Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

The Undertaker’s Horse

· The Equinest

Przedsiębiorca pogrzebowy stojący przy koniu i powozie
Dzisiejszy wiersz o koniach to The Undertaker’s Horse (Koń karawaniarza) Rudyarda Kiplinga. Nie wiem, w którym roku go napisał, ale żył w latach 1865–1936.

Koń karawaniarza

Najstarszy syn go dosiada,
śliczna córka na nim jeździ,
a ja spotykam go często o poranku na torze;
i w mej piersi się rozpala
uczucie zimne i makabryczne,
gdy mijam galopem konia karawaniarza.

Ani się nie płoszy, ani nie narowi,
lecz przybiera okropnie wymowny
kłus – fachowy i spokojny;
a rytm jego kopyt
wystukuje mi w myślach tę ponurą przestrogę:
„Przyspiesz kroku, przyjacielu, już idę. Kto następny?”

Ach! Złowieszczy wychowanku stadniny,
widziałem, jak odchodzą najsilniejsi – mężowie
pełni hartu, mocy i krzepy – tuż za tobą,
gościńcem obsadzonym bananowcami
(niech Niebo sprawi, bym nigdy nie szedł tą drogą!)
w lakierowanej skrzyni, czarnej jak smoła, na kołach.

Odpowiedz, bestio posępna i ponura,
gdzie jest Brown, młody i pogodny,
gdzie Smith, duma przyjaciół i połowy oddziału?
Byłeś przy tej ostatniej, strasznej podróży,
którą musimy przebyć stępa –
oddaj mi ich, o koniu karawaniarza!

Z grzywą nieprzystrzyżoną i rozwianą,
z tym twoim dziwnym chodem
i z tym rzeczowo czarnym, karbowanym ogonem,
nawet z Pięknością na grzbiecie, panie,
gdy idziesz inochodem jak damski wierzchowiec, panie,
cóż dziwnego, że blednę na twój widok?

Może czekasz na swój czas, bestio,
aż napiszę ostatni lichy rym, bestio –
porzucę słońce, rymowanie i kieliszek –
i pójdę w ślad za innymi
tam, gdzie jakiś śniady poganin zasypuje
nas nagietkami zamiast angielskiej trawy.

A może w latach, które nadejdą,
ujrzę, jak twe pulchne boki się zapadają,
ujrzę, jak Carnifex (już okulały) staje się trupem –
ujrzę, jak starość w końcu cię zmoże,
a garnizonowa sfora cię pożre;
wtedy zachichoczę, o koniu karawaniarza!

Lecz na zniewagi, drwiny i pytania odpowiada mi
wciąż ten okropnie wymowny
kłus, co wybija nieubłagane słowa,
i słyszę go tuż za sobą,
gdziekolwiek bym się znalazł:
„Prędzej czy później na pewno cię dopadnę. Kto następny?”

Wolisz Shakespeare’a?

On też miał słabość do koni – koniecznie przeczytaj koński fragment jego słynnego poematu Wenus i Adonis i zajrzyj do nas w przyszłym tygodniu po kolejny tekst.

Poezja o koniach

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał