Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 11. Klare taal

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 11. Klare taal

Hoe langer ik op Birtwick woonde, hoe trotser en gelukkiger ik me voelde dat ik zo’n plek had. Onze baas en mevrouw werden geacht en geliefd door iedereen die hen kende; ze waren goed en vriendelijk voor iedereen en alles; niet alleen voor mannen en vrouwen, maar ook voor paarden en ezels, honden en katten, koeien en vogels; er was geen onderdrukt of mishandeld schepsel dat in hen geen vriend had, en hun personeel dacht er net zo over. Als bekend werd dat een van de dorpskinderen een dier wreed behandelde, kreeg het daar al snel van het landhuis over te horen.

De landheer en boer Grey hadden, zoals ze zelf zeiden, al meer dan twintig jaar samen geijverd om de opzetteugels bij trekpaarden afgeschaft te krijgen, en in onze streek zag je ze zelden; en als mevrouw soms een zwaarbeladen paard tegenkwam met zijn hoofd strak omhoog gebonden, liet ze het rijtuig stoppen, stapte uit en sprak de voerman met haar lieve, ernstige stem toe, om hem te laten inzien hoe dwaas en wreed dat was.

Ik denk niet dat een man het tegen onze mevrouw kon volhouden. Ik wou dat alle dames waren zoals zij. Ook onze baas kon soms flink van leer trekken. Ik weet nog dat hij op een ochtend met mij op weg naar huis reed, toen we een krachtige man in een licht ponykarretje op ons af zagen komen, met een prachtige kleine bruine pony ervoor, met slanke benen en een edel, gevoelig hoofd. Net toen hij bij het hek van het park kwam, draaide het kleine ding die kant op; zonder een woord of waarschuwing rukte de man het hoofd van het dier met zo’n kracht en zo plotseling om, dat het bijna op zijn achterhand viel. Het dier herstelde zich en wilde verder lopen, toen hij het woedend begon te slaan. De pony sprong naar voren, maar de sterke, zware hand hield het mooie dier terug met een kracht die bijna genoeg was om zijn kaak te breken, terwijl de zweep nog steeds in hem sneed. Voor mij was het een afschuwelijk gezicht, want ik wist wat een vreselijke pijn het dat gevoelige mondje deed; maar de baas gaf me het teken, en in een tel waren we bij hem.

“Sawyer,” riep hij met strenge stem, “is die pony van vlees en bloed?”

“Van vlees en bloed en van slechte wil,” zei hij; “hij is te veel gesteld op zijn eigen zin, en dat bevalt me niet.” Hij sprak alsof hij in grote woede was. Hij was een aannemer die vaak voor zaken naar het park was gekomen.

“En denkt u,” zei de baas streng, “dat hij door zo’n behandeling gesteld raakt op uw zin?”

“Hij had niets te maken met die afslag; zijn weg ging rechtdoor!” zei de man ruw.

“U hebt die pony vaak naar mijn huis gereden,” zei de baas; “het laat alleen het geheugen en het verstand van het dier zien; hoe moest hij weten dat u er niet weer heen ging? Maar daar gaat het nauwelijks om. Ik moet zeggen, meneer Sawyer, dat ik nog nooit tot mijn verdriet getuige ben geweest van een laffere, wredere behandeling van een kleine pony, en door u zo te laten meeslepen door uw woede, schaadt u uw eigen karakter evenveel, ja zelfs meer, dan u uw paard schaadt; en bedenk wel: we zullen allemaal worden geoordeeld naar onze daden, of die nu mens of dier betreffen.”

De baas reed me langzaam naar huis, en ik kon aan zijn stem horen hoezeer het voorval hem had bedroefd. Hij sprak heren van zijn eigen stand net zo vrijuit aan als mensen die lager stonden; want op een andere dag, toen we op pad waren, ontmoetten we een zekere kapitein Langley, een vriend van onze baas; hij mende een prachtig span schimmels voor een soort break. Na een kort gesprek zei de kapitein:

“Wat vind je van mijn nieuwe span, Douglas? Je weet dat jij in deze streek de kenner van paarden bent, en ik zou graag je mening horen.”

De baas liet me een stukje achteruitgaan, zodat hij ze goed kon bekijken. “Het is een buitengewoon knap span,” zei hij, “en als ze zo goed zijn als ze eruitzien, hoef je vast niets beters te wensen; maar ik zie dat je nog steeds vasthoudt aan dat lievelingsidee van je om je paarden te kwellen en hun kracht te verminderen.”

“Wat bedoel je,” zei de ander, “de opzetteugels? O, ach ja! Ik weet dat dat een stokpaardje van je is; nou, het punt is dat ik graag zie dat mijn paarden hun hoofd hoog dragen.”

“Ik ook,” zei de baas, “net zo graag als ieder ander, maar ik zie niet graag dat ze hoog gehouden worden; dat haalt alle glans eraf. Kijk, jij bent militair, Langley, en je ziet je regiment ongetwijfeld graag goed voor de dag komen bij de parade, ‘hoofd omhoog’ en zo; maar je zou niet veel eer van je exercitie hebben als al je mannen hun hoofd aan een rugplank vastgebonden hadden! Op de parade zou het misschien weinig kwaad kunnen, behalve dat het ze zou kwellen en vermoeien; maar hoe zou het gaan bij een bajonetaanval op de vijand, als ze elke spier vrij moeten kunnen gebruiken en al hun kracht naar voren moeten werpen? Ik zou niet veel geven voor hun kans op de overwinning. En met paarden is het precies hetzelfde: je maakt ze prikkelbaar en onrustig en je vermindert hun kracht; je laat ze hun gewicht niet in het werk leggen, en dus moeten ze te veel doen met hun gewrichten en spieren, en dan slijten ze natuurlijk sneller. Je kunt erop rekenen dat paarden bedoeld zijn om hun hoofd vrij te hebben, net zo vrij als dat van mensen; en als we wat meer volgens het gezonde verstand en een stuk minder volgens de mode zouden handelen, zouden veel dingen makkelijker gaan; bovendien weet je net zo goed als ik dat een paard dat een misstap maakt veel minder kans heeft om zich te herstellen als zijn hoofd en hals naar achteren zijn vastgebonden. En nu,” zei de baas lachend, “heb ik mijn stokpaardje flink laten draven; kun jij niet ook besluiten erop te stappen, kapitein? Jouw voorbeeld zou veel uitmaken.”

“Ik geloof dat je in theorie gelijk hebt,” zei de ander, “en dat over de soldaten is een flinke steek; maar — nou ja — ik zal erover nadenken,” en zo gingen ze uit elkaar.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel