot mijn hoeven weer genezen waren. Met deze behandeling kreeg ik mijn levenslust al snel terug; maar meneer Barry walgde er zo van dat hij twee keer door zijn stalknechten was bedrogen, dat hij besloot geen eigen paard meer te houden en er een te huren wanneer hij er een nodig had. Ik werd daarom gehouden tot mijn hoeven helemaal gezond waren en werd toen weer verkocht.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel