Końskie figle
Opowieści kanterberyjskie – Mnich

To chyba jeden z najstarszych fragmentów poezji o koniach, jakie tu pokazałam: urywek Opowieści kanterberyjskich Chaucera (napisanych pod koniec XIV wieku), zatytułowany Mnich.
Opowieści kanterberyjskie – Mnich
Był z nami mnich, do władzy urodzony,
Włości objeżdżał, w łowy zapatrzony;
Mąż to był męski, wart opackiej godności.
Koni krwi czystej miał w stajni w obfitości:
A gdy jechał, słyszeli ludzie z dala,
Jak czysto w świstach wiatru uzda mu brzęczała,
Ba, głośno, tak jak dzwon w kaplicy bije
Tam, gdzie ten dzielny mnich w swej celi żyje.
Regułę Maura i Benedykta świętego,
Że stara była i nieco surowa dla niego,
Ten mnich zostawiał, niech wlecze się powoli,
A nowych obyczajów trzymał się do woli.
Za nic miał tekst ów, wart kury oskubanej,
Że myśliwy nigdy świętym nie jest zwany;
Ani że mnich, gdy go klasztor nie trzyma,
Jest jak ta ryba, dla której wody nie ma;
Czyli mnich, który z klasztoru się wymyka.
Lecz dla niego tekst ów był wart mniej niż ostryga;
A ja rzekłem, że zdanie miał trafne wielce.
Cóż? Miałby jak szaleniec w klasztornej celce
Ślęczeć nad księgą? Albo, jak Augustyn każe,
Pracować rękami w pocie, w znoju, w skwarze?
A któż wtedy będzie światu służył?
Niech Augustyn sam się swoim trudem nuży!
Toteż w siodle spędzał dnie i noce całe;
Charty miał chyże jak ptaki w locie śmiałe.
Że konna jazda i na zające łowy
To cała jego miłość – wszystko dać był gotowy.
Widziałem, że rękawy miał przy dłoniach
Obszyte szarym futrem, najprzedniejszym w tych stronach;
Ponadto, by kaptur spinać pod brodą,
Miał szpilę z kutego złota, przedziwną urodą:
W grubszym jej końcu węzeł miłosny miała.
Łysa mu głowa jak szkło połyskiwała,
A twarz gładką miał, jak ktoś namaszczony.
Tłusty był ten pan, w dobrym ciele, zadowolony.
Wyłupiastymi oczami toczył dokoła;
Lśniły gorąco, czerwono, jak ogień spod kotła;
Miękkie miał buty; koń jego – wspaniały, dorodny.
Zaiste, był to prałat przedni i godny:
Nie był blady jak duch, którego trawi nędza;
Z pieczeni wszelkich najbardziej lubił łabędzia.
Inochodźca miał zaś brązowego jak orzech.
Więcej Chaucera
Na przyszły tydzień mam kolejny fragment Opowieści kanterberyjskich… I choć właściwie żaden z nich nie jest o koniach, to w oryginale tytuł brzmi przecież Canterbury Tales, a canter to galop, prawda?
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał