Końskie figle
Wenus i Adonis

Pierwszy wiersz o koniach, którym chciałam się podzielić, wyszedł spod pióra Shakespeare’a – to fragment jego poematu Wenus i Adonis (Venus and Adonis).
Lecz oto z zagajnika, co tuż obok leży,
klacz rozpłodowa, jurna, młoda i dumna,
spostrzega Adonisa rumaka, co kopytem bije,
i wypada, parska i rży na całe gardło:
koń o potężnym karku, uwiązany do drzewa,
zrywa wodze i wprost ku niej pędzi.
Władczo skacze, rży i wyrywa się w górę,
i oto tkane popręgi rozrywa na strzępy;
twardym kopytem rani ziemię, co go nosi,
a jej puste łono dudni jak grom z nieba;
żelazne wędzidło miażdży między zębami,
władając tym, czym władano nim samym.
Uszy nastawione; zapleciona, spływająca grzywa
na łuku jego szyi teraz się jeży;
chrapy piją powietrze i znów, jakby
z pieca, wypuszczają kłęby pary:
oko, co pogardliwie jak ogień się iskrzy,
zdradza gorącą odwagę i wielkie pożądanie.
Czasem idzie kłusem, jakby kroki liczył,
z łagodnym majestatem i skromną dumą;
to znów staje dęba, robi kurbety i skacze,
jakby chciał rzec: „Oto tak próbuję swej siły,
a czynię to, by olśnić oczy
pięknej klaczy, co stoi opodal”.
Cóż mu po gniewnym miotaniu się jeźdźca,
po jego przymilnym „Hola!” czy „Stój, mówię!”?
Cóż go teraz obchodzi munsztuk czy kłująca ostroga?
Bogate czapraki czy strojne rzędy?
Widzi swą miłość i nic poza nią nie widzi,
bo nic innego nie jest miłe jego dumnym oczom.
Patrz: jak malarz, co chce prześcignąć życie,
gdy kreśli rumaka o pięknych proporcjach,
a jego sztuka spiera się z dziełem natury,
jakby to, co martwe, przewyższyć miało żywe –
tak ten koń przewyższał zwykłego konia
kształtem, odwagą, maścią, chodem i kośćcem.
Kopyta okrągłe, pęciny krótkie, szczotki kudłate i długie,
pierś szeroka, oko pełne, łeb mały, chrapy szerokie,
wysoki grzebień szyi, uszy krótkie, nogi proste i nad podziw mocne,
grzywa rzadka, ogon gęsty, zad szeroki, skóra delikatna:
patrz, czego koniowi trzeba, tego mu nie brakło,
prócz dumnego jeźdźca na tak dumnym grzbiecie.
To tylko próbka
Jeśli spodobał ci się ten fragment poematu Shakespeare’a, całość przeczytasz tutaj: Wenus i Adonis. A w przyszły wtorek czekaj na kolejny wiersz o koniach.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał