Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 11. Bez ogródek

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 11. Bez ogródek

Im dłużej mieszkałem w Birtwick, tym bardziej byłem dumny i szczęśliwy, że trafiłem na takie miejsce. Naszego pana i panią szanowali i kochali wszyscy, którzy ich znali; byli dobrzy i życzliwi dla wszystkich i wszystkiego – nie tylko dla mężczyzn i kobiet, ale i dla koni i osłów, psów i kotów, bydła i ptaków; nie było uciśnionego ani źle traktowanego stworzenia, które nie miałoby w nich przyjaciela, a służba szła za ich przykładem. Jeśli wiadomo było, że któreś z wiejskich dzieci okrutnie traktuje jakieś zwierzę, szybko dostawało za to reprymendę ze dworu.

Dziedzic i farmer Grey, jak sami mówili, przez ponad dwadzieścia lat wspólnie zabiegali o to, żeby skończyć z wypinaczami u koni pociągowych, i w naszych stronach rzadko się je widywało; a czasem, gdy pani spotkała ciężko obładowanego konia z głową zadartą do góry, kazała zatrzymać powóz, wysiadała i swoim słodkim, poważnym głosem przemawiała woźnicy do rozsądku, starając się mu pokazać, jakie to głupie i okrutne.

Nie sądzę, by jakikolwiek mężczyzna potrafił się oprzeć naszej pani. Chciałbym, żeby wszystkie damy były takie jak ona. Nasz pan także potrafił czasem ostro się z kimś rozprawić. Pamiętam, jak pewnego ranka jechał na mnie do domu, gdy zobaczyliśmy rosłego mężczyznę jadącego w naszą stronę lekkim powozikiem zaprzężonym w pięknego, małego gniadego kuca o smukłych nogach i szlachetnej, wrażliwej głowie. Kiedy dojeżdżał do bramy parku, maleństwo skręciło w jej stronę; mężczyzna bez słowa i bez ostrzeżenia szarpnął zwierzęciu głowę z taką siłą i tak nagle, że omal nie rzucił go na zad. Kuc odzyskał równowagę i ruszył dalej, a wtedy tamten zaczął go wściekle smagać batem. Kuc rzucił się do przodu, ale silna, ciężka ręka osadziła śliczne stworzenie z siłą niemal wystarczającą, by złamać mu szczękę, a bat wciąż ciął. Był to dla mnie straszny widok, bo wiedziałem, jaki okropny ból sprawia to temu delikatnemu małemu pyskowi; ale pan dał mi znak i w sekundę byliśmy przy nim.

„Sawyer – zawołał surowym głosem – czy ten kuc jest z krwi i kości?”

„Z krwi i kości, i z charakterem – odparł tamten. – Za bardzo lubi stawiać na swoim, a to mi nie odpowiada”. Mówił jak ktoś ogarnięty wielkim gniewem. Był budowniczym, który często bywał w parku w interesach.

„A czy pan sądzi – rzekł surowo nasz pan – że takie traktowanie sprawi, iż polubi pańską wolę?”

„Nie miał czego tam skręcać; jego droga prowadziła prosto!” – odparł szorstko mężczyzna.

„Często przyjeżdżał pan tym kucem do mojego domu – powiedział nasz pan. – To tylko dowodzi pamięci i inteligencji zwierzęcia; skąd miał wiedzieć, że i tym razem pan tam nie jedzie? Ale nie o to tu chodzi. Muszę powiedzieć, panie Sawyer, że nigdy jeszcze nie przypadło mi w bolesnym udziale oglądać równie niegodnego mężczyzny, brutalnego traktowania małego kuca, a ulegając takiemu gniewowi, szkodzi pan własnemu charakterowi tak samo, ba, nawet bardziej, niż szkodzi pan swojemu koniowi; i niech pan pamięta, że wszyscy będziemy sądzeni według naszych uczynków, czy to wobec ludzi, czy wobec zwierząt”.

Pan wracał na mnie do domu powoli i po jego głosie poznawałem, jak bardzo go to zasmuciło. Z dżentelmenami swojego stanu rozmawiał równie otwarcie jak z tymi niżej postawionymi; innego dnia bowiem, gdy byliśmy na przejażdżce, spotkaliśmy niejakiego kapitana Langleya, przyjaciela naszego pana; powoził wspaniałą parą siwków zaprzężoną do czegoś w rodzaju breku. Po krótkiej rozmowie kapitan powiedział:

„Co pan myśli o moim nowym zaprzęgu, panie Douglas? Wie pan, uchodzi pan w tych stronach za znawcę koni, a chciałbym poznać pańskie zdanie”.

Pan cofnął mnie trochę, żeby dobrze im się przyjrzeć. „To niezwykle piękna para – powiedział – i jeśli są tak dobre, na jakie wyglądają, z pewnością nie musi pan sobie życzyć niczego lepszego; ale widzę, że wciąż trzyma się pan tego swojego ulubionego pomysłu, który męczy konie i odbiera im siłę”.

„Co pan ma na myśli – odparł tamten – wypinacze? Ach, tak! Wiem, że to pański konik; cóż, prawda jest taka, że lubię, kiedy moje konie trzymają głowy wysoko”.

„Ja też – rzekł pan – jak każdy, ale nie lubię, kiedy się je trzyma w górze na siłę; to odbiera temu cały urok. Pan jest wojskowym, Langley, i z pewnością lubi pan, kiedy pański pułk dobrze się prezentuje na paradzie, »głowy do góry« i tak dalej; ale nie byłby pan specjalnie dumny ze swojej musztry, gdyby wszyscy pańscy żołnierze mieli głowy przywiązane do deski! Na paradzie może i nie wyrządziłoby to wielkiej szkody, poza tym, że by ich to męczyło i nużyło; ale co by było podczas ataku na bagnety, kiedy potrzebują swobodnie używać każdego mięśnia i rzucić całą swoją siłę naprzód? Nie dałbym wiele za ich szanse na zwycięstwo. I dokładnie tak samo jest z końmi: drażni pan je i psuje im usposobienie, i odbiera im siłę; nie pozwala im pan naprzeć całym ciężarem na pracę, więc muszą zbyt wiele robić samymi stawami i mięśniami, a to oczywiście szybciej je wyniszcza. Może pan być pewien, że konie stworzono po to, by miały swobodne głowy, tak samo swobodne jak ludzie; i gdybyśmy postępowali trochę bardziej zgodnie ze zdrowym rozsądkiem, a dużo mniej zgodnie z modą, przekonalibyśmy się, że wiele rzeczy idzie łatwiej; poza tym wie pan równie dobrze jak ja, że jeśli koń się potknie, ma znacznie mniejsze szanse złapać równowagę, gdy jego głowa i szyja są przypięte do tyłu. A teraz – dodał pan ze śmiechem – kiedy już porządnie przekłusowałem swojego konika, może i pan zdecyduje się go dosiąść, kapitanie? Pański przykład wiele by zdziałał”.

„Wierzę, że w teorii ma pan rację – odparł tamten – a to o żołnierzach to dość celny cios; ale… cóż… zastanowię się nad tym”. I tak się rozstali.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał