Paardenpret
Venus en Adonis

Het eerste paardengedicht dat ik wilde delen is van Shakespeare: een fragment uit zijn gedicht Venus en Adonis.
Maar zie, uit een bosje dat vlak ernaast ligt,
ontwaart een fokmerrie, vurig, jong en trots,
het stampende ros van Adonis,
en ze stormt naar voren, snuift en hinnikt luid:
het ros met sterke hals, aan een boom gebonden,
breekt zijn teugel en gaat recht op haar af.
Heerszuchtig springt hij, hinnikt hij, steigert hij,
en nu scheurt hij zijn geweven singels stuk;
de dragende aarde verwondt hij met zijn harde hoef,
wier holle schoot weerklinkt als de donder van de hemel;
het ijzeren bit vermaalt hij tussen zijn tanden,
en beheerst wat hem beheersen moest.
Zijn oren gespitst; zijn gevlochten, hangende manen
staan nu overeind op zijn gewelfde hals;
zijn neusgaten drinken de lucht, en weer naar buiten,
als uit een oven, blaast hij dampen uit:
zijn oog, dat honend schittert als vuur,
toont zijn vurige moed en zijn hoge begeerte.
Soms draaft hij, alsof hij de passen telt,
met zachte majesteit en ingetogen trots;
dan weer steigert hij, maakt courbetten en springt,
alsof hij wil zeggen: “Zie, zo wordt mijn kracht beproefd,
en dit doe ik om het oog te boeien
van de schone merrie die daar staat.”
Wat geeft hij om het boze getier van zijn ruiter,
zijn vleiend “Hola” of zijn “Sta, zeg ik”?
Wat kan hem nu een stang of prikkende spoor schelen?
Of rijke schabrakken of bont tuig?
Hij ziet zijn liefde, en verder ziet hij niets,
want niets anders behaagt zijn trotse blik.
Zie, zoals een schilder het leven wil overtreffen
wanneer hij een welgevormd ros afbeeldt,
zijn kunst in wedstrijd met het vakwerk van de natuur,
alsof het dode het levende zou overtreffen;
zo overtrof dit paard een gewoon paard
in vorm, in moed, in kleur, in gang en in gebeente.
Ronde hoeven, korte kooten, de vetlokken ruig en lang,
brede borst, groot oog, kleine kop en wijde neus,
hoge hals, korte oren, rechte benen en bovenmate sterk,
dunne manen, dikke staart, brede achterhand, zachte huid:
zie, wat een paard moet hebben, ontbrak hem niet,
behalve een trotse ruiter op zo’n trotse rug.
Slechts een voorproefje
Vond je dit stukje uit Shakespeares gedicht mooi, dan kun je hier het hele gedicht lezen: Venus en Adonis. En blijf ons volgen voor een nieuw paardengedicht volgende dinsdag.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel