Końskie figle
Fragment „Mazepy” dla miłośników koni

Dzisiejszy inspirujący wiersz to fragment Mazepy, poematu napisanego przez lorda Byrona w 1819 roku. To długi utwór, a w przyszłym tygodniu podzielę się kolejnym fragmentem.
Mazepa
„Dawać konia!” – i konia przywiedli;
Zaiste, był to rumak szlachetny,
Tatar z ukraińskiej krwi rodem,
Co wyglądał, jakby lot myśli
W nogach nosił; lecz był dziki,
Dziki jak jeleń, nieujeżdżony,
Ni ostrogi, ni wędzidła nieznający –
Ledwie dzień temu go schwytano;
Parskał, z grzywą wzniesioną w górę,
Szarpał się wściekle, lecz na próżno,
W pianie gniewu i trwogi cały,
Tak przywiedli mi syna pustyni:
Przywiązała mnie służalcza zgraja
Do jego grzbietu mnogimi rzemieniami;
Potem puścili go nagłym smagnięciem –
W dal! – w dal! – i gnamy co tchu!
Mniej rącze, mniej szalone są potoki.
To nie wszystko
To bardzo długi poemat, ale jeśli ci się spodobał, całą Mazepę przeczytasz tutaj. Możesz też po prostu poczekać na kolejny koński fragment w przyszłym tygodniu. A jeśli szukasz czegoś krótkiego i uroczego, może spodoba ci się Cztery rzeczy większe niż wszystko.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał