Wywiady
Wywiad z autorką – Betsy Kelleher
Imię i nazwisko
Betsy Kelleher
Strona internetowa i miejsca, w których można mnie znaleźć w sieci
Moja strona to www.goduseshorses.com, a niedawno założyłam nowego bloga, MARES and more, poświęconego światu klaczy.
Jestem też na Facebooku i LinkedInie, a niedawno dołączyłam do internetowego Rocking G Riding Club.
Gdzie jestem
Razem z mężem mieszkamy na osiedlu domów mobilnych nad jeziorem w Granite City w stanie Illinois, po drugiej stronie rzeki od St. Louis.
Opowiedz nam trochę o sobie: czym się zajmowałaś i skąd pochodzisz?
Urodziłam się w Iowa i dorastałam na małej farmie, na której mój dziadek pracował z zaprzęgiem koni. Rodzice rozwiedli się, kiedy byłam bardzo mała, i zamieszkałam z tatą u jego rodziców. Moim pierwszym koniem wierzchowym była ważąca 1600 funtów klacz perszerona. Spędzałam mnóstwo czasu na spacerach i przejażdżkach po naszym zalesionym pastwisku i zawsze kochałam las. Ukończyłam dziennikarstwo na Iowa State University (Ames, Iowa). Z pierwszym mężem przeżyłam 42 lata i mamy trzech synów, potem się rozwiedliśmy, a prawie siedem lat temu ponownie wyszłam za mąż.
Właśnie skończyłam 70 lat, ale wcale nie czuję się tak staro! Widzę siebie jako miłośniczkę koni, która pisze z chrześcijańskiej perspektywy.
Kiedy zaczęłaś pisać o koniach?
Pisałam dla radia i gazet, a także scenariusze programów szkoleniowych. Pewnego dnia zadałam sobie pytanie: czemu nie połączyć zamiłowania do pisania z moją prawdziwą miłością, czyli końmi? Planowałam pisać jako wolna strzelczyni artykuły do czasopism jeździeckich i rzeczywiście w 1989 roku w Horse Illustrated ukazał się mój artykuł o tym, jak zacząć przygodę z jazdą długodystansową. Pierwszego konia kupiłam w 1977 roku i zaczęłam dostrzegać szczególny sens w tym, czego doświadczałam z Fanny. Zaczęłam to zapisywać i z czasem przerodziło się to w moją pierwszą książkę. Sometimes a Woman Needs a Horse ukazała się wreszcie w 2004 roku – od początku do końca zajęło to około 27 lat.
Dlaczego klacze?
Nie planowałam pisać o klaczach; zaczęłam pisać o doświadczeniach z moim pierwszym koniem, który akurat był klaczą. Pewnego dnia zdałam sobie sprawę, że większość moich ulubionych koni to były klacze! Pierwszy raz jechałam wierzchem na klaczy kuca, która należała do mojego wujka w Montanie. Potem jeździłam na Bell, jednej z pary perszeronów z zaprzęgu. Potem miałam Fanny, bohaterkę mojej pierwszej książki. Przez jakiś czas miałam kilka wałachów, a potem mąż kupił Lady, zanim się zorientował, jaka jest uparta, i w końcu zatrzymałam ją dla siebie.
Przez doświadczenia z Lady zaczęłam pisać drugą książkę, MARES! (ya gotta love em), Fifty Stories to Aid & Inspire Mare Owners. To właśnie mąż zachęcił mnie do napisania drugiej książki, bo ciągle szukałam pomysłów na pracę z klaczami i nie mogłam znaleźć żadnej książki, która by mi pomogła.
Masz ulubioną rasę?
Nie. Miałam appaloosy, araby, konia American Saddlebred i jednego wałacha z domieszką krwi Quarter Horse, który był najlepszym koniem terenowym, jakiego kiedykolwiek miałam. Obecnie jeżdżę na dwóch Tennessee Walkerach, głównie dlatego, że mąż kupił konie chodowe, a w końcu to ja zaczęłam na nich jeździć. Jazda na koniu chodowym to coś zupełnie innego. Muszę przyznać, że dużo łagodniejsza dla starych pleców, ale brakuje mi porządnego kłusa i galopu! Zawsze chciałam spróbować ujeżdżenia, więc teraz bawię się technikami ujeżdżeniowymi na moich koniach chodowych.
Kto najbardziej wpłynął na ciebie jako pisarkę?
Trudno powiedzieć. Większość książek, które czytam, dotyczy pisania i szkolenia koni. Ale kiedyś uwielbiałam „Thanatopsis” Williama Cullena Bryanta i wybrałam ten wiersz na szkolny konkurs interpretacji tekstu w liceum (i zdobyłam najwyższą notę).
Jaka jest twoja ulubiona książka wszech czasów?
Kiedyś był to Gift from the Sea Anne Morrow Lindbergh. Czytałam tę książkę kilka razy, a nawet napisałam o niej pracę na studiach! Ostatnio najbardziej cenię książki Kim Meeder, Hope Rising i Bridge of Hope. Jej prawdziwe historie są dobrze napisane i niesamowicie inspirujące. Podobała mi się też nowa książka Cheryl Dudley, Horses that Save Lives, a także Beauty from Brokenness Connie Funk i Chosen by a Horse Susan Richards.

Zdjęcie: Linda Snyder
Czy masz (lub miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Jak już wspomniałam, każda z moich dwóch książek powstała dzięki klaczy. Najpierw była to Fanny. Wszystko, czego doświadczyłam, szkoląc ją i jeżdżąc na niej, wydawało mi się tak wyjątkowe, że czułam, iż Bóg zaplanował to wszystko w jakimś celu.
Potem była Lady – przez swój władczy charakter klaczy przewodniczki połączony z ogromną czułością. Piszę comiesięczny felieton do gazety Illinois Horse Network i często piszę w nim o Lady. Jest bardzo inteligentna, a więź między nami jest wyjątkowo silna.
Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci złapać pisarski nastrój?
Najwięcej piszę rano. Staram się wstawać godzinę przed mężem i pisać przez godzinę lub dwie, póki umysł jest wypoczęty, a w domu panuje cisza. Moje teksty inspiracyjne wyrastają z lektury książek religijnych, a czasem z kazań. Wiele inspiracji czerpię też z comiesięcznego zbioru rozważań, In Touch Charlesa Stanleya. Teksty o koniach powstają zwykle po lekcji jazdy albo jakimś wydarzeniu. Często czuję potrzebę, żeby coś zapisać, więc staram się nosić ze sobą mały notes.
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Lubię siedzieć nad jeziorem za naszym domem, czuć spokój natury i słuchać licznych ptaków w okolicy. Uwielbiam też przebywać w lesie. Na łonie natury czuję spokój, a jednocześnie natchnienie, by szukać Boga.
Bardzo pragnę „uchwycić” zmieniające się pory roku słowami albo aparatem i uwielbiam po prostu patrzeć na chmury i zachody słońca czy obserwować różne ptaki. Myślę, że bliskość natury uwalnia mój twórczy umysł i pozwala mu lepiej pracować.
Czy jest jedna książka twojego autorstwa, która zawsze będzie twoją ulubioną?
Zdecydowanie. Kiedy pisałam Sometimes a Woman Needs a Horse, czułam, że to zadanie mojego życia – spisać przesłanie, które dał mi Bóg i którym miałam podzielić się ze światem. Wciąż ją przerabiałam i szukałam wydawcy, i przerabiałam raz za razem – i naprawdę wierzę, że gdzieś po drodze Bóg pomógł mi znaleźć słowa. Kiedy czuję niepewność, często czytam wybrane rozdziały, by odnaleźć otuchę i zachętę.
Jak twoim zdaniem internet wpłynął na pisanie w ogóle?
To jak eksplozja! Przy tylu stronach, blogach i możliwościach publikacji prawie każdy może spróbować swoich sił. Możliwości wydają się nieskończone, a ogranicza je tylko czyjaś wyobraźnia.

Zdjęcie: Donna Thompson
A na twoje pisanie?
Bardzo się przydaje, kiedy szukam informacji, pomysłów i miejsc, w których mogę reklamować i promować swoje teksty, a także do kontaktu z tyloma wspaniałymi ludźmi o podobnych zainteresowaniach! Należę do internetowej grupy pisarskiej Story Circle Network, która dodaje mi zapału do pisania. Ale przede wszystkim internet daje wiele sposobów na promowanie tego, co napisałam!
Co jeszcze cię pasjonuje?
Kiedyś pasjonowały mnie zawody w jeździe terenowej (competitive trail riding) i szkolenie Fanny, ale nie jestem pewna, czy cokolwiek porusza mnie teraz aż tak głęboko. Jestem zajęta promowaniem drugiej książki o klaczach i w pewnym sensie pasjonuje mnie oczyszczanie domu ze wszystkich rzeczy, które nagromadziły się przy dawnych planach i marzeniach, już nieprzystających do mojego życia. Myślałam, że bardziej będzie mnie pasjonować szkolenie mojego młodego wałacha Tennessee Walking Horse według zasad ujeżdżenia, ale jest też wiele innych rzeczy, które przyciągają moją uwagę.
Pracujesz nad czymś nowym?
Niedawno założyłam bloga, który nazwałam MARES and more… poświęconego światu klaczy.

Zdjęcie: Linda Snyder
Mam nadzieję, że inni właściciele (albo miłośnicy) klaczy dołączą ze swoimi problemami, pytaniami, rozwiązaniami i doświadczeniami. Nie znalazłam żadnego innego bloga poświęconego wyłącznie klaczom, więc mam nadzieję, że ten rozrośnie się w przydatne forum.
Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Betsy za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją twórczością. Koniecznie zajrzyj na jej stronę, by dowiedzieć się o niej więcej i kupić jej książki.
Czekaj też na kolejne wywiady z autorami książek o koniach i artystami.
Piszesz o koniach albo znasz autora lub autorkę, których chcesz zobaczyć na naszych stronach? Wpisz imię i adres strony w komentarzu poniżej lub napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał