Paarden in de kunst

De paardengooier

· The Equinest

Een man die in een sloot staat en een paard vasthoudt
Het verhaal van vandaag is van Lyman Bryson. Het is een vreemd vertelseltje over een onhandig karrenpaard en een heel, heel sterke slotengraver.

“En waarom zou jij moe zijn?” wilde zijn vrouw weten, terwijl ze nijdig met haar armen in het sop plensde om het laatste spoelwerk van de dag af te maken. “Je hoeft de hele dag niks anders te doen dan zand scheppen en uitrusten als je baas niet kijkt.”

“Ach, schei uit, ik ben een hardwerkende man,” zei Kallaher. “En bovendien mag ik erover klagen wanneer ik maar wil, zonder dat jij daar wat van zegt. Ik ben moe. Wanneer eten we?”

“We eten zodra ik mijn armen droog heb en even op adem ben gekomen.” Strijdlustig begon mevrouw Kallaher zijn avondeten klaar te maken.

Kallaher strekte zijn korte benen voor zich uit en leunde achterover in zijn stoel. “Het was een zware dag,” zei hij zachtjes. “Alsof het nog niet genoeg was dat ik me een breuk sjouwde met die schep en zo, reed een of andere idioot met zijn paard te dicht langs de sloot, en dat stomme beest viel erin, boven op mij.”

“Dat zal wel, ja – nietwaar? – en dan zit jij hier nog om het na te vertellen!”

“Geloof het of niet, het is gebeurd.” Kallaher vouwde zijn handen over de plek waar hij geen riem droeg en zuchtte. “Maar ik heb hem er weer uitgezet en ben doorgegaan met mijn werk, zonder ook maar even uit te rusten of zo.”

Mevrouw Kallaher had misschien opnieuw haar ongeloof willen uiten, maar net op dat moment stak de oude moeder Coogan, de buurvrouw, haar rode, opgewonden gezicht om de keukendeur.

“Mary Kallaher, is je man thuis?”

“Waarom zou hij niet thuis zijn?”

Mevrouw Coogan kwam binnen en bleef staan, met in de ene hand een krant geklemd en met de andere dramatisch naar Kallaher wijzend. “Dat kan wel zijn, maar zo ziet hij er niet uit,” zei ze.

Voordat ze haar iets konden vragen, begon ze voor te lezen uit de krant: “Mike Kallaher, slotengraver bij het nieuwe riool in Twelfth Street, is klein maar machtig. Een paard dat vandaag te dicht langs de sloot werd gereden, viel erin. ‘Allemachtig,’ zei Mike, ‘kan een man niet eens in vrede werken?’ Hij legde zijn schep neer, spuugde in zijn handen en tilde het paard terug op straat. De voorman dacht dat hij gewond was geraakt toen het paard erin viel, maar dat was niet zo, en het zat hem helemaal niet dwars dat hij het er weer uit moest gooien. Hij ging gewoon verder met graven.”

“Laat me die krant eens zien.” Kallaher stond op en nam hem uit haar hand. Langzaam las hij het verhaal door – dat de verslaggever die het had geschreven buitengewoon slim had gevonden. “Ja,” zei hij ten slotte, “dat ben ik, inderdaad.”

Mevrouw Coogan keek hem vol respect aan. “Ik heb nooit veel van je gedacht, Mike Kallaher, maar je bent de enige man die ik ken die een paard kan optillen.” Ze wendde zich tot zijn vrouw. “Geen wonder dat jij zo’n gedwee vrouwtje bent, Mary, maar je mag zeker trots zijn op zo’n man.”

“Komt dat eten er nou nog aan?” vroeg Kallaher met een machtige stem aan de sprakeloze mevrouw Kallaher. “Schiet op, of je krijgt wat je toekomt.”

Nog nooit eerder had hij een dreigement durven uiten alsof hij het meende. Zijn vrouw werd plotseling door ontzag overmand. Ze hapte naar adem en haastte zich zwijgend om het eten op tafel te zetten. Ze beefde en liet een schaal vallen.

“Jij arme, onhandige kluns!” brulde haar man, die zich oprichtte tot zijn volle lengte van vijf voet twee. “Ben je nou zo zwak dat je niet eens een pan kunt vasthouden?”

“Neem me niet kwalijk, Michael,” mompelde ze. “Neem me niet kwalijk, man. Ik was van streek.”

Mevrouw Coogan zag goedkeurend dat Kallaher zijn vrouw koeioneerde, en liep de straat af om het de hele buurt te vertellen.

In de keuken van Mike Kallaher – want die was ineens van hem geworden, nadat hij vijftien jaar van zijn vrouw was geweest – stond een arme, gedweeë, ongelukkig ogende Ierse vrouw bevelen op te volgen. Ze schrok op als hij tegen haar schreeuwde, wat hij om de twee minuten deed om haar te zien opschrikken, ze vroeg hem om vergeving, bracht hem zijn pijp en keek zwijgend toe toen hij opzettelijk de as uitklopte op de pas geschrobde vloer. Een man die een paard uit een sloot kon gooien, deinsde nergens voor terug.

Terwijl de nieuwe vorst in zijn stoel zat en minachtend wegkeek van zijn slavin, die hem aarzelend in de gaten hield, werd er op de deur geklopt. Mikes borst was moe geworden van het zo ver opzetten, en hij liet zijn adem met een zucht ontsnappen.

Er werd een beleefde, gladde jongeman binnengelaten. Nadat hij zich ervan had vergewist dat Mike Kallaher hier echt woonde, vroeg hij Mike hoe hij zich voelde.

“Goed,” was het strijdlustige antwoord.

“Geen verwondingen opgelopen bij je avontuurtje vanmiddag?”

“Gewond, zeg je? Helemaal niet – helemaal niet.”

“Dat doet me plezier. Ik ben adjunct-directeur van de Burke Construction Company. We hoorden dat een van onze paarden vandaag op je is gevallen, dus ik kwam even langs om je te helpen als je gewond was. We dachten dat we wel een paar honderd dollar aan doktersrekeningen konden betalen.” De jongeman glimlachte vriendelijk. “Maar omdat je niet gewond bent en dat ook zo grif toegeeft, zal dat genoegen ons niet gegund zijn. Tot ziens.” Hij stond op en ging weg.

Kallaher was vergeten zijn borst weer op te zetten. Hij zat ingezakt in zijn stoel. Zijn vrouw was niet langer aarzelend.

“Paardengooier, hè?” Dreigend kwam ze op hem af. “Paardengooier? Jij arme Ierse sukkel! Daar gaat je kans om je leven lang invalide te zijn en rijk te sterven.”

Ze trok zijn gezicht aan zijn voorste haren omhoog en gaf hem een klap zoals een moeder dat doet.

“Paardengooier, hè? Hier, pak aan!”

En Kallaher pakte aan.

Paardenboeken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel