Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 4. Birtwick Park

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 4. Birtwick Park

In die tijd stond ik altijd op stal en werd mijn vacht elke dag geborsteld tot hij glansde als de vleugel van een roek. Het was begin mei toen er een man van Squire Gordon kwam, die me meenam naar het landhuis. Mijn baas zei: “Dag, Darkie; wees een braaf paard en doe altijd je best.” Ik kon geen “dag” zeggen, dus legde ik mijn neus in zijn hand; hij klopte me vriendelijk op de hals, en ik verliet mijn eerste thuis. Omdat ik een aantal jaren bij Squire Gordon heb gewoond, kan ik net zo goed iets over die plek vertellen.

Het park van Squire Gordon lag aan de rand van het dorp Birtwick. Je kwam erin door een groot ijzeren hek, waar het eerste poortwachtershuisje stond, en dan draafde je over een gladde weg tussen groepen grote oude bomen door; dan kwam er nog een poortwachtershuisje en nog een hek, en zo kwam je bij het huis en de tuinen. Daarachter lagen de huisweide, de oude boomgaard en de stallen. Er was plaats voor veel paarden en rijtuigen; maar ik hoef alleen de stal te beschrijven waarin ik werd gebracht; die was heel ruim, met vier goede plaatsen; een groot draairaam kwam uit op het erf, waardoor het er aangenaam en luchtig was.

De eerste plaats was een grote vierkante box, aan de achterkant afgesloten met een houten hek; de andere waren gewone standen, goede standen, maar lang niet zo groot; de box had een laag hooirek en een lage voerbak voor haver; hij heette een loopbox, omdat het paard dat erin werd gezet niet werd vastgebonden, maar los mocht staan en kon doen wat het wilde. Het is heel wat waard om een loopbox te hebben.

In deze mooie box zette de stalknecht mij; hij was schoon, fris en luchtig. Ik heb nooit in een betere box gestaan dan die, en de wanden waren niet zo hoog of ik kon door de ijzeren spijlen bovenaan alles zien wat er gebeurde.

Hij gaf me wat heerlijke haver, klopte me op de hals, sprak vriendelijk tegen me en ging toen weg.

Toen ik mijn haver op had, keek ik om me heen. In de stand naast de mijne stond een kleine, dikke schimmelpony met dikke manen en een dikke staart, een heel mooi hoofd en een brutaal neusje.

Ik stak mijn hoofd omhoog naar de ijzeren spijlen boven aan mijn box en zei: “Hoe maak je het? Hoe heet je?”

Hij draaide zich zo ver om als zijn halster toeliet, hief zijn hoofd op en zei: “Ik heet Merrylegs. Ik ben heel knap; ik draag de jongedames op mijn rug, en soms rijd ik onze mevrouw uit in het lage wagentje. Ze hebben een hoge dunk van me, en James ook. Kom jij naast me in de box wonen?”

Ik zei: “Ja.”

“Nou, dan,” zei hij, “hoop ik dat je een goed humeur hebt; ik heb niet graag iemand naast me die bijt.”

Op dat moment keek er een paardenhoofd over de wand van de stand verderop; de oren lagen plat naar achteren en de blik was nogal humeurig. Het was een grote vosmerrie met een lange, mooie hals. Ze keek naar me en zei:

“Dus jij bent degene die mij uit mijn box heeft gezet; het is toch wel heel vreemd dat zo’n jong hengstje als jij een dame uit haar eigen huis komt zetten.”

“Neem me niet kwalijk,” zei ik, “ik heb niemand eruit gezet; de man die me bracht, heeft me hier gezet, en ik had er niets mee te maken; en wat dat jonge hengstje betreft: ik ben al vier jaar oud en een volwassen paard. Ik heb nog nooit woorden gehad met een paard of een merrie, en ik wil graag in vrede leven.”

“Nou,” zei ze, “dat zullen we nog wel zien. Ik wil natuurlijk geen woorden hebben met zo’n jong ding als jij.” Ik zei niets meer.

’s Middags, toen zij naar buiten was, vertelde Merrylegs me er alles over.

“Het zit zo,” zei Merrylegs. “Ginger heeft de slechte gewoonte om te bijten en te happen; daarom noemen ze haar Ginger, en toen ze in de loopbox stond, hapte ze heel vaak. Op een dag beet ze James in zijn arm, zodat het bloedde, en daarom durfden juffrouw Flora en juffrouw Jessie, die erg op mij gesteld zijn, de stal niet meer in te komen. Ze brachten me altijd lekkere dingen te eten, een appel of een wortel of een stukje brood, maar toen Ginger eenmaal in die box stond, durfden ze niet meer te komen, en ik heb ze erg gemist. Ik hoop dat ze nu weer komen, als jij niet bijt of hapt.”

Ik vertelde hem dat ik nooit ergens in had gebeten behalve in gras, hooi en haver, en dat ik me niet kon voorstellen wat voor plezier Ginger erin vond.

“Nou, ik denk niet dat ze er plezier in vindt,” zegt Merrylegs; “het is gewoon een slechte gewoonte; ze zegt dat niemand ooit aardig voor haar is geweest, en waarom zou ze dan niet bijten? Het is natuurlijk een heel slechte gewoonte; maar als alles waar is wat ze zegt, dan is ze vast heel slecht behandeld voordat ze hier kwam. John doet alles wat hij kan om het haar naar de zin te maken, en James doet alles wat hij kan, en onze baas gebruikt nooit de zweep als een paard zich goed gedraagt; dus ik denk dat ze hier best een goed humeur zou kunnen hebben. Zie je,” zei hij met een wijze blik, “ik ben twaalf jaar oud; ik weet heel veel, en ik kan je vertellen dat er in de hele streek geen betere plek voor een paard is dan deze. John is de beste stalmeester die er ooit is geweest; hij is hier al veertien jaar; en je hebt nog nooit zo’n vriendelijke jongen gezien als James; dus het is helemaal Gingers eigen schuld dat ze niet in die box is gebleven.”

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel