Konie w sztuce
The Wishing Horse of Oz – Rozdział 6. Dziwne ostrzeżenie

The Wishing Horse of Oz napisała Ruth Plumly Thompson, kontynuując cykl L. Franka Bauma, a książka opowiada o kolejnych emocjonujących przygodach Dorotki. Tym razem nie brakuje w niej koni.
Dziwne ostrzeżenie
Pierwszy dzień wielkiego święta wstał pogodny i jasny. Szmaragdowe Miasto nigdy jeszcze nie wydawało się tak lśniące i piękne. Z każdej wieży i wieżyczki pałacu powiewały flagi; każdy dom przystrojono girlandą kwiatów i tuzinem jedwabnych chorągwi, które łopotały dumnie na świeżym wiosennym wietrze. Ulice roiły się od poddanych Ozmy w strojach stosownych do wielkiej parady, a gdy krótko po południu zaczęli przybywać Królewscy Goście, zamkowe dzwony rozdzwoniły się radośnie, sto orkiestr zagrało hymn narodowy Oz, a wspaniałe, piękne platformy zaczęły ustawiać się w szyku.
Mowę powitalną Stracha na Wróble przy Bramach Miasta przyjęto z dzikim entuzjazmem i oklaskami, a teraz szczęśliwy, choć nieco zdyszany, niestrudzony Słomiany Człowiek na grzbiecie Konia-Kozła prowadził znamienitych Gości do miasta, gdzie mieli dołączyć do Królewskiego Pochodu i w triumfie przejść do Zachodnich Ogrodów w parku. Jakież okrzyki i wiwaty wznosiły się z rozradowanych tłumów, gdy to imponujące towarzystwo w lśniących karetach albo na grzbietach ulubionych rumaków sunęło majestatycznie wysadzanymi szmaragdami ulicami stolicy! Tuż za Strachem na Wróble jechała Glinda, Dobra Czarodziejka z Południa, cała w czerwieni i w najwyższej ze swoich rubinowych koron, a jej rydwan ciągnięty przez łabędzie zdawał się płynąć sam. Za władczynią Kwadlingów maszerował wesoło Nick Chopper, niklowany cesarz Mrugaczy, wypolerowany na najwyższy połysk, lecz po demokratycznemu pieszo, pośrodku swoich dziesięciu wspaniale umundurowanych gwardzistów Mrugaczy. Kilka kroków za Blaszanym Drwalem, pląsając w ledwie powstrzymywanej radości, kroczył Olbrzymi Koń, dumnie niosąc Joego Kinga i królową Hyacinth, króla i królową Gillikenów. A Highboy nie tylko wysoko nosił własną głowę, ale i wyniósł swoich władców ponad wszystkich innych w pochodzie, tak że nikt nie mógł przeoczyć szczęśliwie uśmiechniętej pary władców Północy.
Olśniewający niebieski smok przeciągnął karetę króla Cheeriobeda, królowej Orin i księcia Philadora aż z Szafirowego Miasta, a królewska rodzina Manczkinów była widokiem, który cieszył oko. Kabumpo, Elegancki Słoń, wspaniały w wysadzanej klejnotami szacie, kołysał się wyniośle za niebieską karetą Cheeriobeda, z godnością machając trąbą do przyjaciół w tłumie. Na osłoniętym baldachimem siedzisku na jego grzbiecie jechali książę Pompadore i Peg Amy z Pumperdink, bez wątpienia najprzystojniejsza młoda para w Oz.
Z boku swojej wesoło pomalowanej rikszy wyglądał figlarnie we własnej osobie wesoły Czerwony Dżinn i nikt nie mógł patrzeć na pulchnego małego Czarnoksiężnika z Ev, nie czując się od razu szczęśliwszym. Ciało Jinnicky’ego było wielkim czerwonym dzbanem. Pokrywkę nosił zamiast kapelusza, a gdy się nudził albo robił się senny, po prostu chował się w sobie jak żółw. Teraz jednak wcale nie miał ochoty się chować: sypał na prawo i lewo imbirowymi ciasteczkami i aż promieniał ciekawością i wesołością. Król i królowa Ragbadu toczyli się żwawo w swoim wytartym, lecz wygodnym otwartym powozie. Towarzyszyli im książę Tatters, Urtha, jego mała kwiatowa księżniczka, i Dziadek, stary żołnierz z drewnianą nogą, który dla dobra swojego kraju przeszedł wiele wojen i trudów. Ale okrzyk, którym powitano Żółtego Rycerza, był najgłośniejszy i najdłuższy ze wszystkich. Książę Corumbii przez wiele lat mieszkał w Szmaragdowym Mieście jako sir Hokus z Pokes, zanim zdjęto z niego czar i został młodym, czarującym mężem księżniczki Marygolden z Corabii. Sir Hokus jechał na Wygodnym Wielbłądzie, a Camy, który również spędził część życia w stolicy, zebrał należną mu porcję wiwatów. Księżniczka Marygolden dosiadała Stampedra, wielkiego, tupiącego rumaka bojowego Rycerza, a na widok Stampedra każdemu małemu chłopcu szybciej biło serce.
Ato, król Ośmiokątnych Wysp, i Samuel Salt, nawrócony pirat, a obecnie Królewski Odkrywca i Badacz w służbie Korony, jechali razem w Ośmiokątnym Rydwanie Ata, ciągniętym przez osiem tańczących karych koni, z ośmioma lokajami w ośmiokątnych kapeluszach na wysokim siedzisku za jego wesołą małą Królewską Mością. Roger, Czytający Ptak, siedział dumnie na ramieniu króla, odczytując szyldy i nazwy ulic, gdy wesoło toczyli się po złotym bruku, i chichocząc do siebie w ośmiu różnych językach.
Na końcu, choć wcale nie najmniej ważni, przybyli król i królowa Seebanii, wuj króla, lepiej znany w Szmaragdowym Mieście jako Unc Nunkie, oraz syn króla, Ojo. Król i królowa siedzieli statecznie w Srebrnej Karecie Seebanii, ale Ojo i jego niedźwiedź Snufferbux dumnie dosiadali Rogandy, królowej jednorożców. To piękne, śnieżnobiałe zwierzę, które akurat odwiedzało wtedy Ojo, potrafiło nie tylko wystrzelić róg do przodu niczym lancę, ale także w niego zadąć. Na dźwięk jego czystych, dzwonnych tonów niejeden trębacz z orkiestry Ozmy odwracał się ze zdumieniem i zazdrością. Na powitanie swoich dostojnych gości wyszła sama Ozma. Królewska Platforma Jej Cesarskiej Wysokości miała kształt muszli. Na nieoszlifowanym szmaragdzie pośrodku siedziała mała Władczyni wszystkich mieszkańców Oz, ubrana w połyskującą białą szatę, w lśniącej szmaragdowej koronie, i nigdy przez wszystkie tysiąc lat swojego młodego życia ta urocza młoda wróżka nie wyglądała piękniej. Na biało ubrane były też jej towarzyszki, Dorotka, Bettsy i Trot, każda w szmaragdowym diademie i z długą różdżką przybraną wiosennymi kwiatami.
Gdy Strach na Wróble zatrzymał w triumfie swój błyszczący orszak, platforma Ozmy, ciągnięta przez Głodnego Tygrysa i Tchórzliwego Lwa, zajęła miejsce na czele pochodu. Pozostałe platformy Szmaragdowego Miasta, które najpierw czekały, aż przejadą królewskie powozy i wierzchowce gości, ruszyły za nimi w wybuchu muzyki i barw. Czarnoksiężnik z Oz wybrał ogromną obracającą się zieloną kulę, na której zwinny mały nekromanta zręcznie utrzymywał równowagę, tocząc się naprzód. Za nim jechał Jack Dyniogłowy na Iffinie. Herby, Człowiek-Apteczka, uczepiony niepewnie garbu Wątpliwego Dromadera, z pigułkami i pudełkami, które grzechotały mu w piersi-apteczce jak kastaniety, też przyciągał uwagę. Platforma Notty Bit More przedstawiała arenę cyrkową, a wybryki klauna, Pigasusa, Boba Upa, Scraps, Hanka i Grumpy’ego, niedźwiedzia Łatanej Dziewczyny, sprawiały, że widzowie zaśmiewali się do rozpuku.
Tik Tok zbudował mechaniczną drezynę, którą sam obsługiwał. Benny, żywy posąg Dobroczyńcy Publicznego, który przybył do Oz z Bostonu, kroczył ciężko, z wyrazem dumy i głębokiego zadowolenia na starannie wyrzeźbionej twarzy. Obok Benny’ego maszerował Żołnierz z Zielonymi Bokobrodami, nie patrząc ani w lewo, ani w prawo, jak przystało na człowieka, który we własnej osobie stanowił całą armię Oz. Wymieniam tu tylko najznakomitszych uczestników parady ze Szmaragdowego Miasta. Oprócz nich byli niezliczeni maszerujący i setki miniaturowych zamków, statków, ogromnych udawanych węży morskich i smoków, a wszystko to w feerii barw i harmonii wiło się ulicami stolicy, aż dotarło do Zachodnich Ogrodów pałacu, gdzie chłopcy i dziewczęta z Kolegium Sportowego profesora Wogglebuga popisali się serią pokazów gimnastycznych, a Strach na Wróble ustanowił rekord wszech czasów w skoku o tyczce.
Zanim Ozma rozdała puchary i trofea, słońce zaczęło się chować za wierzchołkami drzew, a Królewski Orszak i Królewscy Goście w świetnych humorach i z wilczymi apetytami skierowali się do zamku. Tutaj Tik Tok, który pospieszył przodem, chlubnie wywiązał się z obowiązków mistrza ceremonii. Tchórzliwy Lew podejmował Czworonożnych gości, prowadząc każdego do przestronnego boksu z prysznicem w Królewskiej Stajni, żeby mogli odpocząć i odświeżyć się przed Wielkim Bankietem. A jak mam oddać sprawiedliwość temu olśniewającemu przyjęciu?
Po raz pierwszy w swojej historii wspaniała Sala Jadalna wypełniła się po brzegi. Choć była spokojnie tak wielka jak miejski park, zmieściły się w niej akurat dwa długie, lśniące, zastawione kwiatami stoły bankietowe: pierwszy dla dworzan i gości Ozmy, drugi dla pałacowych ulubieńców i przyjezdnych zwierząt. Gdy biesiadnicy zajmowali miejsca, Strach na Wróble wywołał salwę śmiechu, bo założył ciemne okulary, żeby oczy nie męczyły mu się od błysku tylu klejnotów i koron. Przy każdym daniu długiej, wyśmienitej kolacji obok Ozmy siedział inny król, królowa albo znakomitość, a wszystko zaplanowano tak sprytnie, że każdy gość miał zaszczyt posiedzieć przez chwilę obok Małej Wróżki, Władczyni Królestwa. Z balkonu, gdzie Królewska Orkiestra ukryła się za altaną z palm, płynęła cicha muzyka. Barwne szaty i klejnoty biesiadników oraz szmaragdowo-srebrna zastawa migotały i iskrzyły się w czarodziejskim blasku tysiąca świec. Stu lokajów uwijało się szybko i zręcznie, przemowy były krótkie i wesołe, „i nigdy – pomyślała Dorotka, rozglądając się z dreszczykiem zadowolenia – nigdy jeszcze nie było tak wspaniałego, a zarazem tak uroczego przyjęcia!”
Głodny Tygrys zapamiętał gusta i apetyty każdego ze swoich gości i nie tylko podano im te same przysmaki, którymi raczyli się Dwunożni goście, ale każdy dostał też własne, specjalne danie. Nawet Smok najwyraźniej ogromnie zasmakował w swoich zapałkach z musztardą, po czym zażądał ochrypłym głosem trzech wiader rozżarzonych węgli, a potem wypuścił całą serię kółek z dymu i wygodnie zasnął.
Dorotka i Czarnoksiężnik z należytą skromnością przyjęli medale za odkrycie Oz, a całe towarzystwo, które na tę podniosłą ceremonię powstało z miejsc, nagle przeraził przenikliwy pisk Łatanej Dziewczyny.
„Jego broda! Jego broda! Spójrzcie na jego brodę!” – jodłowała Scraps. (Tak, myślę, że słowo „jodłować” najlepiej oddaje podekscytowany hałas, jaki robiła ta nieposkromiona panna).
„Jego broda, mówię, robi się CZERWONA!” Na słowo „broda” wszystkie oczy zwróciły się na Żołnierza z Zielonymi Bokobrodami, bo jego broda była najdłuższa i najsłynniejsza w Oz.
„Ależ tak, rzeczywiście!” – wykrzyknęła zdumiona Dorotka.
„Czerwona? – wykrztusił Żołnierz, rozpaczliwie chwytając swoją słynną brodę. – Och! Och! Moja piękna zielona broda… jest czerwona jak ogień. Och! Och! Jak mam być Żołnierzem z Zielonymi Bokobrodami, jeśli moja broda zostanie czerwona? Kto to zrobił? Czarnoksiężniku! Czarnoksiężniku, czy to ty płatasz mi figla?”
„Ależ skąd, Żołnierzu. Byłbym ostatnią osobą, która tknęłaby twoją świętą brodę. Cisza, proszę! Cisza! To niezwykle dziwne i niepokojące”. Wskoczywszy na krzesło, Mały Czarnoksiężnik z Oz rozejrzał się niespokojnie po sali.
„Czy ona boli? Czy czerwona broda boli?” – zapytała Scraps, a królewscy goście, nie bardzo wiedząc, czy się śmiać, czy współczuć, przyglądali się z ciekawością płonącej brodzie Armii Oz.
„Ona… ona rani moje uczucia – zaszlochał biedny Żołnierz, odsuwając od siebie z obrzydzeniem najeżoną brodę. – Nigdy nie przywyknę do czerwonej brody. Nigdy! Nigdy!”
„Czemu jej po prostu nie zgolisz?” – zapytał książę Pompadore, z trudem powstrzymując chichot.
„Co? Zgolić moją piękną brodę? Ależ, ależ, wolałbym stracić głowę – jęknął Żołnierz, wzdrygając się z przerażeniem. – Jak bym wyglądał? Jak bym walczył? Och! Och! To niedorzeczne!” Zakrywszy twarz serwetką, oszalała z rozpaczy armia Ozmy wybiegła gwałtownie z sali.
„Raczej rudorzeczne, jeśli chcesz znać moje zdanie” – zauważył Strach na Wróble swoim zabawnym głosem.
„Nie, nie, to MAGIA! – mruknął Czarnoksiężnik, żwawo schodząc z krzesła. – Zaczekajcie, muszę zajrzeć do mojej księgi czerwonej magii i znaków”.
„A ja pójdę z tobą – zaofiarował się Jinnicky, szybko wytaczając się ze swojego wyściełanego siedzenia. – Wiesz przecież, że CZERWONA magia to moja specjalność”. I tak, pod rękę, Czarnoksiężnik z Oz i Czarnoksiężnik z Ev pospiesznie oddalili się razem.
„Cóż, mogę wam powiedzieć, co to znaczy, bez zaglądania do żadnych ksiąg – rzekł Strach na Wróble, gdy Ozma, dość zatroskana, znów zajęła swoje miejsce i dała znak pozostałym, by zrobili to samo. – To ostrzeżenie – oświadczył Strach na Wróble, sztywno unosząc rękę. – Ktoś chce rzucić nam wyzwanie prosto w brodę, w naszej własnej jaskini (wybacz, moja droga, tak poufałe określenie twojego zamku)”. Skłonił się lekko i przepraszająco Ozmie, po czym ciągnął poważnie: „Królestwu Oz grozi niebezpieczeństwo z zewnątrz”.
„Któż śmiałby zagrozić suwerenności naszego kraju?” – zapytał gniewnie Żółty Rycerz, wymachując mieczem.
„Co się dzieje? Co się dzieje?” – zarżał Highboy, wznosząc się tak nagle, że uderzył głową w sufit.
„Ty powinieneś wiedzieć najlepiej, jako tak wysoko postawiony – zachichotał Strach na Wróble, który nie potrafił się powstrzymać od żartu, nawet gdy był najpoważniejszy. – Ale uspokój się, mój dobry koniu, na razie nic ci nie grozi”. Niebezpieczeństwo! To jedno złowieszcze słowo spadło jak bomba na wesołe i beztroskie zgromadzenie. Dorotka z lekkim ukłuciem niepokoju zobaczyła, jak Tchórzliwy Lew wpełza pod stół, a sięgając do kieszeni po chusteczkę, wyciągnęła zamiast niej jedną z pigułek życzeń Czarnoksiężnika. Dał jej ją, żeby w przyszłym tygodniu mogła odwiedzić pałac Stracha na Wróble w kształcie kolby kukurydzy, po prostu życząc sobie, by się tam znaleźć, zamiast odbywać podróż. Dorotka przez minutę czy dwie w zamyśleniu obracała pigułkę w palcach, a potem nagłym, szybkim ruchem wrzuciła małą tabletkę do ust.
„Cokolwiek się stanie, pomóż mi ocalić Ozmę i Oz” – szepnęła Dorotka i połknąwszy pigułkę, rozejrzała się bacznie po sali w poszukiwaniu kolejnych znaków ostrzeżenia czy nieszczęścia.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał