Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 21. Rozstanie

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 21. Rozstanie

Mieszkałem w tym szczęśliwym miejscu już trzy lata, ale nadchodziły dla nas smutne zmiany. Od czasu do czasu słyszeliśmy, że nasza pani jest chora. Doktor często bywał we dworze, a pan wyglądał na poważnego i zatroskanego. Potem usłyszeliśmy, że musi natychmiast opuścić dom i wyjechać na dwa albo trzy lata do ciepłego kraju. Wiadomość spadła na cały dom jak bicie żałobnego dzwonu. Wszystkim było smutno; ale pan od razu zaczął czynić przygotowania, by zlikwidować gospodarstwo i opuścić Anglię. Słyszeliśmy, jak rozmawiano o tym w naszej stajni; prawdę mówiąc, nie rozmawiano o niczym innym.

John chodził przy swojej pracy milczący i smutny, a Joe prawie przestał pogwizdywać. Ciągle ktoś przyjeżdżał i odjeżdżał; Ginger i ja mieliśmy pracy po uszy.

Pierwsze wyjechały panienki Jessie i Flora ze swoją guwernantką. Przyszły się z nami pożegnać. Ściskały biednego Merrylegsa jak starego przyjaciela, bo też nim był. Potem usłyszeliśmy, co postanowiono w naszej sprawie. Pan sprzedał Ginger i mnie swojemu staremu przyjacielowi, hrabiemu W, bo uważał, że będzie nam tam dobrze. Merrylegsa oddał pastorowi, który szukał kuca dla pani Blomefield, ale pod warunkiem, że nigdy nie zostanie sprzedany, a kiedy nie będzie już zdolny do pracy, zostanie zastrzelony i pochowany.

Joego przyjęto, żeby się nim opiekował i pomagał w domu, więc pomyślałem, że Merrylegsowi będzie dobrze. John dostał propozycje kilku dobrych posad, ale powiedział, że chwilę zaczeka i się rozejrzy.

Wieczorem przed wyjazdem pan przyszedł do stajni, żeby wydać ostatnie polecenia i po raz ostatni poklepać swoje konie. Wydawał się bardzo przygnębiony; poznałem to po jego głosie. Myślę, że my, konie, potrafimy wyczytać z głosu więcej niż wielu ludzi.

„Postanowiłeś już, co zrobisz, John? – zapytał. – Widzę, że nie przyjąłeś żadnej z tych propozycji”.

„Nie, proszę pana; postanowiłem, że jeśli uda mi się dostać posadę u jakiegoś pierwszorzędnego zajeżdżacza młodych koni i trenera, to będzie dla mnie właściwa droga. Wiele młodych zwierząt zostaje wystraszonych i zepsutych przez złe traktowanie, a nie musiałoby tak być, gdyby zajął się nimi właściwy człowiek. Zawsze dobrze dogaduję się z końmi i gdybym mógł niektórym z nich pomóc dobrze zacząć, czułbym, że robię coś dobrego. Co pan o tym myśli?”

„Nie znam nikogo – odparł pan – kto nadawałby się do tego lepiej niż ty. Rozumiesz konie, a one jakoś rozumieją ciebie, i z czasem mógłbyś zacząć pracować na własny rachunek; myślę, że nie mógłbyś wybrać lepiej. Jeśli będę mógł ci w jakikolwiek sposób pomóc, napisz do mnie. Porozmawiam z moim pełnomocnikiem w Londynie i zostawię u niego twoje świadectwo”.

Pan podał Johnowi nazwisko i adres, a potem podziękował mu za długą i wierną służbę; ale tego było dla Johna za wiele. „Proszę, niech pan przestanie, nie zniosę tego; pan i moja droga pani zrobili dla mnie tak wiele, że nigdy nie zdołam się odwdzięczyć. Ale nigdy państwa nie zapomnimy, proszę pana, i jeśli Bóg da, może kiedyś zobaczymy panią z powrotem zdrową; musimy mieć nadzieję, proszę pana”. Pan podał Johnowi rękę, ale nic nie powiedział, i obaj wyszli ze stajni.

Nadszedł ostatni smutny dzień; lokaj wyjechał dzień wcześniej z ciężkimi bagażami i zostali tylko pan, pani i jej pokojówka. Ginger i ja po raz ostatni podprowadziliśmy powóz pod drzwi dworu. Służący wynieśli poduszki, pledy i mnóstwo innych rzeczy; a kiedy wszystko było gotowe, pan zszedł po schodach, niosąc panią na rękach (byłem po stronie domu i widziałem wszystko, co się działo); ostrożnie posadził ją w powozie, a służba domowa stała dookoła i płakała.

„Żegnajcie raz jeszcze – powiedział. – Nie zapomnimy o nikim z was” – i wsiadł. „Jedź, John”.

Joe wskoczył na kozioł i ruszyliśmy powolnym kłusem przez park i przez wieś, gdzie ludzie stali w drzwiach, żeby po raz ostatni na nich popatrzeć i powiedzieć: „Niech im Bóg błogosławi”.

Kiedy dojechaliśmy na stację kolejową, pani chyba sama przeszła z powozu do poczekalni. Usłyszałem, jak mówi swoim słodkim głosem: „Do widzenia, John. Niech cię Bóg błogosławi”. Poczułem, jak lejce drgnęły, ale John nie odpowiedział; może nie był w stanie mówić. Gdy tylko Joe wyjął rzeczy z powozu, John zawołał go, żeby przypilnował koni, a sam poszedł na peron. Biedny Joe! Stanął tuż przy naszych łbach, żeby ukryć łzy. Wkrótce pociąg, sapiąc, wjechał na stację; potem jeszcze dwie czy trzy minuty, drzwi się zatrzasnęły, konduktor zagwizdał i pociąg płynnie odjechał, zostawiając za sobą tylko kłęby białego dymu i kilka bardzo ciężkich serc.

Kiedy pociąg zupełnie zniknął z oczu, John wrócił.

„Już nigdy jej nie zobaczymy – powiedział. – Nigdy”. Wziął lejce, wsiadł na kozioł i razem z Joem powoli pojechał do domu; ale to nie był już nasz dom.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał