Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 4. Birtwick Park

Rozdział 4. Birtwick Park
W tym czasie stałem zwykle w stajni, a moją sierść szczotkowano codziennie, aż lśniła jak skrzydło gawrona. Był początek maja, kiedy przyszedł człowiek od dziedzica Gordona i zabrał mnie do dworu. Mój pan powiedział: „Żegnaj, Darkie; bądź dobrym koniem i zawsze rób, co w twojej mocy”. Nie mogłem powiedzieć „żegnaj”, więc wsunąłem mu chrapy w dłoń; poklepał mnie serdecznie i opuściłem mój pierwszy dom. Ponieważ przeżyłem kilka lat u dziedzica Gordona, równie dobrze mogę opowiedzieć coś o tym miejscu.
Park dziedzica Gordona ciągnął się wzdłuż wsi Birtwick. Wjeżdżało się do niego przez dużą żelazną bramę, przy której stała pierwsza stróżówka, a potem jechało się kłusem gładką drogą między kępami wielkich starych drzew; dalej była druga stróżówka i druga brama, za którą był dom i ogrody. Za nimi leżał padok przy domu, stary sad i stajnie. Było tam miejsce dla wielu koni i powozów; ale opiszę tylko stajnię, do której mnie wprowadzono; była bardzo przestronna, z czterema dobrymi stanowiskami; duże uchylne okno wychodziło na podwórze, dzięki czemu było w niej przyjemnie i przewiewnie.
Pierwsze stanowisko było duże i kwadratowe, zamknięte z tyłu drewnianą bramką; pozostałe były zwykłymi stanowiskami, dobrymi, ale nie tak dużymi; tamto miało nisko zawieszoną drabinkę na siano i niski żłób na obrok; nazywano je boksem, bo konia, którego tam wstawiano, nie uwiązywano, tylko zostawiano luzem, żeby robił, co chce. Mieć boks to wspaniała rzecz.
Do tego pięknego boksu wprowadził mnie stajenny; był czysty, pachnący i przewiewny. Nigdy nie stałem w lepszym boksie niż ten, a ścianki nie były tak wysokie, żebym przez żelazne pręty u góry nie mógł widzieć wszystkiego, co się działo.
Dał mi bardzo dobrego owsa, poklepał mnie, przemówił do mnie łagodnie, a potem odszedł.
Kiedy zjadłem obrok, rozejrzałem się. Na stanowisku obok mojego stał mały, tłuściutki siwy kuc z gęstą grzywą i ogonem, bardzo ładną głową i zadartym, zuchwałym noskiem.
Podniosłem głowę do żelaznych prętów na górze mojego boksu i powiedziałem: „Dzień dobry! Jak się nazywasz?”
Odwrócił się, na ile pozwalał mu kantar, uniósł głowę i powiedział: „Nazywam się Merrylegs. Jestem bardzo przystojny; noszę na grzbiecie młode panienki, a czasem wożę naszą panią w niskim powoziku. Bardzo mnie cenią, i James też. Czy będziesz mieszkać obok mnie, w boksie?”
Odpowiedziałem: „Tak”.
„No to” – powiedział – „mam nadzieję, że masz dobry charakter; nie lubię mieć za ścianą nikogo, kto gryzie”.
Właśnie wtedy znad dalszego stanowiska wyjrzała końska głowa; uszy były położone po sobie, a oko patrzyło dość złośliwie. Była to wysoka kasztanowata klacz z długą, piękną szyją. Spojrzała na mnie i powiedziała:
„A więc to ty wyrzuciłeś mnie z mojego boksu; to bardzo dziwna rzecz, żeby taki młokos jak ty przychodził i wyrzucał damę z jej własnego domu”.
„Przepraszam” – powiedziałem – „nikogo nie wyrzuciłem; człowiek, który mnie przyprowadził, postawił mnie tutaj, a ja nie miałem z tym nic wspólnego; a co do tego, że jestem młokosem, to skończyłem już cztery lata i jestem dorosłym koniem. Nigdy jeszcze nie pokłóciłem się z żadnym koniem ani klaczą i pragnę żyć w zgodzie”.
„No cóż” – odpowiedziała – „zobaczymy. Oczywiście nie mam ochoty kłócić się z takim młodzikiem jak ty”. Nic więcej nie powiedziałem.
Po południu, kiedy ją wyprowadzono, Merrylegs wszystko mi opowiedział.
„Rzecz w tym” – powiedział Merrylegs – „że Ginger ma brzydki zwyczaj gryzienia i kłapania zębami; dlatego nazywają ją Ginger, a kiedy stała w boksie, bardzo często kłapała. Pewnego dnia ugryzła Jamesa w ramię, aż poleciała krew, i wtedy panna Flora i panna Jessie, które bardzo mnie lubią, bały się wchodzić do stajni. Przynosiły mi różne smakołyki, jabłko albo marchewkę, albo kawałek chleba, ale odkąd w tym boksie stała Ginger, nie śmiały przychodzić i bardzo mi ich brakowało. Mam nadzieję, że teraz znowu będą przychodzić, jeśli ty nie będziesz gryzł ani kłapał”.
Powiedziałem mu, że nigdy nie gryzłem niczego oprócz trawy, siana i obroku i nie potrafię pojąć, jaką przyjemność Ginger w tym znajduje.
„Wiesz, nie sądzę, żeby znajdowała w tym przyjemność” – mówi Merrylegs – „to po prostu zły nawyk; mówi, że nikt nigdy nie był dla niej dobry, to dlaczego miałaby nie gryźć? Oczywiście to bardzo zły nawyk; ale jestem pewien, że jeśli to wszystko prawda, co mówi, musiano ją bardzo źle traktować, zanim tu trafiła. John robi wszystko, co może, żeby ją zadowolić, i James robi wszystko, co może, a nasz pan nigdy nie używa bata, jeśli koń dobrze się sprawuje; więc myślę, że tutaj mogłaby nabrać dobrego charakteru. Widzisz” – dodał z mądrą miną – „ja mam dwanaście lat; dużo wiem i mogę ci powiedzieć, że w całej okolicy nie ma dla konia lepszego miejsca niż to. John jest najlepszym stajennym, jaki kiedykolwiek był na świecie; jest tu od czternastu lat; a takiego dobrego chłopca jak James nigdy nie widziałeś; więc to wyłącznie wina samej Ginger, że nie została w tym boksie”.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał