Paardenpret

Het afscheid van de Arabier van zijn ros

· The Equinest

Close-up van een man en een paard
Het paardengedicht van vandaag is The Arab’s Farewell to His Steed van Caroline Norton. Ik weet niet precies wanneer ze het schreef, maar ze leefde van 1808 tot 1877.

Het afscheid van de Arabier van zijn ros

Mijn schone! o mijn schone! die daar zo gedwee staat,
met fier gewelfde, glanzende hals en donker oog dat vonken slaat!
Verlang nu niet de woestijn door te vliegen met je gevleugelde vaart:
ik mag je nooit meer berijden – je bent verkocht, mijn Arabisch paard!

Schraap niet met ongeduldige hoef, snuif niet de frisse lucht;
hoe verder jij nu vliegt, hoe verder blijf ik achter bij je vlucht.
De vreemde heeft je teugel nu – je meester heeft zijn goud;
vaarwel, mijn snelle schone! – verkocht, mijn ros, zo lang vertrouwd.

Vaarwel! Die vrije, onvermoeide benen moeten menige mijl nog gaan,
tot waar de kille winterlucht bewolkt boven het huis van de vreemde zal staan.
Je haver en je bed bereidt voortaan een andere, minder liefdevolle hand;
de zijden manen die ik eens vlocht, verzorgt een ander, in een ander land.

De morgenzon zal weer verrijzen, maar nooit galopperen wij weer samen
over de paden van de woestijn, waar wij zo vaak kwamen;
de avond daalt weer op de aarde, en over het vlakke zand
draagt een ander ros, met tragere stap, mij huiswaarts door het land.

Ja, je moet gaan! De wilde, vrije wind, de stralende zon en lucht,
het huis van je meester – van dat alles moet mijn balling nu op de vlucht.
Je fiere donkere oog wordt minder fier, je stap wordt minder vlug,
en tevergeefs buig je je hals naar je meesters hand: die komt nooit terug.

Alleen in de slaap zie ik dat donkere oog weer helder blinken;
alleen in de slaap hoor ik die stap, zo vast en licht, weer klinken;
en als ik dromend mijn arm hef om in te houden of aan te zetten je vaart,
dan schrik ik op en word ik wakker – verkocht ben je, mijn Arabisch paard.

Ach, ruw zal dan, buiten mijn zicht, een wrede hand je kastijden,
tot schuimkransen als golven met witte kammen liggen langs je hijgende zijden;
en het edele bloed in jou zwelt op van gekrenkte pijn,
tot achteloze ogen elke ader tellen die zwellend zichtbaar zal zijn.

Zou men je slecht behandelen? Als ik dacht – maar nee, dat kan niet zijn.
Je bent zo snel en toch zo licht te houden; zo vrij, en toch zo zacht en fijn;
en toch, als dit eenzame hart, wanneer je weg bent, naar je zou verlangen,
kan de hand die je nu van zich stoot, je terugroepen en weer ontvangen?

Terug! – Ach, mijn Arabisch ros! Wat moet je meester dan,
wanneer jij, al zijn vreugde, verdwenen bent zo ver hij kijken kan?
Wanneer de vage verte mij misleidt, en door de tranen in mijn ogen
je stralende gestalte even opdoemt – een luchtspiegeling die mij heeft bedrogen?

Traag en te voet zal ik zwerven, met vermoeide stap, alleen,
waar jij me zo vaak met snelle stap en blije sprongen droeg, overal heen;
en bij die groene bron zal ik neerzitten en in droef gepeins verzinken:
“Hier boog hij zijn glanzende hals, toen ik hem het laatst zag drinken!”

Toen ik je het laatst zag drinken! – weg ermee! De koortsdroom is voorbij!
Ik kon geen dag leven in de wetenschap dat jij nooit meer zou zijn bij mij!
Ze verleidden me, mijn schone! want de honger is een harde dwang –
ze verleidden me, mijn schone! maar ik heb je liefgehad te lang.

Wie zei dat ik je had opgegeven? Wie zei dat jij was verkocht?
Het is niet waar! – niet waar, mijn Arabisch ros! Ik smijt ze terug het goud waarmee men je kocht!
Zo, zo spring ik op je rug en vlieg over de verre vlakten, ver en wijd!
Weg! Wie ons nu nog inhaalt, krijgt jou als loon voor al zijn vlijt!

Zware kost

Poëzie over paarden is vaak zwaar, omdat het meestal om strijdrossen in oorlogstijd gaat. Heb je liever iets luchtigers, lees dan zeker een bijzonder paardrijk fragment uit Love Chase van James Sheridan Knowles.

Paarden in de poëzie

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel