Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 3. Mijn africhting

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 3. Mijn africhting

Ik begon nu knap te worden; mijn vacht was fijn en zacht geworden en glanzend zwart. Ik had één witte voet en een mooie witte kol op mijn voorhoofd. Men vond me heel knap; mijn baas wilde me niet verkopen voordat ik vier jaar oud was; hij zei dat jongens niet moesten werken als mannen, en jonge paarden niet als volwassen paarden, voordat ze helemaal uitgegroeid waren.

Toen ik vier jaar oud was, kwam Squire Gordon naar me kijken. Hij bekeek mijn ogen, mijn mond en mijn benen; hij betastte ze helemaal naar beneden; en daarna moest ik voor hem stappen, draven en galopperen. Hij leek me wel te mogen en zei: “Als hij goed is afgericht, zal hij het heel goed doen.” Mijn baas zei dat hij me zelf zou africhten, omdat hij niet wilde dat ik bang werd of pijn kreeg, en hij verloor er geen tijd mee, want de volgende dag begon hij al.

Misschien weet niet iedereen wat africhten is, dus ik zal het beschrijven. Het betekent een paard leren een zadel en een hoofdstel te dragen, en een man, vrouw of kind op zijn rug te dragen; precies de kant op te gaan die zij willen, en rustig te gaan. Daarnaast moet hij leren een haam, een staartriem en een broek te dragen, en stil te staan terwijl ze worden omgedaan; daarna moet er een kar of een sjees achter hem worden vastgemaakt, zodat hij niet kan stappen of draven zonder die achter zich aan te trekken; en hij moet snel of langzaam gaan, precies zoals zijn menner wil. Hij mag nooit schrikken van wat hij ziet, niet met andere paarden praten, niet bijten, niet trappen en geen eigen wil hebben; maar altijd de wil van zijn baas doen, ook al is hij nog zo moe of hongerig; maar het ergste van alles is dat hij, als hij eenmaal zijn tuig om heeft, niet van vreugde mag springen en ook niet van vermoeidheid mag gaan liggen. Je ziet dus dat dat africhten een hele zaak is.

Ik was natuurlijk al lang gewend aan een halster en een hoofdtuig, en eraan om rustig door de velden en laantjes te worden geleid, maar nu zou ik een bit en een hoofdstel krijgen; mijn baas gaf me zoals gewoonlijk wat haver, en na heel wat overreden kreeg hij het bit in mijn mond en het hoofdstel vast, maar wat een akelig ding was het! Wie nooit een bit in zijn mond heeft gehad, kan zich niet voorstellen hoe naar het voelt; een groot stuk koud, hard staal zo dik als een mannenvinger dat in je mond wordt geduwd, tussen je tanden en over je tong, met de uiteinden die uit je mondhoeken steken en daar vastgehouden worden door riemen over je hoofd, onder je keel, om je neus en onder je kin; zodat je dat akelige harde ding op geen enkele manier kwijt kunt raken; het is heel erg! ja, heel erg! dat vond ik tenminste; maar ik wist dat mijn moeder er altijd een droeg als ze op pad ging, en dat alle paarden dat deden als ze volwassen waren; en zo, dankzij de lekkere haver en dankzij de klopjes, vriendelijke woorden en zachte manieren van mijn baas, leerde ik mijn bit en hoofdstel te dragen.

Daarna kwam het zadel, maar dat was lang niet zo erg; mijn baas legde het heel voorzichtig op mijn rug terwijl de oude Daniel mijn hoofd vasthield; daarna maakte hij de singels onder mijn buik vast, terwijl hij me de hele tijd klopjes gaf en tegen me praatte; dan kreeg ik wat haver, en dan werd ik een beetje rondgeleid; en dat deed hij elke dag, tot ik naar de haver en het zadel begon uit te kijken. Eindelijk, op een ochtend, ging mijn baas op mijn rug zitten en reed hij me over het zachte gras rond de wei. Het voelde zeker vreemd; maar ik moet zeggen dat ik nogal trots was dat ik mijn baas mocht dragen, en omdat hij elke dag een stukje op me bleef rijden, raakte ik er al snel aan gewend.

Het volgende onaangename karwei was het aanbrengen van de ijzeren hoefijzers; dat was in het begin ook heel moeilijk. Mijn baas ging met me mee naar de smidse om erop toe te zien dat ik geen pijn kreeg of schrok. De smid nam mijn voeten een voor een in zijn hand en sneed wat van de hoef weg. Dat deed geen pijn, dus ik stond stil op drie benen tot hij ze allemaal had gedaan. Toen nam hij een stuk ijzer in de vorm van mijn voet, zette het erop en sloeg een paar nagels door het ijzer tot in mijn hoef, zodat het hoefijzer stevig vastzat. Mijn voeten voelden heel stijf en zwaar aan, maar na verloop van tijd raakte ik eraan gewend.

En nu we zo ver waren, ging mijn baas verder met me aan het tuig te wennen; er waren nog meer nieuwe dingen om te dragen. Eerst een stijf, zwaar haam om mijn hals, en een hoofdstel met grote stukken leer langs mijn ogen die oogkleppen heetten, en kleppen voor mijn ogen waren het zeker, want ik kon opzij niets zien, alleen recht voor me uit; dan was er een klein zadeltje met een akelige stijve riem die precies onder mijn staart door liep; dat was de staartriem. Ik had een hekel aan die staartriem; dat mijn lange staart werd dubbelgevouwen en door die riem werd gestoken, was bijna net zo erg als het bit. Ik had nog nooit zo’n zin gehad om te trappen, maar zo’n goede baas kon ik natuurlijk niet trappen, en zo raakte ik na verloop van tijd aan alles gewend en kon ik mijn werk net zo goed doen als mijn moeder.

Ik mag één onderdeel van mijn opleiding niet vergeten te noemen, dat ik altijd als een heel groot voordeel heb beschouwd. Mijn baas stuurde me voor twee weken naar een boer in de buurt, die een wei had die aan één kant langs de spoorlijn liep. Daar liepen wat schapen en koeien, en ik werd tussen hen in gezet.

Ik zal de eerste trein die voorbijkwam nooit vergeten. Ik stond rustig te grazen bij de palen die de wei van de spoorlijn scheidden, toen ik in de verte een vreemd geluid hoorde, en voordat ik wist waar het vandaan kwam – met een geraas en gekletter en een gepuf van rook – vloog er een lange zwarte sliert van iets voorbij, en was alweer weg voordat ik goed adem kon halen. Ik draaide me om en galoppeerde zo hard als ik kon naar de andere kant van de wei, en daar stond ik te snuiven van verbazing en angst. In de loop van de dag kwamen er nog veel meer treinen voorbij, sommige langzamer; die stopten bij het station vlak in de buurt, en soms gaven ze een vreselijk gegil en gekreun voordat ze stilstonden. Ik vond het verschrikkelijk, maar de koeien bleven heel rustig doorgrazen en tilden nauwelijks hun kop op als dat zwarte, angstaanjagende ding puffend en knarsend voorbijkwam.

De eerste paar dagen kon ik niet rustig grazen; maar toen ik merkte dat dat vreselijke wezen nooit de wei in kwam en me ook nooit kwaad deed, begon ik er geen aandacht meer aan te schenken, en al heel snel maakte ik me net zo weinig druk om een voorbijrijdende trein als de koeien en de schapen.

Sindsdien heb ik veel paarden gezien die erg schrokken en onrustig werden bij het zien of horen van een stoomlocomotief; maar dankzij de zorg van mijn goede baas ben ik op stations net zo onbevreesd als in mijn eigen stal.

Wie een jong paard goed wil africhten, moet het dus zo doen.

Mijn baas mende me vaak in het tweespan met mijn moeder, omdat zij rustig was en me beter kon leren hoe ik moest lopen dan een vreemd paard. Ze vertelde me dat hoe beter ik me gedroeg, hoe beter ik behandeld zou worden, en dat het altijd het verstandigst was om mijn best te doen het mijn baas naar de zin te maken; “maar,” zei ze, “er zijn heel veel soorten mensen; er zijn goede, bedachtzame mensen zoals onze baas, die elk paard met trots kan dienen; en er zijn slechte, wrede mensen, die nooit een paard of een hond hun eigen zouden mogen noemen. Bovendien zijn er heel veel dwaze mensen, ijdel, onwetend en onachtzaam, die nooit de moeite nemen om na te denken; die bederven meer paarden dan alle anderen, gewoon uit gebrek aan verstand; ze bedoelen het niet zo, maar ze doen het toch. Ik hoop dat je in goede handen terechtkomt; maar een paard weet nooit wie hem zal kopen of wie hem zal mennen; voor ons is het allemaal geluk; maar toch zeg ik: doe je best, waar het ook is, en houd je goede naam hoog.”

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel