Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 26. Hoe het afliep

Hoofdstuk 26. Hoe het afliep
Het moet bijna middernacht zijn geweest toen ik in de verte het geluid van paardenhoeven hoorde. Soms stierf het geluid weg, dan werd het weer duidelijker en kwam het dichterbij. De weg naar Earlshall liep door bossen die van de graaf waren; het geluid kwam uit die richting, en ik hoopte dat het iemand was die naar ons kwam zoeken. Naarmate het geluid steeds dichterbij kwam, wist ik bijna zeker dat ik de stap van Ginger herkende; nog iets dichterbij, en ik kon horen dat ze voor de dogcart liep. Ik hinnikte luid en was dolblij toen ik Ginger terug hoorde hinniken, en mannenstemmen. Ze kwamen langzaam over de stenen en stopten bij de donkere gestalte die op de grond lag.
Een van de mannen sprong eruit en boog zich erover. “Het is Reuben,” zei hij, “en hij beweegt niet!”
De andere man kwam ook en boog zich over hem heen. “Hij is dood,” zei hij. “Voel eens hoe koud zijn handen zijn.”
Ze tilden hem op, maar er zat geen leven meer in hem, en zijn haar was doordrenkt van bloed. Ze legden hem weer neer en kwamen naar mij kijken. Ze zagen al snel mijn opengehaalde knieën.
“Wel, het paard is gevallen en heeft hem eraf gegooid! Wie had gedacht dat het zwarte paard zoiets zou doen? Niemand dacht dat hij kon vallen. Reuben moet hier al uren liggen! Vreemd ook dat het paard niet van zijn plaats is gegaan.”
Robert probeerde me toen mee te leiden. Ik deed een stap, maar viel bijna weer.
“Hé! Hij heeft ook iets aan zijn hoef, niet alleen aan zijn knieën. Kijk eens – zijn hoef is helemaal aan flarden; geen wonder dat hij gevallen is, die arme jongen! Ik zal je wat zeggen, Ned, ik ben bang dat het met Reuben niet in orde is geweest. Stel je voor dat hij een paard zonder hoefijzer over deze stenen jaagt! Als hij bij zijn volle verstand was geweest, had hij net zo goed kunnen proberen hem over de maan te rijden. Ik ben bang dat het weer de oude kwaal is geweest. Arme Susan! Ze zag er vreselijk bleek uit toen ze bij mij aan de deur kwam vragen of hij niet thuisgekomen was. Ze deed alsof ze zich helemaal geen zorgen maakte en noemde een heleboel dingen op die hem misschien hadden opgehouden. Maar toch smeekte ze me hem tegemoet te gaan. Maar wat moeten we doen? We moeten het paard thuis zien te krijgen en het lichaam ook, en dat wordt geen gemakkelijke klus.”
Daarop volgde een gesprek tussen hen, tot ze afspraken dat Robert, als stalknecht, mij zou leiden en dat Ned het lichaam zou meenemen. Het was een zware klus om het in de dogcart te krijgen, want er was niemand om Ginger vast te houden; maar zij wist net zo goed als ik wat er aan de hand was, en stond zo stil als een steen. Dat viel me op, want als ze een fout had, was het wel dat ze ongeduldig was bij het stilstaan.
Ned vertrok heel langzaam met zijn treurige last, en Robert kwam nog eens naar mijn hoef kijken; toen pakte hij zijn zakdoek, bond die er stevig omheen en leidde me zo naar huis. Die nachtelijke tocht zal ik nooit vergeten; het was meer dan drie mijl. Robert leidde me heel langzaam voort, en ik hinkte en strompelde zo goed als ik kon verder, met veel pijn. Ik weet zeker dat hij medelijden met me had, want hij klopte me vaak op de hals en sprak me moed in, met een vriendelijke stem.
Eindelijk was ik in mijn eigen box en kreeg ik wat haver; en nadat Robert mijn knieën in natte doeken had gewikkeld, bond hij een zemelenkompres om mijn hoef, om de hitte eruit te trekken en hem te reinigen voordat de paardendokter er ’s morgens naar keek, en het lukte me te gaan liggen in het stro, en ik sliep ondanks de pijn.
De volgende dag, nadat de hoefsmid mijn wonden had onderzocht, zei hij dat hij hoopte dat het gewricht niet beschadigd was; en als dat zo was, zou ik niet ongeschikt worden voor het werk, maar zou ik het litteken nooit meer kwijtraken. Ik geloof dat ze hun best deden om me goed te genezen, maar het was een lange en pijnlijke genezing. Er groeide wild vlees, zoals ze het noemden, in mijn knieën, dat met een bijtmiddel werd weggebrand; en toen het eindelijk genezen was, smeerden ze een blaartrekkend middel over de voorkant van allebei mijn knieën om al het haar eraf te laten gaan; ze hadden daar een reden voor, en ik neem aan dat het goed was.
Omdat Smiths dood zo plotseling was gekomen en niemand erbij was geweest, werd er een gerechtelijk onderzoek gehouden. De waard en de stalknecht van de White Lion verklaarden, samen met verscheidene anderen, dat hij dronken was toen hij uit de herberg vertrok. De tolgaarder zei dat hij in volle galop door het tolhek was gereden; en mijn hoefijzer werd tussen de stenen teruggevonden, zodat de zaak voor hen volkomen duidelijk was en ik van alle schuld werd vrijgesproken.
Iedereen had medelijden met Susan. Ze was bijna buiten zinnen; ze zei telkens maar weer: “O, hij was zo goed – zo goed! Het kwam allemaal door die vervloekte drank; waarom verkopen ze die vervloekte drank toch? O Reuben, Reuben!” Zo ging ze door tot hij begraven was; en toen moest ze, omdat ze geen huis en geen familie had, met haar zes kleine kinderen opnieuw het fijne huisje bij de hoge eiken verlaten en naar dat grote, sombere armenhuis gaan.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel