Konie w sztuce
The Wishing Horse of Oz – Rozdział 5. Wielkie święto w krainie Oz

The Wishing Horse of Oz napisała Ruth Plumly Thompson, kontynuując cykl L. Franka Bauma, a książka opowiada o kolejnych emocjonujących przygodach Dorotki. Tym razem nie brakuje w niej koni.
Wielkie święto w krainie Oz
„Po co te wszystkie klejnoty koronne, stary Tozie?” Opierając brodę o parapet, Highboy zajrzał pytająco do garderoby Joego Kinga, władcy Gillikenów i wszystkich purpurowych krain Oz. Królewskie komnaty mieściły się na dziesiątym piętrze pałacu, ale Highboyowi nie robiło to żadnej różnicy, bo Highboy był olbrzymim koniem o teleskopowych nogach, które dało się wysunąć albo zsunąć na dowolną wysokość, co czyniło go jednym z najbardziej zdumiewających i najzabawniejszych zwierząt w Oz. „Powiedz no, czy wybieramy się dokądś w szczególności?” – zapytał z ciekawością, przeciągając słowa, gdy król, wystrojony w najlepszy szamerowany płaszcz podróżny i ametystową koronę, z zadowoleniem przyglądał się sobie w wysokim lustrze.
„MY! – zachichotał wesoły monarcha, odwracając się z gromkim śmiechem. – Ho, ho, HO! A skąd wiesz, że TY jedziesz?”
„No cóż, widzę, że włożyłeś swoje najlepsze purpurowe buty, a kiedy król wszystkich Gillikenów wkłada najlepsze purpurowe buty, zwykle dosiada swojego najlepszego purpurowego konia, czyż nie?”
„Zgadza się – przyznał dobrodusznie król. – I od razu mogę ci powiedzieć, że jedziemy do stolicy na wyraźne zaproszenie Jej Cesarskiej Wysokości, królowej Ozmy z Oz!” Król odchrząknął z ważną miną. „Odbędzie się ogromny festyn z okazji odkrycia Oz przez śmiertelników, a honory zostaną podzielone po równo między słynnego Czarnoksiężnika, który przed wieloma laty przyleciał tu balonem z Omahy, i małą Dorotkę, która przybyła nieco później, niesiona cyklonem z Kansas. Będą tam nie tylko władcy wszystkich czterech królestw Oz, ale też wiele innych ważnych i królewskich osobistości”.
„No proszę! No proszę, doprawdy! – zatrąbił przenikliwie olbrzymi koń. – Stoisz tu wypucowany jak klamka u drzwi i ani słowem mi nie wspomniałeś. Jak ja będę wyglądał? Czemu nikt mi wcześniej nie powiedział? Kiedy wyruszamy?”
„Gdy tylko Jej Królewska Mość zdecyduje, co na siebie włożyć i co zabrać ze sobą” – odpowiedział król, puszczając poważnie oko.
„Och, to mam jeszcze całe mnóstwo czasu”. Highboy westchnął ciężko z ulgą. „A więc zaproszono nas do Szmaragdowego Miasta, co? Jak doskonale dosko, jak po prostu wspa. Billy! Tommy! JIM!!” Wołając po kolei każdego z małych stajennych, Highboy opuścił się o kilka pięter, a zanim zszedł do zwykłej końskiej wysokości i stanął na ziemi, zdążył zamówić sobie kąpiel, ondulację grzywy, szampon z olejkiem i kopytokiur. Przygotowania Highboya do przyjęcia szły zresztą pełną parą: trzej stajenni drobili za nim z wiadrami, szczotkami i gąbkami, a on kłusował niespokojnie tam i z powrotem po swojej wielkiej, przestronnej stajni, wybierając na podróż najwspanialsze siodło i ogłowie oraz derkę obszytą srebrnym galonem. Olbrzymi koń pragnął zrobić wrażenie, które podtrzyma, a może nawet pomnoży honor i dobre imię Gillikenów. Nie mógł się doczekać, kiedy odnowi przyjaźń z Trot, małą śmiertelną dziewczynką mieszkającą w pałacu, z Herbym, Człowiekiem-Apteczką, i z wieloma innymi ciekawymi postaciami, które poznał podczas poprzedniej wizyty w stolicy.
W królestwach Manczkinów, Kwadlingów i Mrugaczy również panował radosny gwar i krzątanina przygotowań, a w wielu pomniejszych królestwach królowie, królowe i władcy szykowali się na wielkie wiosenne święto w Szmaragdowym Mieście. A możesz sobie wyobrazić, jaka zabawa i jakie podniecenie panowały w samej stolicy! Każdy miał w programie jakąś szczególną rolę; nawet psy i koty biegały z ważnymi minami, załatwiając niezliczone sprawunki niczym mali posłańcy, a uszy i ogony drżały im z ciekawości i oczekiwania. Po oficjalnym powitaniu gości u bram miasta miał się odbyć cesarski pochód z orkiestrami, ruchomymi platformami i upominkami dla wszystkich. Potem przewidziano gry, wyścigi i inne emocjonujące zawody sportowe oraz wielki bankiet w królewskim pałacu. Bal z pokazem latarni magicznej w ogrodzie Ozmy miał zwieńczyć uroczystości pierwszego dnia. Na poranek drugiego dnia przygotowano widowiska i żywe obrazy przedstawiające ważne wydarzenia z dziejów Oz. Notta Bit More, cyrkowy klaun, który przybył do Oz z Filadelfii, wystawiał po południu cyrk pod gołym niebem z pomocą Boba Upa, sieroty, który przybył razem z nim, oraz wszystkich słynnych zwierząt Szmaragdowego Miasta. Sądząc po piskach, okrzykach i radosnych chichotach dobiegających z ogromnego białego namiotu rozbitego tuż za murami miasta, zapowiadał się bezsprzeczny sukces.
Po cyrku Ozma zaplanowała kolację na pikniku nad brzegiem rzeki Mrugaczy, a po niej pokazy magii w wykonaniu Czarnoksiężnika z Oz i Glindy, Dobrej Czarodziejki z Południa, i wreszcie, choć wcale nie najmniej ważny, wspaniały pokaz sztucznych ogni, przysłanych specjalnie na tę uroczystą okazję przez Happy Toko, cesarza Srebrnych Wysp. Nic dziwnego, że dzieci w Szmaragdowym Mieście nie potrafiły myśleć o niczym innym niż o nadchodzącym święcie. Nic dziwnego, że Dorotka, Trot i Bettsy Bobbin, małe śmiertelniczki, które mieszkały w wielkim pałacu i same były księżniczkami, miały zbyt wiele zajęć, by myśleć o swoich tytułach czy zawracać sobie głowę koronami. Dorotka, która jako pierwsza z całej trójki dotarła do stolicy, była ulubioną towarzyszką Ozmy i chyba miała najwięcej pracy ze wszystkich. Nie tylko zaplanowała wszystkie żywe obrazy i widowiska, ale też odpowiadała za udekorowanie całego pałacu i Szmaragdowego Miasta. Strach na Wróble, którego Dorotka odkryła podczas swojej pierwszej wyprawy do Oz, był jej najchętniejszym i niestrudzonym pomocnikiem. Ten żwawy, wypchany słomą dżentelmen dostał rozum od Czarnoksiężnika i cieszył się wielkimi względami, a wszyscy wciąż o niego zabiegali, bo miał wrodzoną pogodę ducha i miłe usposobienie.
W tej chwili on i Dorotka doglądali wznoszenia kwiatowego łuku nad wielkimi, wysadzanymi klejnotami bramami miasta. Łuk ten, wyhodowany i pielęgnowany przez Czarnoksiężnika, był tak magicznie skomponowany, że gdy tylko któryś z gości przejeżdżał przez bramę, na kolana spadał mu lekko przewiązany wstążką bukiet pachnących wiosennych kwiatów. Dorotka i Strach na Wróble już go wypróbowali, ku swemu pełnemu zachwytowi i zadowoleniu, a teraz, ściskając wielkie bukiety, przyglądali się, jak trzech energicznych małych ogrodników przywiązuje ostatnie wąsy czarodziejskiego pnącza do wesoło pomalowanej altany.
„Wiesz – powiedziała Dorotka, zerkając na Stracha na Wróble znad kwiatów – ledwie mogę się doczekać jutra. Pomyśl tylko, zobaczymy sir Hokusa i Ojo, i Unc Nunkie, i Urthę, i księcia Tattersa, i wszystkich innych…”
„A oni zobaczą nas, pamiętaj o tym – rozpromienił się Strach na Wróble, przymykając jedno bawełniane oko. – A teraz, jeśli myślisz, że przez kilka minut poradzisz sobie beze mnie, lepiej pójdę przećwiczyć moją mowę powitalną”.
„Och… to TY wygłaszasz mowę powitalną? Jak wspaniale! Jak ekscytująco!” Dorotka spojrzała z podziwem na swojego najstarszego przyjaciela w Oz.
„Tak, a do tego wygłaszam mowę przy wręczaniu medali Odkrywcom naszego kraju – zwierzył się Strach na Wróble, wysuwając podbródek i przybierając pozę. – Jak się poczujesz, kiedy przypnę ci ten medal do piersi, moja panno?”
„Cóż – westchnęła Dorotka, spoglądając rozmarzona znad bukietu – szczęśliwsza niż teraz już być nie mogę, ale to na pewno będzie wielki zaszczyt, Strachu na Wróble”.
„Wielki zaszczyt! Jeszcze jak, jeszcze śmak! Ale co, jeśli zapomnę mowy w samym środku słowa?” Strach na Wróble zsunął do tyłu swój stary niebieski kapelusz i zmarszczył z niepokojem czoło. „Jak się poczuję, kiedy wszyscy ci królowie i królowe będą się na mnie gapić? Naprawdę, chyba lepiej, żeby Ozma poprosiła o wygłoszenie mów kogoś innego”.
„Och, daj spokój – roześmiała się Dorotka, lekko go popychając. – Czy nie masz magicznego rozumu? Będziesz wspaniałym mówcą”.
„Tak myślisz? No cóż, postaram się”. Nieco podniesiony na duchu Strach na Wróble poklepał Dorotkę po ramieniu i ruszył przez park. Po tym, jak wymachiwał rękami, Dorotka poznała, że ćwiczy, i z rozbawionym uśmiechem pospieszyła z powrotem do pałacu, żeby dokończyć dekorowanie sali tronowej Ozmy. W połowie drogi spotkała Głodnego Tygrysa, który niósł w zębach wielki kosz, a za nim szło dziesięciu małych kuchcików, również dźwigających ogromne kosze.
„Wielkie nieba, Tygrysku, co to ma być?” Dorotka ze zdumieniem patrzyła na mały pochód. Głodny Tygrys i Tchórzliwy Lew mieszkają w Szmaragdowym Mieście prawie tak długo jak Dorotka, a choć apetyt tygrysa jest ogromny i ciągle on grozi, że zje jakieś tłuste niemowlę, nigdy jeszcze tego nie zrobił i jest łagodny jak kotka Dorotki, Eureka.
„Och, nie słyszałaś?” Głodny Tygrys postawił kosz i z zadowoleniem przygładził wąsy. „Jestem przewodniczącym komitetu powitalnego dla wszystkich przyjezdnych zwierząt i właśnie idę kupić poczęstunek na wielki bankiet i piknik. I możesz mi zaufać – tu mrugnął szeroko do Dorotki – że zrobię to porządnie. Pokaż no mi tę listę, Kapo”. Wziąwszy od pierwszego kuchcika długi świstek, zaczął monotonnie odczytywać imiona słynnych czworonożnych obywateli stolicy, a potem listę gości.
„Oczywiście musi być mięso dla Tchórzliwego Lwa i dla mnie – rozważał Tygrys, mrugając sennie oczami. – Potem jest Hank, muł Bettsy Bobbin, i Doubty, ten dromader, którego ty i sir Hokus przywieźliście z jednej z tych dziwnych wypraw; i nie wolno nam zapomnieć o Iffinie Petera, choć on niewiele je. Zapisz skrzynkę fiołków i pelargonii dla Iffina, Kapo, mój chłopcze. Koń-Kozioł Ozmy i Woozy są z drewna, więc nie dbają o jedzenie, ale ta wspaniała różowa świnia Pigasus je za tuzin koni, a trzeba też zadbać o Toto, twojego pieska, i o Billinę, i o Grumpy’ego, niedźwiedzia Scraps”.
„Oczywiście – zgodziła się Dorotka, opierając łokieć na grzbiecie Tygrysa, żeby czytać listę przez jego ramię. – Ale oni wszyscy tu mieszkają. Kto przyjeżdża z dalekich stron, Tygrysie?”
„Cóż – zwierzył się Tygrys – na pewno ucieszy cię wiadomość, że nasz stary przyjaciel Wygodny Wielbłąd przyjedzie z Hokusem, to znaczy z Żółtym Rycerzem, a Marygolden, księżniczka, którą poślubił, przyjedzie na rumaku bojowym o imieniu Stampedro. Król i królowa Gillikenów odbędą podróż na Olbrzymim Koniu (całkiem sporo tych koni, prawda?) i mam nadzieję, że Highboy utrzyma nogi w ryzach. Denerwuję się, kiedy widzę stworzenie, które w jednej chwili ma jedną wysokość, a w następnej zupełnie inną. Wiedziałaś, że książę z Pumperdink przywiezie Kabumpa, Eleganckiego Słonia?”
„Chyba raczej to Kabumpo przywiezie jego? – wtrąciła figlarnie Dorotka. – I czy nie ucieszysz się, że znów go zobaczysz?”
„Tak, ucieszę się, że go zobaczę – mruknął Tygrys – ale wykarmienie go to spory problem”.
„No to właśnie ty sobie z tym poradzisz najlepiej – powiedziała Dorotka, wygładzając zmarszczkę między spiczastymi uszami Tygrysa. – Sam masz taki wielki apetyt, że wiesz, jak bardzo głodny może być słoń. Widzę, że zapisałeś też Rogera”.
„Jestem prawie pewien, że król Ato przywiezie swojego Czytającego Ptaka, więc zamawiam tuzin pudełek herbatników w kształcie zwierzątek dla Rogera i beczkę jabłek dla Snufferbuxa”.
„Ciekawe, czy dla nas zatańczy”. Oczy Dorotki rozbłysły, bo bardzo polubiła wiernego niedźwiedzia, z którym Ojo przewędrował całe Oz. „Na pewno będzie wesoły i pełen humoru”.
„I głodny jak niedźwiedź – westchnął Tygrys, marszcząc z troską czoło. – Ale to łatwizna w porównaniu ze smokiem. Król Cheeriobed przywozi smoka, a ten smok jest na diecie z musztardy i siarki… pomyśl tylko, moje dziecko, i SŁUCHAJ… lepiej już pójdę, bo nigdy nie zrobię tych zakupów”.
„Ja też muszę iść” – powiedziała Dorotka, której przypomniały się jej liczne obowiązki. Pociągnęła więc czule Tygrysa za ucho i przez całą drogę do pałacu biegła. W sali tronowej zastała Ozmę i Tik Toka pogrążonych w cichej naradzie.
„Mianowałam Tik Toka mistrzem ceremonii – powiedziała Ozma, podnosząc wzrok z powitalnym uśmiechem – bo on zawsze pamięta to, do czego go nakręcono”.
„A ja dopilnuję, żeby był zawsze nakręcony” – obiecała Dorotka, klepiąc mechanicznego człowieka po miedzianym ramieniu. Tik Tok był kolejnym z odkryć Dorotki; zbudował go pewien czarodziej, by był niewolnikiem króla Ev, ale oto, dzięki Dorotce, wiódł w stolicy życie pełne ciekawych zajęć i wygód. Gdy był nakręcony, Tik Tok potrafił mówić, myśleć i poruszać się równie dobrze jak każdy, a przy tym był znacznie bardziej niezawodny i niestrudzony niż prawdziwy człowiek.
„Mam za-po-wia-dać go-ści, gdy bę-dą wcho-dzić do pa-ła-cu, i oso-bi-ście od-pro-wa-dzać ich do kró-lew-skich kom-nat – oznajmił Tik Tok Dorotce w swój powolny i precyzyjny sposób. – Oz-ma mo-że na mnie ab-so-lut-nie po-le-gać i wszyst-ko pój-dzie jak w ze-gar-ku”. Ukłoniwszy się dwa razy sztywno i tykając z poczucia własnej ważności, metalowy człowiek dumnie wymaszerował z sali.
„Jak w zegarku. Ha, ha! Słyszałaś? A jakże by inaczej, skoro wszystkim zarządza człowiek z mechanizmem zegarowym? Och, Ozmo, czy to wszystko nie wygląda wspaniale i olśniewająco?” Obejmując małą królową w smukłej talii, Dorotka rozejrzała się po pięknej sali tronowej. Każde okno i każde przejście zdobiły girlandy kwiatów, a setki palm, paproci i powiewających jedwabnych proporców nadawały jej niecodzienny wygląd przepychu i ceremonii. „Niech… no… pomyślę – zastanawiała się Dorotka, prostując fałdy białej satynowej zasłony. – Ja mam stać po twojej prawej stronie, Bettsy Bobbin i Trot po lewej, a Łatana Dziewczyna ma nieść twój tren podczas wielkiego przyjęcia. Myślisz, że możesz jej zaufać, Ozmo? Pewnie spróbuje przez niego skakać jak przez skakankę albo machać nim jak chusteczką”.
„Och, Scraps jest całkiem grzeczna, zważywszy na to, jak trzpiotowato ją uszyto – zauważyła Ozma z lekkim uśmiechem – a byłoby jej bardzo przykro, gdyby nie mogła być z nami. Jestem pewna, że mogę jej zaufać… przynajmniej przez chwilę”.
„Zaufanie? Zaufanie? Fe, co za obrzydzanie!” – zawołał wesoły głos i Scraps, która podglądała zza zasłon w głębi sali, wzięła długi rozbieg, prześlizgnęła się po posadzce i wylądowała w mało damskiej kupce u stóp podwyższenia prowadzącego do tronu. Scraps, uszytą ze starej pstrokatej kołdry z łatek i wypchaną bawełną, ożywił pewien czarodziej, żeby usługiwała jego żonie, ale Łatana Dziewczyna przybyła do Szmaragdowego Miasta z Ojo i nigdy nie wróciła do swoich twórców, gardząc skromną karierą służącej. Była tak wesoła i zabawna, że Ozma pozwoliła jej zostać w pałacu.
„Czy muszę iść na trening, żeby trzymać tren?” – zapytała, zrywając się na nogi i przybierając tak komiczną pozę, że i Dorotka, i Ozma musiały się roześmiać.
„Oczywiście, że nie – powiedziała łagodnie Ozma. – Po prostu uważaj i nie uprawiaj gimnastyki podczas przyjęcia”.
„Och, będę uważać i będę tak dostojna, że pewnie pęknie mi szew, ale poczekajcie, aż zobaczycie wielki-powietrzny-równowadze-urągający numer, który pokażę na wielkim przedstawieniu – wysapała Scraps, chełpliwie błyskając guzikowymi oczami. – Mam chodzić po linie w cyrku Notty, więc NA RAZIE, dziewczyny, muszę iść poćwiczyć”.
„Cóż, nawet jeśli spadnie, nic jej się nie stanie” – zauważyła Dorotka, lekko się wzdrygając, gdy Łatana Dziewczyna brawurowo wyskoczyła przez okno, a potem pozbierała się i ruszyła w stronę cyrkowego placu na skraju parku.
„Och, Ozmo, skoro jest tu już tyle ciekawych osób, a przyjedzie jeszcze tyle wspaniałych i niezwykłych, to wierzę, że będziemy się bawić najlepiej od czasu, gdy odkryto Oz”.
„Cieszysz się, że nas odkryłaś?” Ozma uścisnęła ją czule i wzięła Dorotkę pod rękę. „Chodźmy zobaczyć, jak Czarnoksiężnikowi idą przygotowania sztuczek na piknik”.
Dorotka skinęła ochoczo głową i obie dziewczynki, trzymając się za ręce, pospieszyły przez korytarz do pracowni wspaniałego Czarnoksiężnika z Oz.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał