Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 16. Pożar

Rozdział 16. Pożar
Później, wieczorem, drugi stajenny wprowadził konia jakiegoś podróżnego, a kiedy go czyścił, do stajni wsunął się niespiesznie młody człowiek z fajką w zębach, żeby sobie pogawędzić.
„Słuchaj no, Towler – powiedział stajenny – skocz po drabinie na strych i zrzuć trochę siana do drabinki tego konia, dobrze? Tylko odłóż fajkę”.
„Dobra” – odparł tamten i wszedł na górę przez klapę w suficie; słyszałem, jak przechodzi po podłodze nad nami i zrzuca siano. Na sam koniec zajrzał do nas jeszcze James, a potem zamknięto drzwi na klucz.
Nie umiem powiedzieć, jak długo spałem ani która była godzina, ale obudziłem się z bardzo przykrym uczuciem, choć sam nie wiedziałem dlaczego. Wstałem; powietrze wydawało się gęste i duszące. Słyszałem, jak Ginger kaszle, a jeden z pozostałych koni był bardzo niespokojny; było zupełnie ciemno i nic nie widziałem, ale stajnia zdawała się pełna dymu i ledwie mogłem oddychać.
Klapę zostawiono otwartą i pomyślałem, że to właśnie tamtędy wdziera się dym. Nasłuchiwałem i usłyszałem cichy, szumiący odgłos oraz przytłumione trzaskanie i strzelanie. Nie wiedziałem, co to jest, ale w tym dźwięku było coś tak dziwnego, że zadrżałem na całym ciele. Pozostałe konie już nie spały; jedne szarpały się na kantarach, inne przytupywały.
Wreszcie usłyszałem kroki na zewnątrz i stajenny, który wprowadzał konia podróżnego, wpadł do stajni z latarnią i zaczął odwiązywać konie i próbować je wyprowadzić; ale tak się spieszył i sam był tak przerażony, że przestraszył mnie jeszcze bardziej. Pierwszy koń nie chciał z nim iść; spróbował z drugim i z trzecim, ale i one nie ruszyły się z miejsca. Potem podszedł do mnie i próbował siłą wyciągnąć mnie ze stanowiska; oczywiście na nic się to nie zdało. Próbował z każdym z nas po kolei, a potem wyszedł ze stajni.
Bez wątpienia byliśmy bardzo niemądrzy, ale niebezpieczeństwo zdawało się czyhać zewsząd, nie było przy nas nikogo znajomego, komu moglibyśmy zaufać, a wszystko było obce i niepewne. Świeże powietrze, które wpadło przez otwarte drzwi, pozwalało łatwiej oddychać, ale szum nad naszymi głowami przybierał na sile, a kiedy spojrzałem w górę przez szczeble mojej pustej drabinki, zobaczyłem czerwone światło migoczące na ścianie. Potem usłyszałem na zewnątrz krzyk: „Pożar!”, i do stajni wszedł, spokojnie i szybko, stary stajenny; wyprowadził jednego konia i podszedł do drugiego, ale płomienie tańczyły już wokół klapy, a huk nad naszymi głowami był straszny.
Zaraz potem usłyszałem głos Jamesa, spokojny i pogodny jak zawsze.
„Chodźcie, moi piękni, czas się stąd zbierać, więc pobudka i w drogę”. Stałem najbliżej drzwi, więc podszedł najpierw do mnie i już od progu mnie poklepywał.
„No chodź, Książę, zakładamy ogłowie, mój chłopcze, zaraz wydostaniemy się z tego dymu”. Ogłowie było na mnie w mgnieniu oka; potem James zdjął z szyi szal, zawiązał mi go lekko na oczach i poklepując mnie, i przemawiając łagodnie, wyprowadził mnie ze stajni. Kiedy byliśmy już bezpieczni na dziedzińcu, zsunął mi szal z oczu i zawołał: „Hej, niech ktoś tu podejdzie! Weźcie tego konia, a ja wrócę po drugiego”.
Wysoki, barczysty mężczyzna wystąpił naprzód i mnie przytrzymał, a James rzucił się z powrotem do stajni. Gdy zobaczyłem, że odchodzi, zarżałem przeraźliwie. Ginger powiedziała mi później, że to rżenie było najlepszym, co mogłem dla niej zrobić, bo gdyby nie usłyszała mnie na zewnątrz, nigdy nie zdobyłaby się na odwagę, żeby wyjść.
Na dziedzińcu panowało wielkie zamieszanie; wyprowadzano konie z innych stajni, a powozy i bryczki wyciągano z wozowni i szop, żeby płomienie nie rozprzestrzeniły się dalej. Po drugiej stronie dziedzińca otwierano z rozmachem okna i ludzie wykrzykiwali najróżniejsze rzeczy; ale ja nie spuszczałem oczu z drzwi stajni, z których dym buchał gęściej niż kiedykolwiek, i widziałem błyski czerwonego światła; wtem ponad cały ten zgiełk i hałas wybił się donośny, wyraźny głos, który rozpoznałem – był to głos mojego pana:
„James Howard! James Howard! Jesteś tam?”. Nie było odpowiedzi, ale usłyszałem łoskot czegoś, co runęło w stajni, a w następnej chwili zarżałem głośno i radośnie, bo zobaczyłem Jamesa, który wychodził z dymu i prowadził ze sobą Ginger; kaszlała gwałtownie, a on nie mógł wydobyć z siebie słowa.
„Mój dzielny chłopcze! – rzekł pan, kładąc mu rękę na ramieniu. – Nic ci się nie stało?”
James pokręcił głową, bo wciąż nie mógł mówić.
„Ano – odezwał się rosły mężczyzna, który mnie trzymał – dzielny z niego chłopak, nie ma co gadać”.
„A teraz – powiedział pan – kiedy złapiesz oddech, James, wyniesiemy się stąd najszybciej, jak się da” – i ruszaliśmy już w stronę bramy, gdy od strony rynku dobiegł tętent galopujących kopyt i głośny turkot kół.
„To sikawka! Sikawka! – krzyknęły dwa czy trzy głosy. – Odsunąć się, zrobić przejście!”. I z łoskotem i dudnieniem po bruku wpadły na dziedziniec dwa konie, ciągnąc za sobą ciężką sikawkę. Strażacy zeskoczyli na ziemię; nie trzeba było pytać, gdzie się pali – ogień buchał z dachu wielkim płomieniem.
Wydostaliśmy się najszybciej, jak się dało, na szeroki, cichy rynek; świeciły gwiazdy i poza hałasem za naszymi plecami wszędzie panował spokój. Pan poprowadził nas do dużego hotelu po drugiej stronie, a gdy tylko zjawił się stajenny, powiedział: „James, muszę teraz spieszyć do twojej pani; konie powierzam całkowicie tobie, zamów wszystko, co uznasz za potrzebne” – i już go nie było. Pan nie biegł, ale nigdy nie widziałem, żeby jakikolwiek śmiertelnik szedł tak szybko jak on tamtej nocy.
Zanim znaleźliśmy się w naszych stanowiskach, rozległ się straszliwy odgłos – kwik tych biednych koni, które zostały w stajni i płonęły żywcem – to było okropne! Zarówno Ginger, jak i mnie bardzo to przygnębiło. Nas jednak przyjęto i dobrze się nami zajęto.
Następnego ranka pan przyszedł zobaczyć, jak się czujemy, i porozmawiać z Jamesem. Niewiele usłyszałem, bo stajenny akurat mnie wycierał, ale widziałem, że James wygląda na bardzo szczęśliwego, i pomyślałem, że pan jest z niego dumny. Nasza pani tak się w nocy przelękła, że podróż odłożono do popołudnia, James miał więc wolny ranek i poszedł najpierw do zajazdu, żeby zobaczyć, co z naszą uprzężą i powozem, a potem dowiedzieć się czegoś więcej o pożarze. Kiedy wrócił, słyszeliśmy, jak opowiada o wszystkim stajennemu. Z początku nikt nie potrafił odgadnąć, od czego zaczął się pożar, ale w końcu jakiś człowiek powiedział, że widział, jak Dick Towler wchodzi do stajni z fajką w ustach, a kiedy wyszedł, fajki już nie miał i poszedł do szynku po drugą. Wtedy pomocnik stajennego powiedział, że prosił Dicka, by wszedł po drabinie i zrzucił trochę siana, ale kazał mu najpierw odłożyć fajkę. Dick zaprzeczał, jakoby zabrał fajkę ze sobą, ale nikt mu nie uwierzył. Przypomniała mi się zasada naszego Johna Manly’ego, żeby nigdy nie pozwalać na fajkę w stajni, i pomyślałem, że powinna ona obowiązywać wszędzie.
James mówił, że dach i strop całkiem się zawaliły i zostały tylko poczerniałe ściany; dwa biedne konie, których nie udało się wyprowadzić, leżały pogrzebane pod spalonymi krokwiami i dachówkami.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał