Paarden in de kunst

The Wishing Horse of Oz – Hoofdstuk 6. Een vreemde waarschuwing

· The Equinest

Feeënkoningin met haar blauwe draak
The Wishing Horse of Oz is geschreven door Ruth Plumly Thompson, als vervolg op de serie van L. Frank Baum, en vertelt over nog meer spannende avonturen van Dorothy. Deze keer met paarden.

Een vreemde waarschuwing

De eerste dag van het grote feest brak helder en stralend aan. De Smaragdstad had nog nooit zo geschitterd of zo mooi geleken. Van elke toren en elk torentje van het paleis wapperden vlaggen; elk huis droeg een bloemenslinger en pronkte met een dozijn zijden banieren in de frisse lentebries. De straten krioelden van Ozma’s onderdanen, passend uitgedost voor de grote optocht, en toen kort na het middaguur de koninklijke bezoekers begonnen te arriveren, begonnen de kasteelklokken vrolijk te luiden, zetten de honderd muziekkorpsen het volkslied van Oz in en begonnen de schitterende, prachtige praalwagens zich in de rij te voegen.

Het welkomstwoord van de Vogelverschrikker bij de stadspoorten was met wild enthousiasme en applaus ontvangen, en nu leidde de onvermoeibare Strooien Man, blij maar een beetje buiten adem, gezeten op het Zaagpaard de doorluchtige gasten de stad in, waar ze zich bij de koninklijke stoet zouden voegen en in triomf naar de Westtuinen van het park zouden trekken. Wat steeg er een gejuich en hoerageroep op uit de blije menigte toen dat indrukwekkende gezelschap in glinsterende koetsen of op favoriete rossen statig door de met smaragden bezette straten van de hoofdstad trok. Direct achter de Vogelverschrikker kwam, helemaal in het rood en met haar hoogste robijnen kroon op, Glinda, de Goede Tovenares van het Zuiden, wier door zwanen getrokken wagen vanzelf leek te zweven. Opgewekt achter de heerseres van de Quadlings aan marcheerde Nick Chopper, de Vernikkelde Keizer van de Winkies, tot in de puntjes gepoetst maar democratisch te voet, in het midden van zijn tien prachtig geüniformeerde Winkie-wachters. Een paar passen achter de Blikken Houthakker, nauwelijks in te tomen van uitgelatenheid, kwam het Reuzenpaard aangedanst, dat trots Joe King en koningin Hyacinth droeg, de koning en koningin van de Gillikens. En Highboy droeg niet alleen zijn eigen hoofd hoog, maar had ook zijn vorsten hoger getild dan iedereen in de stoet, zodat niemand de blij glimlachende heersers van het Noorden kon missen.

Een schitterende blauwe draak had de koets van koning Cheeriobed, koningin Orin en prins Philador helemaal uit Saffierstad getrokken, en de koninklijke familie van de Munchkins was een lust voor het oog. Kabumpo, de Elegante Olifant, prachtig in zijn met juwelen bezette mantel, wiegde hooghartig achter Cheeriobeds blauwe koets aan en zwaaide waardig met zijn slurf naar zijn vrienden in de menigte. In het overdekte zitje op zijn rug zaten prins Pompadore en Peg Amy van Pumperdink, met gemak het knapste jonge stel van Oz.

Ondeugend gluurde de vrolijke Rode Djinn zelf uit de zijkant van zijn bont beschilderde riksja, en niemand kon de ronde kleine Tovenaar van Ev zien zonder er blijer van te worden. Jinnicky’s lichaam was een grote rode pot. Hij droeg het deksel als hoed, en als hij zich verveelde of slaperig werd, trok hij zich gewoon in zichzelf terug, als een schildpad. Maar nu had hij helemaal geen zin om zich terug te trekken; hij strooide links en rechts gemberkoekjes rond en straalde van belangstelling en vrolijkheid. De koning en koningin van Ragbad rolden kwiek voorbij in hun sjofele maar comfortabele open koets. Bij hen zaten prins Tatters, Urtha, zijn bloemrijke prinsesje, en Opa, een oude soldaat met een houten been, die voor zijn land vele oorlogen en ontberingen had doorstaan. Maar het gejuich voor de Gele Ridder was het luidst en duurde het langst. De prins van Corumbia had vele jaren als Sir Hokus of Pokes in de Smaragdstad gewoond, voordat hij werd onttoverd en de jonge, charmante echtgenoot werd van prinses Marygolden van Corabia. Sir Hokus reed op de Gemoedelijke Kameel, en Camy, die ook een deel van zijn leven in de hoofdstad had doorgebracht, kreeg zijn volle deel van het gejuich. Prinses Marygolden zat op Stampedro, het grote, stampende strijdros van de ridder, en Stampedro was een aanblik waarvan het hart van elk jongetje sneller ging kloppen.

Ato, koning van de Achthoekeilanden, en Samuel Salt, een bekeerde piraat en nu koninklijk ontdekker en ontdekkingsreiziger van de Kroon, reisden samen in Ato’s achthoekige wagen, getrokken door acht steigerende zwarte paarden, met acht lakeien met achthoekige hoeden op de hoge bok achter Zijne vrolijke kleine Majesteit. Roger, de Leesvogel, zat trots op de schouder van de koning, las de borden en straatnamen voor terwijl ze vrolijk over de gouden straatstenen rolden, en grinnikte in zichzelf in acht verschillende talen.

Als laatste, maar zeker niet de minste, kwamen de koning en koningin van Seebania, de oom van de koning, in de Smaragdstad beter bekend als Unc Nunkie, en Ojo, de zoon van de koning. De koning en koningin zaten deftig in de Zilveren Koets van Seebania, maar Ojo en zijn beer Snufferbux zaten trots op de rug van Roganda, koningin van de Eenhoorns. Dit knappe sneeuwwitte dier, dat toevallig net bij Ojo op bezoek was, kon niet alleen haar hoorn als een lans naar voren laten schieten, maar er ook op blazen. Door de heldere, klokachtige tonen keek menige trompettist in Ozma’s muziekkorps verrast en jaloers om. Klaar om haar indrukwekkende bezoekers te ontvangen stond Ozma zelf. De koninklijke praalwagen van Hare Keizerlijke Hoogheid had de vorm van een schelp. Op een ongeslepen smaragd in het midden zat de kleine heerseres van alle Ozianen, gekleed in een glanzend wit gewaad, met haar fonkelende smaragden kroon op, en nooit in alle duizend jaren van haar jonge leven had deze lieftallige jonge fee er mooier uitgezien. Ook in het wit waren haar hofdames, Dorothy, Bettsy en Trot, elk met een smaragden diadeem en een lange staf omwonden met lentebloemen.

Toen de Vogelverschrikker zijn kleurrijke ruiterstoet triomfantelijk tot staan bracht, zwenkte Ozma’s praalwagen, getrokken door de Hongerige Tijger en de Laffe Leeuw, naar zijn plaats aan het hoofd van de rij. De andere praalwagens van de Smaragdstad wachtten eerst tot de koninklijke rijtuigen en rijdieren van de bezoekers voorbij waren en volgden hen toen in een uitbarsting van muziek en kleur. De Tovenaar van Oz had gekozen voor een enorme, draaiende groene bal, waarop de behendige kleine tovenaar knap zijn evenwicht bewaarde terwijl hij zich voortbewoog. Na hem kwam Jack Pompoenhoofd, rijdend op de Iffin. Herby, de Medicijnman, die zich hachelijk vastklampte aan de bult van de Twijfelachtige Dromedaris, terwijl de pillen en doosjes in zijn medicijnkist rammelden als castagnetten, was ook een bezienswaardigheid. De praalwagen van Notta Bit More stelde een circuspiste voor, en de capriolen van de clown, Pigasus, Bob Up, Scraps, Hank en Grumpy, de beer van het Lappenmeisje, deden de toeschouwers gieren van het lachen.

Tik Tok had een mechanische dresine in elkaar gezet, die hij zelf bediende. Benny, het levende standbeeld van een Weldoener des Volks, die uit Boston naar Oz was gekomen, stapte stevig mee, met een uitdrukking van trots en diepe voldoening op zijn fraai gebeeldhouwde gelaat. Naast Benny marcheerde de Soldaat met de Groene Baard, die links noch rechts keek, zoals het een man betaamde die in zijn eigen persoon het hele en volledige leger van Oz vertegenwoordigde. Ik heb alleen de opvallendste deelnemers uit de Smaragdstad genoemd. Daarnaast waren er talloze lopers en honderden miniatuurkastelen, schepen, enorme nagemaakte zeeslangen en draken, en in een zee van kleur en harmonie kronkelden ze door de straten van de hoofdstad, om te eindigen in de Westtuinen van het paleis, waar de jongens en meisjes van de Atletiekhogeschool van professor Wogglebug uitblonken in een reeks gymnastiekdemonstraties en de Vogelverschrikker een record aller tijden vestigde bij het polsstokhoogspringen.

Tegen de tijd dat Ozma de bekers en trofeeën had uitgereikt, begon de zon al achter de boomtoppen weg te zakken, en in een opperbeste stemming en met een flinke eetlust gingen het koninklijk gezelschap en de koninklijke gasten op weg naar het kasteel. Hier vervulde Tik Tok, die vooruit was gesneld, zijn plichten als ceremoniemeester op voortreffelijke wijze. De Laffe Leeuw ontving de viervoetige bezoekers en bracht elk van hen naar een luchtige box met douche in de koninklijke stal, zodat ze konden uitrusten en zich opfrissen voor het grote banket. En hoe moet ik dat schitterende feestmaal recht doen?

Voor het eerst in de geschiedenis zat de prachtige eetzaal helemaal vol. Hoewel hij met gemak zo groot was als een stadspark, was er net plaats voor de twee lange, fonkelende, met bloemen beladen feesttafels: de eerste voor Ozma’s hovelingen en gasten, de tweede voor de huisdieren van het paleis en de bezoekende dieren. De Vogelverschrikker zorgde voor luid gelach toen de gasten hun plaatsen innamen, door een donkere bril op te zetten om zijn ogen niet te vermoeien met het geflonker van al die juwelen en kronen. Bij elke gang van het lange, heerlijke diner had Ozma een andere koning, koningin of beroemdheid naast zich, en het was allemaal zo slim geregeld dat elke gast de eer had een tijdje naast de kleine feeënheerseres van het koninkrijk te zitten. Zachte muziek zweefde naar beneden vanaf het balkon, waar het koninklijk orkest achter een prieel van palmen verborgen zat. De kleurige gewaden en juwelen van de feestvierders en het smaragden en zilveren servies twinkelden en fonkelden in de toverachtige gloed van duizend kaarsen. De honderd lakeien waren snel en vaardig, de toespraken kort en vrolijk, “en nog nooit,” dacht Dorothy, terwijl ze met een kleine rilling van voldoening om zich heen keek, “nog nooit is er zo’n groots en toch zo heerlijk feest geweest!”

De Hongerige Tijger had aan de smaak en de eetlust van al zijn gasten gedacht, en ze kregen niet alleen dezelfde lekkernijen als de tweevoetige bezoekers, maar ieder kreeg ook nog een eigen speciaal gerecht. Zelfs de Draak leek enorm te genieten van zijn lucifers en mosterd; daarna vroeg hij met hese stem om drie emmers gloeiende kolen, blies een hele reeks rookkringen en viel behaaglijk in slaap.

Dorothy en de Tovenaar hadden met gepaste bescheidenheid hun medailles voor de ontdekking van Oz in ontvangst genomen, en het hele gezelschap, dat voor deze indrukwekkende ceremonie was opgestaan, schrok plotseling op van een schelle gil van het Lappenmeisje.

“Zijn baard! Zijn baard! Kijk naar zijn baard!” jodelde Scraps. (Ja, ik denk dat “jodelen” het opgewonden geluid van dit onstuitbare meisje het best beschrijft.)

“Zijn baard, zei ik, hij wordt ROOD!” Bij het woord “baard” keek iedereen naar de Soldaat met de Groene Baard, want zijn baard was de langste en beroemdste van heel Oz.

“Hé, dat is waar!” riep Dorothy verbaasd.

“Rood?” bracht de soldaat er verstikt uit, terwijl hij wanhopig zijn beroemde baard vastgreep. “O! O! Mijn prachtige groene baard—hij is zo rood als vuur. O! O! Hoe kan ik ooit de Soldaat met de Groene Baard zijn als mijn baard rood blijft? Wie heeft dit gedaan? Tovenaar! Tovenaar, haal jij een grap met me uit?”

“Zeker niet, soldaat. Ik zou de laatste zijn om aan je heilige baard te komen. Stilte, alstublieft! Stilte! Dit is uiterst vreemd en verontrustend.” De kleine Tovenaar van Oz sprong op zijn stoel en keek bezorgd de zaal rond.

“Doet het pijn? Doet een rode baard pijn?” vroeg Scraps, terwijl de koninklijke gasten, die nauwelijks wisten of ze moesten lachen of meeleven, nieuwsgierig naar de vlammende baard van het leger van Oz keken.

“Hij—hij kwetst mijn gevoelens,” snotterde de arme soldaat, terwijl hij vol afkeer zijn borstelige baard voor zich uit hield. “Ik zal nooit aan een rode baard wennen. Nooit! Nooit!”

“Waarom knip je hem niet af?” vroeg prins Pompadore, die met enige moeite zijn gegrinnik inhield.

“Wat? Mijn prachtige baard afknippen? Wel, wel, dan verlies ik nog liever mijn hoofd,” kreunde de soldaat met een geschokte huivering. “Hoe zou ik eruitzien? Hoe zou ik moeten vechten? O! O! Dit is ridicuul!” Met zijn gezicht in zijn servet begraven stormde Ozma’s radeloze leger de zaal uit.

“Rooddicuul, als je het mij vraagt,” merkte de Vogelverschrikker op met zijn grappige stem.

“Nee, nee, het is MAGIE!” mompelde de Tovenaar, terwijl hij kwiek van zijn stoel stapte. “Wacht, ik moet mijn boek over rode magie en voortekenen raadplegen.”

“En ik ga met je mee,” bood Jinnicky aan, terwijl hij snel uit zijn gestoffeerde stoel rolde. “Je weet dat RODE magie mijn specialiteit is.” Dus snelden de Tovenaar van Oz en de Tovenaar van Ev arm in arm samen weg.

“Nou, ik kan je vertellen wat het betekent zonder boeken te raadplegen,” zei de Vogelverschrikker, terwijl Ozma, die er nogal bezorgd uitzag, weer plaatsnam en de anderen gebaarde hetzelfde te doen. “Het is een waarschuwing,” verklaarde de Vogelverschrikker, terwijl hij stijf zijn arm ophief. “Iemand komt ons in ons eigen hol bij de baard grijpen (vergeef me zo’n informele benaming voor je kasteel, lieve kind),” hij maakte een verontschuldigend buiginkje naar Ozma en ging toen ernstig verder, “een gevaar van buitenaf bedreigt het koninkrijk Oz.”

“Wie zou het wagen de soevereiniteit van ons land te bedreigen?” vroeg de Gele Ridder, terwijl hij met zijn zwaard zwaaide.

“Wat hangt ons boven het hoofd? Wat hangt ons boven het hoofd?” hinnikte Highboy, die zich zo plotseling uitschoof dat hij zijn hoofd tegen het plafond stootte.

“Dat zou jij moeten weten, zo hoog als jij zit,” grinnikte de Vogelverschrikker, die zelfs als hij het ernstigst was een grap niet kon laten. “Maar kalm maar, beste paard, je bent nog niet in gevaar.” Gevaar! Het korte, lelijke woord viel als een bom in dat vrolijke, zorgeloze gezelschap. Met een steek van ontzetting zag Dorothy de Laffe Leeuw onder de tafel kruipen, en toen ze in haar zak naar haar zakdoek voelde, haalde ze in plaats daarvan een van de wenspillen van de Tovenaar tevoorschijn. Hij had haar die gegeven zodat ze de week daarop het maïskolfpaleis van de Vogelverschrikker kon bezoeken door zich er eenvoudig heen te wensen, in plaats van de reis te maken. Dorothy draaide de pil een minuut of twee peinzend tussen haar vingers en stopte toen met een plotselinge, snelle beweging het tabletje in haar mond.

“Wat er ook gebeurt, help me Ozma en Oz te redden,” mompelde Dorothy, en terwijl ze de pil doorslikte, keek ze scherp de zaal rond, op zoek naar verdere tekenen van waarschuwing of onheil.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel