Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 26. Jak to się skończyło

Rozdział 26. Jak to się skończyło
Musiała być prawie północ, kiedy usłyszałem z bardzo daleka tętent końskich kopyt. Czasem odgłos cichł, potem znów stawał się wyraźniejszy i bliższy. Droga do Earlshall prowadziła przez lasy należące do hrabiego; odgłos dochodził z tamtej strony i miałem nadzieję, że to ktoś, kto nas szuka. W miarę jak dźwięk się przybliżał, byłem niemal pewien, że rozpoznaję krok Ginger; jeszcze trochę bliżej i już wiedziałem, że ciągnie dwukółkę. Zarżałem głośno i ogromnie się ucieszyłem, gdy usłyszałem odpowiadające mi rżenie Ginger i męskie głosy. Jechali powoli po kamieniach i zatrzymali się przy ciemnej postaci, która leżała na ziemi.
Jeden z mężczyzn wyskoczył i pochylił się nad nią. „To Reuben – powiedział – i się nie rusza!”
Drugi mężczyzna poszedł za nim i nachylił się nad leżącym. „Nie żyje – powiedział. – Dotknij, jakie ma zimne ręce”.
Podnieśli go, ale nie było w nim życia, a włosy miał przesiąknięte krwią. Położyli go z powrotem i podeszli, żeby mi się przyjrzeć. Wkrótce zauważyli moje pokaleczone kolana.
„No proszę, koń upadł i go zrzucił! Kto by pomyślał, że kary coś takiego zrobi? Nikt nie przypuszczał, że on może upaść. Reuben musiał tu leżeć całe godziny! Dziwne też, że koń nie ruszył się z miejsca”.
Robert spróbował wtedy poprowadzić mnie naprzód. Zrobiłem krok, ale omal znów nie upadłem.
„Ojej! Ma chorą nogę, a nie tylko kolana. Spójrz – kopyto ma całe pocięte; nic dziwnego, że upadł, biedaczysko! Wiesz co, Ned, boję się, że z Reubenem nie wszystko było w porządku. Pomyśl tylko, jechać na koniu po tych kamieniach bez podkowy! Przecież gdyby był przy zdrowych zmysłach, prędzej próbowałby przejechać na nim po księżycu. Boję się, że to znów ta sama stara historia. Biedna Susan! Strasznie blado wyglądała, kiedy przyszła do mnie zapytać, czy on nie wrócił do domu. Udawała, że wcale się nie martwi, i mówiła o tylu rzeczach, które mogły go zatrzymać. Ale mimo to błagała mnie, żebym wyjechał mu naprzeciw. Tylko co my teraz zrobimy? Trzeba dostarczyć do domu i konia, i ciało, a to nie będzie łatwe”.
Potem nastąpiła między nimi rozmowa, aż w końcu ustalili, że Robert, jako stajenny, poprowadzi mnie, a Ned zabierze ciało. Ciężko było wnieść je do dwukółki, bo nie było nikogo, kto by przytrzymał Ginger; ale ona wiedziała równie dobrze jak ja, co się dzieje, i stała nieruchomo jak głaz. Zauważyłem to, bo jeśli miała jakąś wadę, to tę, że nie potrafiła cierpliwie stać w miejscu.
Ned ruszył bardzo powoli ze swoim smutnym ładunkiem, a Robert podszedł i jeszcze raz obejrzał moją nogę; potem wyjął chustkę, mocno obwiązał mi nią kopyto i tak poprowadził mnie do domu. Nigdy nie zapomnę tej nocnej wędrówki; było to ponad trzy mile. Robert prowadził mnie bardzo powoli, a ja kulałem i kuśtykałem, jak tylko mogłem, z wielkim bólem. Jestem pewien, że było mu mnie żal, bo często mnie poklepywał i dodawał mi otuchy, mówiąc do mnie łagodnym głosem.
Wreszcie dotarłem do swojego boksu i dostałem trochę owsa; a kiedy Robert owinął mi kolana mokrymi szmatami, obłożył mi nogę okładem z otrąb, żeby wyciągnąć gorąco i oczyścić ranę, zanim rano obejrzy ją weterynarz, a mnie udało się położyć na słomie i mimo bólu zasnąłem.
Następnego dnia kowal, obejrzawszy moje rany, powiedział, że ma nadzieję, iż staw nie jest uszkodzony; a w takim razie nie stracę zdolności do pracy, ale blizn nigdy się nie pozbędę. Myślę, że robili wszystko, by mnie dobrze wyleczyć, ale leczenie było długie i bolesne. Na kolanach wyrosło mi, jak to nazywali, dzikie mięso, które wypalano środkiem żrącym; a kiedy wreszcie się zagoiło, posmarowano mi przody obu kolan płynem wywołującym pęcherze, żeby zeszła cała sierść; mieli w tym jakiś cel i przypuszczam, że tak było dobrze.
Ponieważ śmierć Smitha była tak nagła i nikt jej nie widział, przeprowadzono dochodzenie. Właściciel i stajenny z gospody White Lion oraz kilka innych osób zeznali, że był pijany, kiedy wyjeżdżał z gospody. Poborca z rogatki powiedział, że Smith przejechał przez nią ostrym galopem; a moją podkowę znaleziono wśród kamieni, więc sprawa była dla nich zupełnie jasna i zostałem oczyszczony z wszelkiej winy.
Wszyscy współczuli Susan. Omal nie postradała zmysłów; w kółko powtarzała: „Och! Był taki dobry – taki dobry! To wszystko przez ten przeklęty trunek; czemu oni sprzedają ten przeklęty trunek? Och, Reubenie, Reubenie!”. I tak było aż do jego pogrzebu; a potem, ponieważ nie miała ani domu, ani krewnych, musiała wraz z szóstką małych dzieci znów opuścić miły dom pod wysokimi dębami i pójść do wielkiego, ponurego przytułku dla ubogich.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał