Końskie figle
Pożegnanie Araba z rumakiem

Dzisiejszy wiersz o koniach to The Arab’s Farewell to His Steed (Pożegnanie Araba z rumakiem) autorstwa Caroline Norton. Nie wiem dokładnie, kiedy go napisała, ale żyła w latach 1808–1877.
Pożegnanie Araba z rumakiem
Mój piękny! mój piękny! co stoisz tak potulnie przy mnie,
z dumnie wygiętą, lśniącą szyją i ciemnym, ognistym okiem!
Nie rwij się teraz, by przemierzać pustynię z całą twą skrzydlatą chyżością:
już cię nie dosiądę nigdy – sprzedany jesteś, mój arabski rumaku!
Nie przebieraj niecierpliwie kopytem, nie chwytaj chrapami wiatru,
im dalej teraz pomkniesz, tym dalej ja zostanę w tyle;
obcy trzyma twe wodze – twój pan ma swoje złoto;
bądź zdrów, piękny i chyży! – sprzedany jesteś, mój rumaku, sprzedany.
Bywaj! Te wolne, niestrudzone nogi niejedną milę przemierzyć muszą,
by dotrzeć pod chłodne, zimowe niebo, co chmurzy się nad domem obcego.
Inna ręka, mniej czuła, przygotuje ci teraz obrok i posłanie;
o jedwabną grzywę, którą niegdyś zaplatałem, zadba już ktoś inny.
Poranne słońce znów wzejdzie, lecz już nigdy razem z tobą
nie pocwałuję pustynnymi ścieżkami, którymi zwykliśmy chadzać;
wieczór ściemni się nad ziemią, a przez piaszczystą równinę
inny rumak, wolniejszym krokiem, zaniesie mnie znów do domu.
Tak, musisz odejść! Od dzikiego, wolnego wiatru, od jasnego słońca i nieba,
od domu twego pana – od tego wszystkiego musi uciec mój wygnaniec.
Twe dumne, ciemne oko straci swą dumę, twój krok straci chyżość,
i na próżno będziesz wyginał szyję, by sięgnąć ręki swego pana.
Tylko we śnie ujrzę to ciemne oko błyszczące jasno;
tylko we śnie usłyszę znów ten krok tak pewny i lekki;
a gdy uniosę we śnie ramię, by wstrzymać lub ponaglić twój bieg,
zbudzę się, drgnąwszy, i poczuję – sprzedany jesteś, mój arabski rumaku.
Ach, wtedy, z dala od mych oczu, jakaś okrutna ręka może cię srogo karcić,
aż wieńce piany legną jak grzywiaste fale wzdłuż twego zdyszanego boku,
a szlachetna krew, co w tobie płynie, wezbierze w gniewnym bólu,
aż obojętne oczy, które spoczną na tobie, policzą każdą nabrzmiałą żyłę.
Czy będą cię krzywdzić? Gdybym tak myślał – lecz nie, to być nie może.
Tak jesteś chyży, a tak posłuszny wędzidłu; tak łagodny, a tak wolny;
a jednak, gdy odejdziesz, a to samotne serce zatęskni,
czy ręka, która cię teraz od siebie odpycha, zdoła ci kazać wrócić?
Wrócić! – Niestety, mój arabski rumaku! cóż pocznie twój pan,
gdy ty, coś był całą jego radością, znikniesz mu z oczu?
Gdy mglista dal zwiedzie mój wzrok, a przez napływające łzy
twa jasna postać na chwilę ukaże się jak złudny miraż?
Powoli i pieszo będę błądził, samotny, znużonym krokiem,
tam, gdzie chyżym krokiem i radosnym susem tak często mnie niosłeś;
a siadłszy przy tamtej zielonej studni, przystanę i pomyślę ze smutkiem:
„To tu schylił lśniącą szyję, gdy ostatni raz widziałem, jak pije!”
Gdy ostatni raz widziałem, jak pijesz! – precz! Gorączkowy sen minął!
Nie zdołałbym przeżyć dnia ze świadomością, że już się nie spotkamy!
Kusili mnie, mój piękny! bo potężna jest siła głodu –
kusili mnie, mój piękny! lecz kochałem cię zbyt długo.
Kto rzekł, że się ciebie wyrzekłem? Kto rzekł, że sprzedany jesteś?
Kłamstwo! – kłamstwo! mój arabski rumaku! Ciskam im z powrotem ich złoto!
Oto, oto skaczę ci na grzbiet i mkniemy przez dalekie równiny!
Naprzód! Kto nas teraz dogoni, niech cię weźmie w nagrodę za trud!
Ciężkie klimaty
Poezja o koniach bywa często ciężka, bo zwykle chodzi w niej o wierzchowce na wojnie. Jeśli wolisz coś lżejszego, koniecznie zajrzyj do wyjątkowo końskiego fragmentu Love Chase Jamesa Sheridana Knowlesa.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał