Paardenpret
Canterbury Tales – De monnik

Dit is misschien wel een van de oudste stukjes paardenpoëzie die ik hier heb laten zien: een fragment uit Chaucers Canterbury Tales (geschreven aan het eind van de 14e eeuw), getiteld De monnik.
Canterbury Tales – De monnik
Er was een monnik, als een heer zo fier,
Een rentmeester, dol op het jachtplezier;
Een echte kerel, die best abt kon zijn.
Hij had op stal veel paarden, edel van bloed en fijn:
En als hij reed, dan hoorde iedereen
Zijn toom in fluitende wind zo helder rinkelen om hem heen,
Ja, net zo luid als de kapelklok sloeg
Van het kloostertje waarover hij de leiding droeg.
De regel die Maurus en Benedictus schreven,
Was oud, en veel te streng om naar te leven;
Zulke oude dingen liet deze monnik varen
En volgde liever nieuwe zeden en gebaren.
Die tekst was hem nog geen geplukte hen waard,
Die zegt dat wie jaagt geen heilige is op aard;
Noch dat een monnik, uit zijn klooster losgeslagen,
Een vis is zonder water, die dat niet kan verdragen;
Dat wil zeggen: een monnik buiten zijn klooster.
Maar die tekst vond hij nog minder waard dan een oester;
En ik zei: zijn mening was ontzettend goed.
Wat? Moest hij studeren, zoals een gek dat doet,
Op een boek in zijn kloostercel? Of soms op het land
Gaan zwoegen en gaan zweten met zijn eigen hand,
Zoals Augustinus wil? Wie dient de wereld dan?
Laat Augustinus zelf maar zwoegen, als hij dat kan.
Dus was hij ruiter, dag en nacht te paard;
Hij had windhonden, snel als vogels in hun vaart.
Omdat het rijden en de hazenjacht
Zijn liefde waren, gaf hij op geen kosten acht.
Ik zag zijn mouwen afgezet aan de hand
Met grijs bont, het allerfijnste van het land;
En om zijn kap te sluiten onder zijn kin,
Droeg hij een gouden speld, heel kunstig, en daarin
Zat aan het brede eind een liefdesknoop gevat.
Zijn hoofd was kaal en glom als glas, en glad
Als van een die gezalfd is, was zijn gezicht.
Een dikke heer, welgedaan en van flink gewicht.
Zijn bolle ogen rolden rond, en met een gloed
Zo heet en rood als vuur dat onder een ketel woedt;
Zijn laarzen soepel; zijn paard van hoge staat.
Hij was voorwaar een voortreffelijk prelaat:
Hij was niet bleek als een arme, uitgeteerde geest.
Van al het gebraad hield hij van een vette zwaan het meest.
Zijn telganger was zo bruin als een bes.
Meer Chaucer
Ik heb volgende week nog een stukje Canterbury Tales voor je… al gaat geen enkel deel echt over paarden, het heet toch Canterbury Tales (canter is Engels voor galop)?
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel