Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Wywiady

Wywiad z autorką – Nanette Levin

· The Equinest

Imię i nazwisko
Nanette Levin
 
Strony internetowe i miejsca, w których można mnie znaleźć w sieci 
Strony: www.HorseSenseAndCents.com, www.BookConductors.com i www.HalcyonAcres.com
Twitter: @NanetteLevin
Facebook: Horse Sense and Cents i Nanette Levin
Linkedin: Nanette Levin (działam w wielu grupach jeździeckich i współprowadzę grupy Horse Lovers of the Business World i Horse Trail Riding).

Książki z serii Horse Sense and Cents™ znajdziesz na Amazonie (aktualny tytuł to „Turning Challenging Horses Into Willing Partners”) za pośrednictwem Ingram, a jeśli chcesz egzemplarz z autografem autorki (wszystko przygotowaliśmy tak, że możesz poprosić o własną dedykację), wejdź na Book Conductors i kliknij „Books for sale”.

Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Urodziłam się w Waszyngtonie, ale większość dzieciństwa spędziłam w Connecticut. Nikt w mojej rodzinie nie jeździł konno (ani nie miał smykałki do pisania), więc sama nie wiem, jak to się stało, że tu trafiłam.

Nanette na torze

Nanette galopuje na torze

Konie przyciągały mnie od najmłodszych lat, więc zaczęłam jeździć jako pięciolatka. Mam teraz 46 lat i wciąż jeżdżę prawie codziennie.

Oprócz zajeżdżania młodych koni pod siodło i hodowli koni sportowych Irish Draught w Halcyon Acres® galopuję też folbluty na pobliskim torze i wydaję serię poradników o koniach (Horse Sense and Cents™). W ramach tego przedsięwzięcia przygotowujemy się do uruchomienia usługi coachingu online.

Przez pierwsze dwadzieścia lat po studiach zajmowałam się zawodowo przede wszystkim marketingiem, pisaniem i wspieraniem małych firm. W tym czasie dużo pisałam jako freelancerka, m.in. dla dzienników, prasy biznesowej i branżowych magazynów jeździeckich. Wspaniale jest połączyć w życiu pasję do koni, do pisania i do przedsiębiorczości. Przyszłość zapowiada się bardzo ekscytująco.

Horse Sense And Cents

Czy zawsze pisałaś, czy to doświadczenia z końmi zainspirowały cię do pisania o nich? 
Właściwie to dość zabawna historia. Angielski był w szkole moim najsłabszym przedmiotem (no, ortografia szła mi jeszcze gorzej, ale to było przed erą automatycznego sprawdzania pisowni). Postanowiłam nadrobić tę słabość i chodzić na zajęcia na studiach, dopóki nie będę zadowolona ze swojego warsztatu. Zanim się zorientowałam, skończyłam anglistykę. W czasie studiów zaczęłam pisać jako freelancerka dla kilku lokalnych gazet. Bardzo lubiłam to zajęcie, rozgłos i zarobek. Kiedy przestałam rysować, pisanie zaspokoiło moją potrzebę tworzenia. Dopiero niedawno (mniej więcej w ciągu ostatnich ośmiu lat) udało mi się połączyć pasję do pisania z pasją do koni.

Każdy inaczej definiuje „konie problemowe”. Z jakim problemem spotykasz się najczęściej? 
Większość koni jest po prostu źle rozumiana. Czy to uparta klaczka, którą ktoś próbował zdominować albo która zdołała zastraszyć każdego konia i człowieka na swojej drodze, czy przestraszony koń, od którego wymagano zbyt wiele – większość końskich problemów da się sprowadzić do błędów ludzi, którzy mieli z danym koniem do czynienia. Dotarcie do pierwotnych przyczyn może zająć trochę czasu, a samo zachowanie przejawia się na bardzo różne sposoby.

Przekonałam się, że większość koni z łatką „problemowych” staje się wspaniałymi partnerami, gdy trafi na człowieka, który chce wysłuchać, co próbują mu powiedzieć. Obserwowanie niektórych z tych przemian daje ogromną satysfakcję i przypomina cud.

Odpowiedni koń zaopiekuje się dziećmi

Odpowiedni koń zaopiekuje się dziećmi.

Jaką radę powtarzasz właścicielom koni najczęściej?  
Szablonowe podejście nie sprawdza się u większości koni. Wiele „pomieszanych głów”, które trafiają do Halcyon Acres®, to skutek prób wtłoczenia konia w ludzki system szkolenia. Każdy koń jest inny. Zwłaszcza młode konie potrzebują elastycznego podejścia do rodzaju i długości pracy, jeśli mają wyrosnąć na chętnych partnerów. Jeśli nie reagujesz na to, co próbuje ci powiedzieć twój koń, zacznie się buntować albo zamknie się w sobie.  

Czy uważasz, że niektóre rasy są często źle rozumiane i być może niesłusznie uznawane za problemowe? 
Dużo pracuję z końmi pełnej krwi angielskiej (przed karierą wyścigową, po niej i w jej trakcie) i rzeczywiście uważam, że mają niezasłużenie złą opinię. Pewną rolę odgrywa hodowla (przy doborze par rodzicielskich dla koni przeznaczonych na tor rzadko bierze się pod uwagę temperament), ale to stosunkowo rzadki przypadek. Częściej ich problemy wynikają z tego, że zajeżdżano je bez wyczucia, że przez długi czas zmagały się z bólem albo po prostu z tego, że mylą im się sygnały używane na torze z tymi, których używa się pod wierzchem. Czasem to sposób obchodzenia się z koniem we wczesnym okresie (albo jego brak) wyznacza drogę, przez którą zyskują łatkę „trudnych”. Większość folblutów, jeśli dostanie szansę na wczesnym etapie życia, staje się chętnymi i gorliwymi współpracownikami, a ta postawa zostaje z nimi przy zmianie kariery. To rasa „gorąca”, ale to nie znaczy, że nadpobudliwa. Daj każdemu folblutowi tyle pastwiska i czasu, ile potrzebuje, żeby się wybiegać, a większość z nich będzie spokojnymi, cichymi i wrażliwymi na pomoce wierzchowcami.

Halcyon Acres
 
Czy trafiłaś kiedyś na konia z „problemem”, którego nie udało ci się rozwiązać? 
O tak – i to one łamią serce. Jeden z takich koni pojawia się aż dwa razy w książce „Turning Challenging Horses Into Willing Partners”. Ze Studleyem (i jego złośliwością) zrobiliśmy pewne postępy, ale nigdy nie udało nam się do końca wyleczyć go z wrogiego nastawienia. Najsmutniejsze w przypadku tego konia było to, że widać było, że to nie leży w jego naturze. Przez jakiś czas znosił ból i brutalne wymagania, żeby dalej trenować, ale w końcu zareagował szczerą chęcią okaleczenia każdego człowieka, którego spotkał (trafił do nas po tym, jak na torze posłał do szpitala stajennego). W tym przypadku odnieśliśmy sukces na jednym polu – biegał i w tamtym roku zarobił sporo pieniędzy – ale sromotnie zawiedliśmy, jeśli chodzi o danie mu narzędzi, dzięki którym mógłby zostawić przeszłość za sobą. Prawdę mówiąc, w ciągu miesiąca od wysłania go na południe, na inny tor i do innego trenera (oraz innych luzaków i jeźdźców), został wykluczony z wyścigów.

Czasem problemy fizyczne lub psychiczne (mamy teraz u siebie konia, który najpewniej jest niepełnosprawny intelektualnie i ma ADD – kluczem dla tego dobrego konia, który bardzo chce zadowolić człowieka, okazała się stała rutyna) mogą sprawić, że koń nie zrobi tego, o co prosisz.

Ból jest bardzo często lekceważony, kiedy zaczynają się problemy, a najczęściej to właśnie on jest winowajcą.

Koń stający dęba

Czasem najlepszym sposobem na upartego, sprytnego konia jest cierpliwie i spokojnie przeczekać w siodle jego napady złości.

Kto miał największy wpływ na twoje pisanie?
Kiedy nie czytam w celach zawodowych (marketing, inni autorzy piszący o koniach, sprzedaż, rozwój osobisty itd.), sięgam zwykle po klasykę literatury pięknej zakorzenioną w kulturze Wschodu. Siddhartha (Hermann Hesse) poruszył mnie w czasie studiów w sposób, którego nie da się wyrazić słowami. Kilka razy wracałam do tej książki i szukałam innych lektur, w których przesłaniu obecna jest filozofia Wschodu. Szczerze mówiąc, nie potrafię wskazać pisarzy, na których się wzoruję – mój styl zrodził się z opinii czytelników i ze świetnych rad wspólnika w interesach, który ponad dwadzieścia lat temu nauczył mnie, jak pisać teksty, które angażują czytelnika.
 
Czy masz (albo miałaś) konkretne zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Inspiracji i historii do moich tekstów dostarczyły mi setki koni. W książce „Turning” opisuję jedenaście z nich. Jedną z rzeczy, na które zdecydowaliśmy się w tej serii (i które Rob Fera, autor przygotowywanej do wydania książki „Bringing Up Baby”, też uwzględnia w swoim podejściu), jest zamieszczanie wielu historii ilustrujących konkretne problemy, wyzwania, lekcje albo przełomy.

Dzień odwiedzin w Halcyon Acres

Dzień odwiedzin w Halcyon Acres.

Ludziom zwykle łatwiej przyswoić informacje, jeśli można je pokazać na przykładzie historii, z którą mogą się utożsamić.

Moim ulubionym koniem był chyba mój pierwszy. Dla wszystkich oprócz mnie był koszmarem (sprawiał tyle kłopotów, że wykluczono nas z zajęć Pony Clubu). Pewnie po takim wprowadzeniu w posiadanie konia ciągnęło mnie potem do tych z problemami. Mój następny kuc był wymarzony, ale zawsze tęskniłam za koniem o imieniu Mouse (skrót od Anonymous – nikt nie wiedział, skąd się wziął, a jeśli wiedział, to się nie przyznawał).

Turning Challenging Horses into Willing PartnersCzy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Zawsze ciągnęło mnie do wody, ale obecnie większość inspiracji czerpię od koni. Krótko mówiąc: wszędzie tam, gdzie konie uczą mnie czegoś nowego. Czyli gdy przebywam ze stadem na farmie i je obserwuję, gdy pracuję z młodymi końmi, które przyjeżdżają do zajeżdżania pod siodło, na szlakach, na torze i wszędzie tam, gdzie konie są częścią mojej codzienności.
 
Jak twoim zdaniem internet wpłynął na pisanie i literaturę?
Myślę, że jeszcze nie widzimy, jak to wszystko się rozegra. Wygląda na to, że odchodzimy od mentalności „wszystko powinno być za darmo”, bo ludzie zaczynają dostrzegać, że to, za co się płaci, (czasem) ma swoją jakość. Chyba zaczynają też rozumieć, że przestrzeganie praw autorskich jest ważne, jeśli nadal mają powstawać dobre treści. Moim zdaniem w dłuższej perspektywie wyjdzie to pisaniu i literaturze na dobre, bo pisarze (i wydawcy) mają teraz międzynarodowy zasięg – nie tylko jeśli chodzi o czytelników, ale też o autorów treści.

Poza tym teraz dużo łatwiej o viralowy rozgłos, jeśli tworzysz coś wyjątkowego. Ci, którzy dawniej mogli pozostawać w cieniu albo działać w wąskiej niszy, oferując świetne alternatywy, mają szansę zostać odkryci znacznie szybciej i łatwiej. To dobre zarówno dla pisarzy, jak i dla czytelników.

Czy wpłynął na twoje pisanie?
Jeszcze jak. Dzięki internetowi mam kontakt z ludźmi z całego świata, których inaczej bym nie poznała. Nie spędzam dużo czasu na „surfowaniu”, chyba że szukam czegoś konkretnego, ale sporo czasu poświęcam grupom na LinkedIn (głównie jeździeckim). Udział w nich daje mi nie tylko dostęp do trenerów, behawiorystów koni, początkujących (świetne źródło informacji o tym, czego szukają, a nie mogą znaleźć), praktyków różnych metod leczenia koni i wszelkiego rodzaju profesjonalistów, ale też pozwala wyczuć, z kim rozmawiam. Dzięki temu nie tylko zyskałam cenne spostrzeżenia i pomoc przy niektórych problemach koni moich klientów w Halcyon Acres® (część z nich znajdzie się w jednej z książek zaplanowanych na 2011 rok), ale też mogłam dobrać idealnych współautorów z całego świata do kolejnych tytułów serii (każda książka zawiera cały rozdział oparty na wiedzy, doświadczeniach i punktach widzenia profesjonalistów z różnych krajów).

Halcyon Acres

Halcyon Acres

 
Co jeszcze jest twoją pasją?
Zapalona ze mnie ogrodniczka – uprawiam warzywa. Jest coś duchowo wzbogacającego w tym, że brudzę sobie ręce, odpowiadam za zdrowy wzrost roślin i cieszę się plonami bez żadnej chemii. Oczywiście naturalny nawóz, który powstaje przy okazji prowadzenia farmy koni, pomaga zapewnić obfite zbiory.

Pracujesz nad czymś nowym?
Na 2011 rok mamy zaplanowane dwa tytuły w serii Horse Sense and Cents™: „Bringing Up Baby” (obejmuje okres od ciąży do 18. miesiąca życia źrebięcia, z dużym naciskiem na żywienie, obchodzenie się ze źrebięciem, praktyczne informacje o porodzie, chorobach i problemach z zachowaniem oraz rozsądne zasady prowadzenia stajni) oraz „Don’t Get Thrown Starting Under Saddle”.

Poza tym w tym miesiącu w ramach inicjatywy Horse Sense and Cents™ uruchamiamy usługę coachingu online, która ma zapewnić niedrogie i dopasowane wsparcie osobom, które nie mają w okolicy nikogo, kto mógłby im pomóc, albo których na to nie stać. Pomysł zrodził się z lat, które spędziłam, pisząc jako freelancerka dla branżowych magazynów jeździeckich, i z przerażających historii, które słyszałam od czytelników pozostawionych samym sobie, gdy pośrednik albo płyta DVD przekonali ich, że poradzą sobie sami z niewyszkolonym koniem. Zaskoczyło mnie, jak wielu z tych ludzi mieszka na odludziu, gdzie nie ma lokalnych specjalistów.
 
Ostatnie pytanie: gdybyś miała jednym zdaniem opisać, co czujesz do koni, jak by ono brzmiało? 
To wspaniali nauczyciele – jeśli tylko chcesz słuchać tego, co próbują ci powiedzieć.
 

Ciąg dalszy nastąpi

Dziękujemy Nanette za udzielenie wywiadu i opowiedzenie więcej o swoim pisaniu. Zaglądaj regularnie na jej stronę, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi książkami.

Czekaj też na kolejne wywiady z autorami książek o koniach i artystami.

Piszesz o koniach albo znasz autora, którego chcesz u nas zobaczyć? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał