Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 21. Het afscheid

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 21. Het afscheid

Ik had nu drie jaar op deze gelukkige plek gewoond, maar er stonden ons droevige veranderingen te wachten. We hoorden af en toe dat mevrouw ziek was. De dokter was vaak in huis, en de baas keek ernstig en bezorgd. Toen hoorden we dat ze meteen haar huis moest verlaten en voor twee of drie jaar naar een warm land moest gaan. Het nieuws viel over het huishouden als het luiden van een doodsklok. Iedereen vond het verschrikkelijk; maar de baas begon direct regelingen te treffen om zijn huishouding op te heffen en Engeland te verlaten. We hoorden er in onze stal over praten; er werd eigenlijk over niets anders gepraat.

John deed zijn werk stil en bedroefd, en Joe floot nauwelijks nog. Er was een hoop komen en gaan; Ginger en ik hadden het druk.

De eersten van het gezelschap die vertrokken, waren juffrouw Jessie en Flora, met hun gouvernante. Ze kwamen ons gedag zeggen. Ze knuffelden de arme Merrylegs als een oude vriend, en dat was hij ook. Toen hoorden we wat er voor ons was geregeld. De baas had Ginger en mij verkocht aan zijn oude vriend, de graaf van W, want hij dacht dat we het daar goed zouden hebben. Merrylegs had hij aan de dominee gegeven, die een pony zocht voor mevrouw Blomefield, maar op voorwaarde dat hij nooit verkocht zou worden, en dat hij, als hij niet meer kon werken, doodgeschoten en begraven zou worden.

Joe werd aangenomen om voor hem te zorgen en in het huis te helpen, dus ik dacht dat Merrylegs het goed getroffen had. John kreeg verschillende goede betrekkingen aangeboden, maar hij zei dat hij even zou wachten en rondkijken.

De avond voordat ze vertrokken, kwam de baas de stal in om wat instructies te geven en zijn paarden een laatste klopje te geven. Hij leek erg terneergeslagen; dat hoorde ik aan zijn stem. Ik geloof dat wij paarden meer aan een stem kunnen horen dan veel mensen.

“Heb je al besloten wat je gaat doen, John?” vroeg hij. “Ik merk dat je geen van beide aanbiedingen hebt aangenomen.”

“Nee, meneer; ik heb besloten dat het voor mij het juiste zou zijn als ik een betrekking kon krijgen bij een eersteklas inrijder en trainer van jonge paarden. Veel jonge dieren worden door een verkeerde behandeling bang gemaakt en bedorven, en dat hoeft niet als de juiste man ze onder handen neemt. Ik kan altijd goed met paarden overweg, en als ik sommigen van hen aan een goede start kon helpen, zou ik het gevoel hebben dat ik iets goeds deed. Wat vindt u ervan, meneer?”

“Ik ken nergens een man,” zei de baas, “die ik er zo geschikt voor zou vinden als jij. Je begrijpt paarden, en op de een of andere manier begrijpen zij jou, en na verloop van tijd zou je voor jezelf kunnen beginnen; ik denk dat je niets beters kunt doen. Als ik je op welke manier ook kan helpen, schrijf me dan. Ik zal met mijn zaakwaarnemer in Londen praten en je getuigschrift bij hem achterlaten.”

De baas gaf John de naam en het adres, en toen bedankte hij hem voor zijn lange en trouwe dienst; maar dat was John te veel. “Alstublieft, niet doen, meneer, ik kan het niet verdragen; u en mijn lieve mevrouw hebben zoveel voor me gedaan dat ik het nooit kan terugbetalen. Maar we zullen u nooit vergeten, meneer, en als God het wil, zien we mevrouw ooit weer terug zoals ze was; we moeten de hoop niet opgeven, meneer.” De baas gaf John een hand, maar hij zei niets, en ze verlieten allebei de stal.

De laatste droevige dag was aangebroken; de lakei en de zware bagage waren de dag ervoor al vertrokken, en er waren alleen nog de baas, mevrouw en haar kamenier. Ginger en ik reden het rijtuig voor de laatste keer voor naar de voordeur. Het personeel bracht kussens, plaids en nog veel meer naar buiten; en toen alles klaar was, kwam de baas de trap af met mevrouw in zijn armen (ik stond aan de kant van het huis en kon alles zien wat er gebeurde); hij zette haar voorzichtig in het rijtuig, terwijl het huispersoneel er huilend omheen stond.

“Nogmaals vaarwel,” zei hij, “we zullen niemand van jullie vergeten,” en hij stapte in. “Rijden maar, John.”

Joe sprong op de bok, en we draafden langzaam door het park en door het dorp, waar de mensen bij hun deur stonden om nog een laatste blik te werpen en “God zegene hen” te zeggen.

Toen we bij het station kwamen, liep mevrouw volgens mij zelf van het rijtuig naar de wachtkamer. Ik hoorde haar met haar eigen lieve stem zeggen: “Vaarwel, John. God zegene je.” Ik voelde de teugel trillen, maar John gaf geen antwoord; misschien kon hij niet praten. Zodra Joe de spullen uit het rijtuig had gehaald, riep John hem om bij de paarden te blijven, terwijl hij het perron op ging. Arme Joe! Hij stond vlak bij onze hoofden om zijn tranen te verbergen. Al heel snel kwam de trein puffend het station binnen; toen nog twee of drie minuten, en de deuren werden dichtgeslagen, de conducteur floot, en de trein gleed weg en liet alleen wolken witte rook en een paar heel bezwaarde harten achter.

Toen hij helemaal uit het zicht was, kwam John terug.

“We zullen haar nooit meer zien,” zei hij — “nooit.” Hij nam de teugels, klom op de bok en reed met Joe langzaam naar huis; maar het was nu niet meer ons thuis.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel