Paarden in de kunst
The Wishing Horse of Oz – Hoofdstuk 5. Een groot feest in Oz

The Wishing Horse of Oz is geschreven door Ruth Plumly Thompson, als vervolg op de serie van L. Frank Baum, en vertelt over nog meer spannende avonturen van Dorothy. Deze keer met paarden.
Een groot feest in Oz
“Waarom al die kroonjuwelen, ouwe Toz?” Highboy legde zijn kin op de vensterbank en keek nieuwsgierig de kleedkamer binnen van Joe King, heerser over de Gillikens en alle paarse landen van Oz. Het appartement van de koning lag op de tiende verdieping van het koninklijk paleis, maar dat maakte voor Highboy geen verschil, want Highboy was een reuzenpaard met telescoopbenen die tot elke hoogte konden worden uitgeschoven of ingeschoven, en daardoor was hij een van de verbazingwekkendste en grappigste dieren van Oz. “Zeg, gaan we ergens speciaal naartoe?” vroeg hij lijzig en nieuwsgierig, terwijl de koning, uitgedost in zijn beste gevlochten reisjas en zijn amethisten kroon, zichzelf opgewekt bekeek in de lange spiegel.
“WIJ!” grinnikte de vrolijke vorst, terwijl hij zich met een hartelijke bulderlach omdraaide. “Ho, ho, HO! En hoe weet JIJ dat jij meegaat?”
“Nou, ik zie dat je je beste paarse laarzen aanhebt, en als de koning van alle Gillikens zijn beste paarse laarzen draagt, rijdt hij meestal op zijn beste paarse paard, nietwaar?”
“Klopt,” gaf de koning goedgehumeurd toe. “En ik kan je net zo goed meteen vertellen dat we naar de hoofdstad gaan op uitdrukkelijke uitnodiging van Hare Keizerlijke Hoogheid, koningin Ozma van Oz!” De koning schraapte gewichtig zijn keel. “Er komt een enorm feest om te vieren dat Oz door stervelingen is ontdekt, en de eer wordt gelijk verdeeld tussen de beroemde Tovenaar, die hier vele jaren geleden in een luchtballon uit Omaha aankwam, en de kleine Dorothy, die wat later met een cycloon uit Kansas kwam. Niet alleen de heersers van alle vier de koninkrijken van Oz zullen er zijn, maar ook veel andere belangrijke en koninklijke personen.”
“Nou? Nou, zeg!” trompetterde het reuzenpaard schel. “Daar sta je dan, opgepoetst als een deurknop, en tegen mij geen woord. Hoe ga ik eruitzien? Waarom is me dat niet eerder verteld? Wanneer vertrekken we?”
“Zodra Hare Majesteit heeft besloten wat ze aantrekt en wat ze meeneemt,” antwoordde de koning met een plechtige knipoog.
“O, dan heb ik nog tijd zat.” Highboy zuchtte diep van opluchting. “Dus we zijn uitgenodigd in de Smaragdstad, hè? Wat volmaakt perf, wat gewoonweg magnif. Billy! Tommy! JIM!!” Terwijl hij de naam van elk staljongetje riep, liet Highboy zich een paar verdiepingen zakken, en tegen de tijd dat hij op gewone paardenhoogte op de grond stond, had hij voor zichzelf een bad, een manenwave, een olieshampoo en een hoefpedicure besteld. De plannen van Highboy voor het feest vorderden inderdaad snel, en met de drie staljongens die met emmers, borstels en sponzen achter hem aan dribbelden, draafde hij bezorgd op en neer door zijn grote, luchtige stal om zijn prachtigste zadel en hoofdstel en zijn met zilver gevlochten deken voor de reis uit te zoeken. Het reuzenpaard wilde een indruk maken die de eer en de goede naam van de Gillikens hoog zou houden, zo niet nog groter zou maken. Hij verlangde ernaar zijn vriendschap te hernieuwen met Trot, een klein sterfelijk meisje dat in het paleis woonde, en met Herby, de Medicijnman, en met de vele andere interessante figuren die hij bij een eerder bezoek aan de hoofdstad had leren kennen.
In de koninkrijken van de Munchkins, de Quadlings en de Winkies werd ook druk en levendig voorbereid, en in veel van de kleinere koninkrijken maakten de koningen, koninginnen en vorsten zich klaar voor het grote lentefeest in de Smaragdstad. En je kunt je wel voorstellen hoeveel plezier en opwinding er in de hoofdstad zelf was. Iedereen had een eigen rol in het programma; zelfs de honden en katten renden gewichtig rond voor talloze boodschappen, als kleine koeriers, met oren en staarten die trilden van belangstelling en verwachting. Nadat de bezoekers officieel bij de poorten van de stad waren verwelkomd, zou er een keizerlijke optocht komen met muziekkorpsen, praalwagens en cadeautjes voor iedereen. Daarna zouden er spelen, wedrennen en andere spannende sportwedstrijden zijn en een groot banket in het koninklijk paleis. Een toverlantaarnbal in de tuin van Ozma zou de festiviteiten van de eerste dag afsluiten. Voor de ochtend van de tweede dag stonden historische spelen en levende tableaus op het programma, met de belangrijke en historische gebeurtenissen uit de geschiedenis van Oz. Notta Bit More, een circusclown die uit Philadelphia naar Oz was gekomen, gaf ’s middags een openluchtcircus, geholpen door Bob Up, de wees die met hem was meegekomen, en alle beroemde dieren van de Smaragdstad. Te oordelen naar het gegil, het geschreeuw en het uitbundige gegrinnik uit de enorme witte tent net buiten de stadsmuur, beloofde het een onvoorwaardelijk succes te worden.
Na het circus had Ozma een picknickavondmaal gepland aan de oever van de Winkie-rivier, gevolgd door demonstraties in magie van de Tovenaar van Oz en Glinda, de Goede Tovenares van het Zuiden, en als laatste, maar zeker niet de minste, een overdadig vuurwerk dat speciaal voor de grote gelegenheid was gestuurd door Happy Toko, keizer van de Zilvereilanden. Geen wonder dat de kinderen in de Smaragdstad aan niets anders konden denken dan aan het komende feest. Geen wonder dat Dorothy, Trot en Bettsy Bobbin, de kleine stervelingen die in het grote paleis woonden en zelf prinsessen waren, het te druk hadden om aan hun titels te denken of zich om hun kronen te bekommeren. Dorothy, de eerste van de drie die in de hoofdstad was aangekomen, was Ozma’s liefste gezelschap, en Dorothy had het misschien wel het allerdrukst. Ze had niet alleen alle levende tableaus en historische spelen bedacht, maar had ook de volledige leiding over het versieren van het paleis en de Smaragdstad. De Vogelverschrikker, die Dorothy op haar allereerste reis naar Oz had ontdekt, was haar meest gewillige en onvermoeibare helper. Deze levendige, met stro gevulde heer had van de Tovenaar hersens gekregen en was zeer geliefd en voortdurend gevraagd vanwege zijn natuurlijke opgewektheid en beminnelijke aard.
Op dat moment hielden hij en Dorothy toezicht op het plaatsen van een bloemenboog boven de grote, met juwelen bezette poorten van de stad. Deze boog, door de Tovenaar gekweekt en verzorgd, was zo magisch samengesteld dat elke bezoeker die door de poort reed, een met een lint samengebonden boeket geurige lentebloemen zachtjes in zijn of haar schoot kreeg. Dorothy en de Vogelverschrikker hadden het tot hun volle tevredenheid en genoegen uitgeprobeerd, en nu keken ze, met hun grote boeketten in de armen, toe hoe drie ijverige tuinmannetjes de laatste ranken van de toverklimplant aan het vrolijk geschilderde prieel vastbonden.
“Weet je,” zei Dorothy, terwijl ze over de bloemen heen naar de Vogelverschrikker keek, “ik kan bijna niet wachten tot morgen. Stel je voor dat we Sir Hokus en Ojo en Unk Nunkie en Urtha en prins Tatters en alle anderen weer zien—”
“En zij zien ons ook weer, vergeet dat niet,” straalde de Vogelverschrikker, terwijl hij één katoenen oog dichtkneep. “En als je denkt dat je het een paar minuutjes zonder mij redt, kan ik maar beter mijn welkomstwoord gaan instuderen.”
“O—houd JIJ de welkomsttoespraak? Wat geweldig! Wat spannend!” Dorothy keek vol bewondering op naar haar oudste vriend in Oz.
“Ja, en ik houd ook de toespraak bij de uitreiking van de medailles aan de Ontdekkers van ons land,” vertrouwde de Vogelverschrikker haar toe, terwijl hij zijn kin vooruitstak en een pose aannam. “Hoe zul je je voelen als ik die medaille op je borst speld, meisje?”
“Nou,” zuchtte Dorothy, terwijl ze dromerig over haar boeket keek, “gelukkiger dan nu kan ik me niet voelen, maar het wordt zeker een grote eer, Vogelverschrikker.”
“Een grote eer! Nou, en óf, snikkertie-wikkertie! Maar wat als ik mijn toespraak midden in een woord vergeet!” De Vogelverschrikker schoof zijn oude blauwe hoed naar achteren en trok bezorgd zijn voorhoofd in rimpels. “Hoe zal ik me voelen met al die koningen en koninginnen die me recht aanstaren? Echt, ik denk dat Ozma iemand anders de toespraken moet laten houden.”
“Ach, schiet toch op,” lachte Dorothy, en ze gaf hem een duwtje. “Heb je soms geen toverhersens? Je wordt een geweldige spreker.”
“Denk je? Nou, ik zal mijn best doen.” Enigszins gerustgesteld klopte de Vogelverschrikker Dorothy op de schouder en ging op weg door het park. Aan de manier waarop hij met zijn armen zwaaide, kon Dorothy zien dat hij aan het repeteren was, en met een geamuseerd glimlachje haastte ze zich terug naar het paleis om de laatste hand te leggen aan de versiering van Ozma’s troonzaal. Halverwege kwam ze de Hongerige Tijger tegen, die een grote mand tussen zijn tanden droeg, gevolgd door tien keukenjongetjes die ook enorme manden droegen.
“Goeie genade, Tijg, wat is dit?” Dorothy staarde verbaasd naar de kleine stoet. De Hongerige Tijger en de Laffe Leeuw wonen al bijna net zo lang in de Smaragdstad als Dorothy, en hoewel de tijger een enorme eetlust heeft en altijd dreigt een dikke baby op te eten, heeft hij dat nog nooit gedaan en is hij zo tam als Dorothy’s poesje Eureka.
“O, had je het nog niet gehoord?” De Hongerige Tijger zette zijn mand neer en streek zelfvoldaan zijn snorharen glad. “Ik ben het hoofd van het ontvangstcomité voor alle bezoekende dieren, en ik ben nu op weg om hapjes en drankjes te kopen voor het grote banket en de picknick. En reken maar,” hij gaf Dorothy een brede knipoog, “dat ik het goed aanpak. Laat me die lijst eens zien, Kapo.” Hij nam een lange strook papier aan van het eerste keukenjongetje en begon op dreunende toon de namen op te lezen van de beroemde viervoetige burgers van de hoofdstad en daarna de lijst met bezoekers.
“Natuurlijk moet er vlees zijn voor de Laffe Leeuw en mij,” mijmerde de Tijger, terwijl hij slaperig met zijn ogen knipperde. “Dan is er Hank, het muildier van Bettsy Bobbin, en Doubty, die dromedaris die jij en Sir Hokus hebben meegebracht van een van die vreemde reizen; en we mogen Peters Iffin niet vergeten, al eet hij niet veel. Schrijf een doos viooltjes en geraniums op voor de Iffin, Kapo, jongen. Ozma’s Zaagpaard en de Woozy zijn van hout en geven niets om eten, maar dat mooie roze varken Pigasus eet genoeg voor een dozijn paarden, en Toto, jouw hondje, en Billina moeten ook verzorgd worden, en de beer van Scraps, Grumpy.”
“Natuurlijk,” stemde Dorothy in, en ze leunde met haar elleboog op de rug van de Tijger zodat ze over zijn schouder mee kon lezen. “Maar die wonen allemaal hier. Wie komt er uit het buitenland, Tijger?”
“Nou,” vertrouwde de Tijger haar toe, “je zult blij zijn te horen dat onze oude vriend de Gemoedelijke Kameel de reis maakt met Hokus, ik bedoel de Gele Ridder, en dat Marygolden, de prinses met wie hij getrouwd is, op een strijdros rijdt dat Stampedro heet. De koning en koningin van de Gillikens maken de reis op het Reuzenpaard (best veel paarden, hè?), en ik hoop dat Highboy zijn benen in toom houdt. Ik word zenuwachtig van een dier dat het ene moment zo hoog is en het volgende moment weer anders. Wist je dat de prins van Pumperdink Kabumpo meebrengt, de Elegante Olifant?”
“Bedoel je niet dat Kabumpo hém meebrengt?” zei Dorothy ondeugend, “en ben je niet blij hem weer te zien?”
“Ja, ik zal hem graag weer zien,” mompelde de Tijger, “maar hem te eten geven is een behoorlijk groot probleem.”
“Nou, jij bent daar precies de juiste voor,” zei Dorothy, terwijl ze de rimpel tussen de puntige oren van de Tijger gladstreek. “Jij hebt zelf zo’n grote eetlust, jij weet precies hoe hongerig een olifant zich zou voelen. Ik zie dat je Roger ook op de lijst hebt gezet.”
“Ik weet bijna zeker dat koning Ato zijn Leesvogel meebrengt, dus ik bestel een dozijn dozen dierenkoekjes voor Roger en een vat appels voor Snufferbux.”
“Ik vraag me af of hij voor ons gaat dansen.” Dorothy’s ogen begonnen te stralen, want ze was erg gesteld geraakt op de trouwe beer met wie Ojo door heel Oz had gereisd. “Hij is vast vrolijk en in voor een grapje.”
“En hongerig als een beer,” zuchtte de Tijger met een bezorgde frons. “Maar dat is nog makkelijk vergeleken met een draak. Koning Cheeriobed brengt een draak mee, en die draak staat op een dieet van mosterd en zwavel—stel je dat eens voor, kind, en ZEG—ik kan maar beter verder gaan, anders krijg ik mijn boodschappen nooit gedaan.”
“En ik moet ook gaan,” zei Dorothy, die aan haar vele verantwoordelijkheden werd herinnerd. Ze gaf de Tijger een liefdevol rukje aan zijn oor en rende helemaal terug naar het paleis. In de troonzaal trof ze Ozma en Tik Tok in rustig overleg.
“Ik heb Tik Tok ceremoniemeester gemaakt,” zei Ozma, terwijl ze opkeek met een welkomstglimlach, “omdat hij nooit vergeet wat hij is opgewonden om te onthouden.”
“En ik zal ervoor zorgen dat hij opgewonden blijft,” beloofde Dorothy, terwijl ze de machineman op zijn koperen schouder klopte. Tik Tok was ook een van Dorothy’s ontdekkingen en was door een tovenaar gemaakt om de slaaf van de koning van Ev te zijn, maar hier was hij nu, dankzij Dorothy, en genoot hij van een interessant en zorgeloos leven in de hoofdstad. Tik Tok kon praten, denken en zich bewegen zo goed als ieder ander wanneer hij opgewonden was, en hij was veel betrouwbaarder en onvermoeibaarder dan een echt mens.
“Ik moet de be-zoe-kers aan-kon-di-gen als ze het pa-leis bin-nen-ko-men en hen per-soon-lijk naar hun ko-nink-lij-ke ver-trek-ken be-ge-lei-den,” vertelde Tik Tok Dorothy op zijn langzame en precieze manier. “Oz-ma kan vol-ko-men op mij re-ke-nen en al-les zal lo-pen als een uur-werk.” Met twee stijve buigingen en tikkend van gewichtigheid marcheerde de metalen man trots de zaal uit.
“Als een uurwerk. Ha, ha! Hoorde je dat? En waarom ook niet, met een uurwerkman aan het roer? O, Ozma, ziet het er niet allemaal groots en prachtig uit?” Dorothy sloeg haar arm om de slanke taille van de kleine koningin en keek rond in de prachtige troonzaal. Elk raam en elke deuropening was met bloemen omkranst, terwijl honderden palmen, varens en wapperende zijden wimpels de zaal een ongewone aanblik van praal en plechtigheid gaven. “Eens—even—kijken,” mijmerde Dorothy, terwijl ze de plooien van een wit satijnen gordijn rechttrok. “Ik sta rechts van je, Bettsy Bobbin en Trot links van je, en het Lappenmeisje draagt je sleep bij de grote receptie. Denk je dat je haar kunt vertrouwen, Ozma? Ze gaat waarschijnlijk proberen ermee touwtje te springen of ermee te zwaaien als met een zakdoek.”
“O, Scraps doet het best goed, gezien haar dwaze samenstelling,” merkte Ozma op met een glimlachje, “en ze zou zo teleurgesteld zijn als ze er niet bij mocht zijn. Ik weet zeker dat ik haar kan vertrouwen—tenminste voor een poosje.”
“Vertrouwen? Vertrouwen? Dat zul je berouwen!” riep een vrolijke stem, en Scraps, die door de gordijnen achter in de zaal had staan gluren, nam een lange aanloop, gleed door en belandde als een weinig damesachtig hoopje aan de voet van het podium dat naar de troon leidde. Scraps, gemaakt van een oude lappendeken en gevuld met watten, was door een tovenaar tot leven gebracht om zijn vrouw te dienen, maar het Lappenmeisje was met Ojo naar de Smaragdstad gekomen en nooit meer teruggegaan naar haar makers, want ze keek neer op het nederige bestaan van dienstmeid. Ze was zo vrolijk en grappig dat Ozma haar in het paleis had laten blijven.
“Moet ik soms op sleeptraining om een sleep te dragen?” wilde ze weten, terwijl ze overeind sprong en zo’n komische houding aannam dat Dorothy en Ozma allebei moesten lachen.
“Natuurlijk niet,” zei Ozma vriendelijk, “wees alleen voorzichtig en doe geen gymnastiek tijdens de receptie.”
“O, ik zal voorzichtig zijn, en zo waardig dat ik waarschijnlijk uit mijn naden scheur, maar wacht maar tot je de grote-lucht-en-evenwicht-tartende stunt ziet die ik bij de grote voorstelling ga doen,” pufte Scraps, terwijl ze opschepperig met haar knoopogen knipte. “Ik ga koorddansen in Notta’s circus, dus DAAG, meiden, ik moet gaan oefenen.”
“Nou, zelfs als ze valt, maakt het niet uit,” merkte Dorothy op met een lichte huivering, terwijl het Lappenmeisje roekeloos uit het raam sprong, zichzelf opraapte en op weg ging naar het circusterrein aan de rand van het park.
“O, Ozma, met al die interessante mensen die er al zijn en al die grootse en spannende gasten die nog komen, geloof ik dat we de leukste tijd gaan hebben sinds Oz werd ontdekt.”
“Ben je blij dat je ons hebt ontdekt?” Ozma gaf haar een liefdevol kneepje en haakte haar arm door die van Dorothy. “Laten we eens kijken hoe de Tovenaar opschiet met zijn trucs voor de picknick.”
Dorothy knikte gretig, en hand in hand haastten de twee meisjes zich door de gang naar het laboratorium van de wonderbaarlijke Tovenaar van Oz.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel