Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 16. De brand

Hoofdstuk 16. De brand
Later op de avond werd het paard van een reiziger binnengebracht door de tweede stalknecht, en terwijl hij het schoonmaakte, slenterde er een jongeman met een pijp in zijn mond de stal in om wat te kletsen.
“Zeg, Towler,” zei de stalknecht, “klim even de ladder op naar de hooizolder en gooi wat hooi in het ruif van dit paard, wil je? Maar leg wel eerst je pijp neer.”
“Komt in orde,” zei de ander, en hij ging door het luik naar boven; ik hoorde hem boven mijn hoofd over de vloer stappen en het hooi naar beneden gooien. James kwam als laatste nog even bij ons kijken, en toen werd de deur op slot gedaan.
Ik weet niet hoe lang ik had geslapen, en ook niet hoe laat in de nacht het was, maar ik werd heel ongemakkelijk wakker, al wist ik nauwelijks waarom. Ik stond op; de lucht leek helemaal dik en verstikkend. Ik hoorde Ginger hoesten, en een van de andere paarden leek heel onrustig; het was pikdonker en ik kon niets zien, maar de stal leek vol rook te staan, en ik wist nauwelijks hoe ik moest ademen.
Het luik was open blijven staan, en ik dacht dat de rook daardoor binnenkwam. Ik luisterde en hoorde een zacht, ruisend geluid en een laag geknetter en geknap. Ik wist niet wat het was, maar er was iets zo vreemds aan dat geluid dat ik er helemaal van ging beven. De andere paarden waren allemaal wakker; sommige trokken aan hun halsters, andere stampten.
Eindelijk hoorde ik buiten voetstappen, en de stalknecht die het paard van de reiziger had gestald, stormde met een lantaarn de stal binnen en begon de paarden los te maken en ze naar buiten te proberen te leiden; maar hij leek zo’n haast te hebben en was zelf zo bang, dat hij mij nog banger maakte. Het eerste paard wilde niet met hem mee; hij probeerde het tweede en het derde, en ook die wilden zich niet verroeren. Daarna kwam hij bij mij en probeerde me met geweld uit de stand te trekken; dat had natuurlijk geen zin. Hij probeerde het om beurten bij ons allemaal en verliet toen de stal.
We waren ongetwijfeld erg dom, maar het gevaar leek overal om ons heen te zijn, er was niemand die we kenden en op wie we konden vertrouwen, en alles was vreemd en onzeker. De frisse lucht die door de open deur naar binnen was gekomen, maakte het ademen makkelijker, maar het ruisende geluid boven ons werd harder, en toen ik door de spijlen van mijn lege ruif omhoogkeek, zag ik een rood licht op de muur flakkeren. Toen hoorde ik buiten iemand “Brand!” roepen, en de oude stalknecht kwam rustig en snel binnen; hij kreeg één paard naar buiten en ging naar een ander, maar de vlammen speelden al rond het luik, en het geraas boven ons was verschrikkelijk.
Het volgende wat ik hoorde, was de stem van James, rustig en opgewekt, zoals altijd.
“Kom, mijn schoonheden, het is tijd om te gaan, dus word wakker en kom mee.” Ik stond het dichtst bij de deur, dus hij kwam eerst naar mij en klopte me op mijn hals toen hij binnenkwam.
“Kom, Beauty, je hoofdstel op, jongen, we zijn zo uit deze walm.” Het zat in een mum van tijd op zijn plaats; toen nam hij de sjaal van zijn hals, bond die losjes over mijn ogen, en al kloppend en vleiend leidde hij me de stal uit. Veilig op de binnenplaats schoof hij de sjaal van mijn ogen en riep: “Hier, iemand! Neem dit paard even over, dan ga ik terug voor het andere.”
Een lange, brede man stapte naar voren en nam me over, en James schoot terug de stal in. Ik liet een schril gehinnik horen toen ik hem zag gaan. Ginger vertelde me later dat dat gehinnik het beste was wat ik voor haar had kunnen doen, want als ze mij niet buiten had gehoord, had ze nooit de moed gehad om naar buiten te komen.
Er heerste grote verwarring op de binnenplaats; paarden werden uit andere stallen gehaald, en rijtuigen en sjezen werden uit de koetshuizen en schuren getrokken, voor het geval de vlammen zich verder zouden verspreiden. Aan de andere kant van de binnenplaats werden ramen opengeschoven, en mensen riepen van alles; maar ik hield mijn ogen gericht op de staldeur, waar de rook dikker dan ooit naar buiten kwam, en ik kon rode lichtflitsen zien; even later hoorde ik boven al het rumoer en lawaai uit een luide, heldere stem, waarvan ik wist dat het die van de baas was:
“James Howard! James Howard! Ben je daar?” Er kwam geen antwoord, maar ik hoorde iets met een klap in de stal naar beneden vallen, en het volgende moment hinnikte ik luid en blij, want ik zag James door de rook naar buiten komen met Ginger aan de hand; ze hoestte hevig, en hij kon geen woord uitbrengen.
“Mijn dappere jongen!” zei de baas, en hij legde zijn hand op zijn schouder. “Ben je gewond?”
James schudde zijn hoofd, want hij kon nog niet praten.
“Ja,” zei de grote man die mij vasthield, “hij is een dappere jongen, dat staat vast.”
“En nu,” zei de baas, “als je weer op adem bent, James, gaan we hier zo snel mogelijk weg,” en we liepen al naar de ingang, toen er vanaf het marktplein het geluid van galopperende hoeven en luid ratelende wielen klonk.
“Daar is de brandspuit! De brandspuit!” riepen twee of drie stemmen. “Achteruit, maak ruimte!” En kletterend en donderend over de keien stormden twee paarden met een zware brandspuit achter zich de binnenplaats op. De brandweermannen sprongen op de grond; het was niet nodig te vragen waar de brand was — die sloeg in een grote vuurzee uit het dak omhoog.
We gingen zo snel als we konden naar buiten, het brede, stille marktplein op; de sterren schenen, en afgezien van het lawaai achter ons was alles stil. De baas ging ons voor naar een groot hotel aan de overkant, en zodra de stalknecht kwam, zei hij: “James, ik moet nu snel naar je mevrouw; ik vertrouw de paarden helemaal aan jou toe, bestel alles wat je nodig vindt,” en daarmee was hij weg. De baas rende niet, maar ik heb nooit een sterveling zo snel zien lopen als hij die nacht.
Voordat we in onze standen stonden, klonk er een afschuwelijk geluid — het gegil van die arme paarden die in de stal waren achtergebleven en levend verbrandden — het was verschrikkelijk! En Ginger en ik voelden ons er heel ellendig door. Wij werden echter binnengebracht en goed verzorgd.
De volgende ochtend kwam de baas kijken hoe het met ons ging en met James praten. Ik hoorde niet veel, want de stalknecht was me aan het droogwrijven, maar ik zag dat James er heel gelukkig uitzag, en ik dacht dat de baas trots op hem was. Onze mevrouw was ’s nachts zo erg geschrokken dat de reis werd uitgesteld tot de middag, dus James had de ochtend vrij, en hij ging eerst naar de herberg om te kijken hoe het met ons tuig en het rijtuig stond, en daarna om meer over de brand te horen. Toen hij terugkwam, hoorden we hem er de stalknecht over vertellen. Eerst kon niemand raden hoe de brand was ontstaan, maar uiteindelijk zei een man dat hij Dick Towler met een pijp in zijn mond de stal in had zien gaan, en dat hij er geen meer had toen hij naar buiten kwam en naar de tapkamer ging om een nieuwe te halen. Toen zei de tweede stalknecht dat hij Dick had gevraagd de ladder op te gaan om wat hooi naar beneden te gooien, maar dat hij hem had gezegd eerst zijn pijp neer te leggen. Dick ontkende dat hij de pijp had meegenomen, maar niemand geloofde hem. Ik dacht aan de regel van onze John Manly, om nooit een pijp in de stal toe te staan, en vond dat dat overal de regel zou moeten zijn.
James zei dat het dak en de vloer helemaal waren ingestort, en dat alleen de zwarte muren nog overeind stonden; de twee arme paarden die niet naar buiten gehaald konden worden, lagen begraven onder de verbrande balken en dakpannen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel