Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Konie w sztuce

The Horse Heaver

· The Equinest

Mężczyzna stojący w rowie i trzymający konia
Dzisiejsze opowiadanie napisał Lyman Bryson. To dziwna krótka historia o niezdarnym koniu pociągowym i bardzo, bardzo silnym kopaczu rowów.

„A niby czemu miałbyś być zmęczony?” – zapytała żona, z furią chlapiąc rękami w mydlinach, bo kończyła właśnie dzienne płukanie. „Nic, tylko cały dzień przerzucasz ziemię i odpoczywasz, kiedy szef nie patrzy”.

„Daj spokój, ciężko pracuję” – odparł Kallaher. „A poza tym mogę narzekać, kiedy mi się podoba, i nie potrzebuję twoich uwag. Jestem zmęczony. Kiedy kolacja?”

„Kolacja będzie, jak wytrę ręce i złapię oddech”. Pani Kallaher wojowniczo zabrała się do szykowania mu kolacji.

Kallaher wyciągnął przed siebie krótkie nogi i rozparł się na krześle. „To był ciężki dzień” – powiedział łagodnie. „Jakby nie dość było, że łamię sobie krzyż przy łopacie, to jeszcze jakiś głupek podjechał koniem za blisko rowu i to tępe bydlę wpadło prosto na mnie”.

„Akurat – no nie? – a ty siedzisz tu i o tym opowiadasz!”

„Wierz albo nie, ale tak było”. Kallaher splótł dłonie w miejscu, gdzie nie nosił paska, i westchnął. „Ale wywaliłem go z powrotem i robiłem dalej, ani chwili nie odpoczywając”.

Pani Kallaher może i jeszcze raz dałaby wyraz swojemu niedowierzaniu, ale właśnie wtedy stara matka Coogan, sąsiadka z domu obok, wsunęła do kuchni czerwoną, podekscytowaną twarz.

„Mary Kallaher, jest twój chłop w domu?”

„A czemu miałoby go nie być?”

Pani Coogan weszła i stanęła, jedną ręką ściskając gazetę, a drugą teatralnie wskazując Kallahera. „Może i jest, ale na takiego nie wygląda” – oznajmiła.

Zanim zdążyli ją o cokolwiek zapytać, zaczęła czytać z gazety: „Mike Kallaher, kopacz rowów przy budowie nowego kanału ściekowego na Dwunastej Ulicy, jest człowiekiem małym, ale potężnym. Koń, którego woźnica podprowadził dziś za blisko wykopu, wpadł do środka. »Na Boga« – rzekł Mike – »czy człowiek nie może pracować w spokoju?« Odłożył łopatę, splunął w dłonie i wyrzucił konia z powrotem na ulicę. Brygadzista sądził, że robotnik ucierpiał, kiedy koń wpadł do rowu, ale nic mu się nie stało, a konieczność wyrzucenia zwierzęcia z powrotem wcale go nie zmartwiła. Wrócił do kopania”.

„Daj no tę gazetę”. Kallaher wstał i wyjął jej ją z ręki. Powoli przeczytał całą historię, którą piszący ją reporter uważał za nadzwyczaj dowcipną. „No” – powiedział w końcu – „to ja, jak nic”.

Pani Coogan spojrzała na niego z szacunkiem. „Nigdy przedtem nie miałam o tobie wysokiego mniemania, Mike Kallaher, ale jesteś jedynym chłopem, jakiego znam, co potrafi podnieść konia”. Zwróciła się do jego żony: „Nic dziwnego, że z ciebie taka potulna kobieta, Mary, ale powinnaś być dumna z takiego chłopa, ot co”.

„Dasz w końcu tę kolację?” – zapytał Kallaher potężnym głosem oniemiałą panią Kallaher. „Raz-dwa, bo dostaniesz, na co zasłużyłaś”.

Nigdy wcześniej nie odważył się grozić tak, jakby mówił serio. Żonę ogarnął nagły respekt. Zachłysnęła się powietrzem i w milczeniu, pospiesznie nakrywała do kolacji. Drżała i upuściła talerz.

„Ty niezdaro jedna!” – ryknął mąż, wyprostowany na całe swoje pięć stóp i dwa cale. „Taka jesteś słaba, że garnka nie utrzymasz?”

„Przepraszam, Michaelu” – wyszeptała. „Przepraszam cię, mężu. Zdenerwowałam się”.

Pani Coogan z aprobatą stwierdziła, że Kallaher pomiata żoną, i poszła ulicą, żeby opowiedzieć o tym całej okolicy.

W kuchni Mike’a Kallahera – bo nagle stała się jego, choć przez piętnaście lat należała do żony – biedna, potulna, nieszczęśliwie wyglądająca Irlandka wykonywała rozkazy. Podskakiwała, gdy na nią wrzeszczał, a wrzeszczał co dwie minuty, żeby zobaczyć, jak podskakuje; przepraszała go, przynosiła mu fajkę i w milczeniu patrzyła, jak celowo wytrząsa popiół na świeżo wyszorowaną podłogę. Człowiek, który potrafił wyrzucić konia z rowu, nie cofnąłby się przed niczym.

Gdy nowy monarcha siedział na krześle, z pogardą odwracając wzrok od swojej niewolnicy, która niepewnie mu się przyglądała, rozległo się pukanie do drzwi. Pierś Mike’a zaczęła się już męczyć od tak mocnego wypinania, więc wypuścił powietrze z westchnieniem.

Wpuszczono uprzejmego młodego człowieka. Upewniwszy się, że Mike Kallaher naprawdę tu mieszka, zapytał go, jak się czuje.

„Dobrze” – brzmiała zaczepna odpowiedź.

„Żadnych obrażeń po dzisiejszej popołudniowej przygodzie?”

„Obrażeń? Ani trochę – ani trochę”.

„Miło mi to słyszeć. Jestem zastępcą kierownika w Burke Construction Company. Słyszeliśmy, że jeden z naszych koni spadł dziś na pana, więc przyszedłem pomóc, gdyby był pan ranny. Uznaliśmy, że stać nas na zapłacenie kilkuset dolarów za lekarzy”. Młody człowiek uśmiechnął się sympatycznie. „Ale skoro nic się panu nie stało i tak chętnie pan to przyznaje, nie będziemy mieli tej przyjemności. Do widzenia”. Wstał i wyszedł.

Kallaher zapomniał znowu wypiąć pierś. Siedział zgarbiony na krześle. Jego żona nie była już niepewna.

„Siłacz od koni, tak?” Ruszyła na niego groźnie. „Siłacz od koni? Ty ośle irlandzki! Przepadła ci szansa, żeby zostać kaleką do końca życia i umrzeć bogaczem”.

Uniosła mu głowę, łapiąc go za włosy nad czołem, i spoliczkowała go jak matka.

„Siłacz od koni, tak? Masz, teraz!”

I Kallaher wziął, co mu się należało.

Książki i opowiadania o koniach

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał