Wywiady
Wywiad z autorką, artystką i fotografką – Lisa Marie Ford
Imię i nazwisko
Lisa Marie Ford
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strona: www.picsbylis.com
Blog: apps.picsbylis.com/blog
Facebook: picsbylis (zdjęcia i prace plastyczne) i crittertales (książki i poezja)
Twitter: @picsbylis
Gdzie mieszkam
Kraina rodzinnych farm, USA (czyli Conneautville, hrabstwo Crawford, Pensylwania)
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Jestem fotografką w dżinsach, zawodową bazgraczką, rzemieślniczką słowa, rysowniczką od niechcenia i ogólnie amatorką wszystkiego po trochu, a także farmerską poetką, gawędziarką i bajerantką w starym, dobrym stylu.
Jestem amerykańską farmerką z rodzinnej farmy mlecznej w szóstym pokoleniu, więc mieszkam i pracuję na rodzinnej farmie mlecznej wśród najzabawniejszych osobliwości natury.
Uwielbiam pisać i czytać o szczegółach, które pobudzają wyobraźnię – do tego stopnia, że słynę z rozwlekłości i piszę w e-mailach „powieści” (o czym, jak mówi mój tata, przekonasz się, jeśli dobrniesz do końca tego wywiadu). Uwielbiam patrzeć w gwiazdy i bujać w obłokach. Słynę też z tego, że dość regularnie potykam się o własne nogi – inaczej mówiąc, jestem niezdarą nad niezdarami.
Pic By Lis, czyli studio Down on the Farm, to moja firma fotograficzna i projektowa. W ofercie są zakładki do książek, pocztówki, kartki, plakaty i kalendarze Critter Express – w 100% oryginalne pod względem zdjęć, poezji i projektu, a do tego wyprodukowane w USA. Jestem też autorką serii książek The Critters That Call the Farm Home – książek z poezją i fotografiami dla dzieci w każdym wieku. Jak dotąd są cztery: The Bunny Dance, A Spring Dance, The Deer i Candy the Colt.

Masz na imię Lisa – skąd więc Pics By Lis? Przyznaj się, zrobiłaś literówkę czy coś?
To „coś”: widzisz, tylko „tatuś” skróciłby czteroliterowe imię, które sam pomógł ci nadać. Mój zawsze tak do mnie mówił… hm… poza bardzo rzadkimi okazjami… nieporozumieniami… które wymagały użycia pełnego imienia i karnego krzesełka… nie żebym była niegrzeczna, wiesz, byłam małym aniołkiem wśród wszystkich kuzynów… ekhem…
W każdym razie potem podchwyciły to mama i moja starsza kuzynka Darcy, która była dla mnie bardziej jak siostra. Z biegiem lat rodzina i przyjaciele też to przejęli. A kiedy miałam jakieś jedenaście, dwanaście lat, ludzie poznawali mnie, mówili „Lisa” może raz, a pod koniec rozmowy skracali już do „Lis”.
Moje pozostałe kuzynki też dorastały na farmie, więc byłyśmy bardzo zżyte. Babcia mówi, że to było jak „wychowywanie” czworaczków – nas czterech dziewczyn, nie licząc chłopaków i wszystkich kuzynów z dalszej rodziny, którzy przyjeżdżali w odwiedziny. Nigdy nie bawiłyśmy się w „dom”, tylko w „biuro”. Każda z nas miała swoją firmę, urządziłyśmy też sklep i zajęłyśmy na to cały dom babci. Hi, hi, hi. Często moją firmą było studio fotograficzne o nazwie… Pics By Lis.
Skoro mowa o nazwach – czym dokładnie jest Critter Express?
Critter Express to moja linia produktów: pocztówki, kartki, zakładki do książek itd. To też wzięło się z dawnych dobrych czasów.
Zaczęłam robić kartki dla wszystkich, razem z kopertami, ręcznie rysowanymi znaczkami i podrobionymi stemplami pocztowymi, które nazwałam Critter Express. Jestem pewna, że dziadkowie albo ktoś inny ma gdzieś jeszcze te oryginały. Nadal to uwielbiam.
Kiedy zrobiłaś swoje pierwsze zdjęcie?
Byłam zbyt mała, żeby pamiętać dokładny wiek i datę – tata trzymał za mnie aparat, pozwalał mi powiedzieć, na co go skierować, i nacisnąć spust migawki. Ciocia z wujkiem kupili mi pierwszy aparat – na szczęście, bo dzięki temu miałam czym się bronić. Widzisz, byłam ulubionym obiektem mamy i taty, babci, wujka i Darcy, którzy wszyscy namiętnie fotografowali. Kiedy byłam mała, tata i wujek sami wywoływali sporo swoich filmów.

Jakiego aparatu używasz?
Lustrzanki cyfrowej Nikona z obiektywami Nikkor: obecnie 35 mm 1.8A i teleobiektywu zmiennoogniskowego 75–300 mm, a także obiektywu kitowego. Kolejne obiektywy to pewnie 60 mm Micro/Macro Nikkor, może 105 mm do stworzeń takich jak ważki, które są bardzo nerwowe, a w końcu 600 mm. Nadal uwielbiam też mojego Kodaka Z7590 – mój pierwszy cyfrowy aparat, z doskonałym oddaniem kolorów, ale niestety ze starości jest już na półemeryturze. Kiedy fotografuję na filmie, używam starego rodzinnego Canona AE-1. Kolekcjonuję też stare aparaty. Mam wśród nich Brownie mojej prababci i kieszonkowy Kodak Model B.
Gdybyś mogła wybrać dowolny aparat (bez względu na cenę), jaki by to był?
Aparat w 100% wyprodukowany w USA: wysokiej jakości, bardzo wytrzymały, o świetnych możliwościach i na tyle poręczny, żeby fotografować naturalnie, z biodra. Z funkcjami najlepszych profesjonalnych lustrzanek cyfrowych, z konfigurowalnymi punktami ostrości, ręcznym i automatycznym ustawianiem ostrości i z matrycą oddającą kolory lepiej niż jakakolwiek ścianka cyfrowa – ale w przeciwieństwie do większości ścianek za wiele tysięcy dolarów dawałby się wygodnie zabierać w podróż, żeby fotografować życie tam, gdzie się toczy, a nie tylko w czterech ścianach studia. I oczywiście z obiektywami: świetnym szkłem, w tym kilkoma makroobiektywami, żeby podejść blisko, tuż nad obiekt, albo stanąć kilka stóp dalej i nadal uchwycić szczegóły. I jeszcze jeden z tych 600 mm – albo, skoro już marzymy, czemu nie 700 czy 800 mm; no wiesz, taki, którym można zrobić zbliżenie na jelenia na odległym polu daleko za stodołą, prawie milę stąd, i policzyć wszystkie kleszcze na jego grzbiecie. Oczywiście potrzebny byłby też komputer, który poradzi sobie z obróbką takich zdjęć, z mnóstwem miejsca na dysku.

Świetna byłaby też pełna gwarancja serwisowa, no i pewnie muł juczny, bardzo spokojny i kochany, do noszenia tych wszystkich obiektywów. Nie miałabym też nic przeciwko aparatowi, który należał do Ansela Adamsa albo Johna Forda.
Kto miał na ciebie największy wpływ?
Joshua Chamberlain (20. pułk z Maine) to jedyny wpływ „z Maine”, jaki przychodzi mi teraz do głowy. :0) {Przepraszam, nie mogłam się powstrzymać}
Na fotografię, pisanie, sztukę czy życie?
Największy wpływ miała na mnie rodzina, zwłaszcza tata, David V. Ford. A także nasz styl życia, moje własne doświadczenia i te, które mi przekazano.
Fotografia: John Ford, Ansel Adams
Pisanie: J.R.R. Tolkien, Robin McKinley, Mark Twain, A.A. Milne, Conor Makem, Mickey Spain…
Sztuka: Jacqueline Collen-Tarrolly, Olaf Wieghorst, Charlie Russell, Robert Griffing… (nie potrafię malować jak żadne z nich, ale naprawdę mnie inspirują :0)
Życie: Daniel Boone, Audie Murphy, Teddy Roosevelt

Fotografujesz nie tylko konie. Jaki jest twój ulubiony temat zdjęć?
Życie…
Naturalne życie lasów, strumieni i pól, od koniczyny przez grzyby po kwiaty.
Dzika przyroda: na ziemi, w powietrzu i pod wodą – od jeleni i pustułek po indyki, a nawet nietoperze i sępniki.
Życie w skali makro: te bliskie detale osobliwości natury, które są wszędzie wokół nas, jeśli tylko znajdziemy czas, żeby im się przyjrzeć – od żab i ropuch, przez mrówki i motyle, po krople rosy i szadź.
Życie na farmie: owczarki szetlandzkie i kaczki piżmowe, konie Quarter Horse i kozy karłowate, krowy i cielęta rasy holsztyńskiej i jersey.
Życie ludzi: uśmiechy i chichoty dzieci, obietnica, jaką niosą maturzyści, czułość między ludźmi, którzy trzymają się za ręce, tańczą albo dają sobie małego całusa w policzek.
I ciekawa głębia życia, sięgająca dalej niż to, czego możemy dotknąć i poczuć: złudzenia, światła i cienie pogody, kosmosu i tego, co leży poza nim. Wszystkie te codzienne niezwykłości, które dzieją się na farmie w moich stronach.
Czy masz (albo miałaś) konkretne zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
Moje „Critters That Call the Farm Home”, czyli zwierzaki, które mieszkają na farmie. Mister Bagpipes, owczarek szetlandzki, który ma własny „fanklub” na całym świecie. Lubił śpiewać i ma wiele dzwonków, na których gra – zaczęło się od pierwszego, który mu daliśmy, żeby dzwonił, kiedy chce wyjść na dwór. Cecil, mój Quarter Horse, ten uroczy gość, który robi śmieszne miny. Lubi wędrować po pastwisku, upijać się jabłkami, a potem wraca powoli do stajni na lekarstwo na kaca – sodę oczyszczoną. Muszę mieć psa i konia, najlepiej też krowę czy dwie, a może i kozę. Moja pierwsza krowa to Baby Kay, pierwszy koń – Cocoa, pierwsze psy – Dandy i Megan. Kocham też dziką przyrodę: jelenie wirginijskie, pustułki amerykańskie, chórzyki krzyżowe, królaki florydzkie i tym podobne.

Gdzie czułaś najwięcej inspiracji, choć nie miałaś sprawnego aparatu?
Boże Narodzenie 2004 roku: 14 jeleni wirginijskich – same samce, od młodzików z ledwie wyrastającym porożem po byki z niezliczonymi odnogami – przebiegało przez pole za pastwiskiem, na którym był mój koń i jałówka, mieszanka rasy jersey i holsztyńskiej. Właśnie dostałam swój pierwszy cyfrowy aparat i chwyciłam go zamiast starego, niezawodnego Canona AE-1. Klik, klik, klik… podgląd… jest: najlepsze i najpiękniejsze zdjęcie, jakie kiedykolwiek zrobiłam… A potem wadliwy aparat je zjadł, razem z większością pozostałych zdjęć. Aaa! Było tam, upewniłam się, i nie skasowałam go! Wybacz, do dziś się nie otrząsnęłam.
Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę i fotografię?
Internet już miał zarówno dobre, jak i złe skutki – nie tylko dla sztuk wizualnych, ale też dla literatury i muzyki. Wiele jest dobrego, niesamowitego i wspaniałego: możliwość nawiązania kontaktu z drugim końcem świata, dokąd być może nigdy nie dotrzemy, i poznania przyjaciół, którzy inaczej nie wiedzieliby o naszym istnieniu.
Wydarzyło się i wydarzy jeszcze dużo więcej dobrego, ale jak ze wszystkim – ktoś musi zepsuć to reszcie. I tak powstały „przesyłane dalej wiadomości” i inne problemy. Nigdy ich nie przesyłam dalej. Wiem, że gdzieś tam jest jakaś biedna dusza, taka jak ja, której oryginalna praca krąży po świecie, a jej nazwisko „przypadkiem” zniknęło z podpisu. To niemądre przekonanie niektórych, że „wszystko powinno być za darmo” i że można „dostać coś za nic”, po prostu będzie krzywdzić ludzi i odbierać miejsca pracy – zresztą już to robi.
Twórczość wymaga czasu i talentu, niektóre prace powstają latami, a wiele z nich wymaga umiejętności, które niełatwo opanować. Należy się jej szacunek – na tyle duży, żeby uczciwie podawać autora.
Wydaje się też, że przez internet ludzie są gorzej poinformowani niż kiedykolwiek. Prawda nic tam nie znaczy, bo teraz każdy może opublikować, co chce, a ktoś zapomni, co mówiła babcia: „Nie wierz we wszystko, co tam widzisz”.

Czy wpłynął na twoją twórczość?
Tak, „poznałam” ludzi z całego świata, których bez niego pewnie nigdy bym nie spotkała. Miałam kilka wspaniałych okazji, które bez niego mogłyby mnie ominąć. Bez e-maili nie mogłabym też utrzymywać tak dobrego kontaktu z przyjaciółmi i rodziną. Padłam jednak również ofiarą „pożyczania” i prób kradzieży moich prac. Sporo moich projektów skopiowano bez pozwolenia, a moje teksty „inspirowały” innych (nie był to wprost plagiat, ale coś bardzo podobnego).
Ludzie próbowali wykorzystać mnie przez moją firmę, ale jestem z Fordów, dość uparta, więc to się nie uda. Zmusiło mnie to do umieszczania znaków wodnych albo podpisów na zdjęciach, które mam w sieci, i sprawiło, że waham się, zanim udostępnię na stronie nowe wiersze czy opowiadania bez uprzedniego oficjalnego zastrzeżenia praw autorskich. Smutne jest to, że utwór od chwili powstania jest już chroniony prawem autorskim, ale dla dowodu najlepiej oficjalnie go zarejestrować. Z jaśniejszej strony: dzięki temu ci, którzy nie mogą zobaczyć i dotknąć, mogą rzucić okiem na moje prace i zajrzeć w życie na farmie.
Które zdjęcie jest twoim ulubionym?
Rety, nie wiem, czy umiałabym wybrać tylko jedno, jestem w takich sprawach strasznie niezdecydowana. Oczywiście uwielbiam „The Sheltie Collie” z Bagpipesem, a „Through the Window Frame” i „The Guitar” to moje artystyczne ujęcia. Kocham zorzę polarną (aurora borealis), więc uwielbiam też „Once Upon a Dream” z kształtami, które trochę przypominają „głowę konia i barana”. Kocham też księżyc i gwiazdy i z przyjemnością robię kolaże. „Splashing in the Creek” jest dość popularne, ale mój uroczy koń Cecil w „Hay There” po prostu każdego rozśmiesza. Z każdym wiąże się dla mnie szczególne wspomnienie, ale coś znaczyły także dla innych.
Szkoda, że nie mam aparatu, który uchwyciłby to, co widzą nasze oczy, tak żeby każde mrugnięcie było zamknięciem migawki. Aparaty potrafią się do tego zbliżyć, ale nigdy to nie jest dokładnie to samo.

Oczywiście, gdy się poruszamy – choćby przy oddechu – zmienia się nasza perspektywa. Ludzkie oko potrafi wybrać jeden płatek śniegu w zamieci i śledzić, jak spada na ziemię, a przy tym widzieć resztę, i tamto drzewo, i konia na pastwisku za drzewem, a potem szybko przenieść wzrok na ptaki na drzewie. Czasem jednak mamy szczęście: ponura scena w szary dzień, utrwalona jednym kliknięciem, na zdjęciu potrafi wyglądać tak pięknie i zupełnie inaczej niż w rzeczywistości.
Pisanie i fotografia: różne perspektywy, ale może jakieś podobieństwa?
Dla mnie każde zdjęcie jest opowieścią, a przynajmniej jej częścią; wspomnieniem. Lubię je tak traktować i nadawać im tytuły – niektóre są podniosłe i mają dla mnie szczególne znaczenie, a niektóre są proste, jak opis. I odwrotnie: mam bujną wyobraźnię, więc według mnie każde opowiadanie czy wiersz powinny rysować, malować i przedstawiać czytelnikowi obraz albo świat, tak jak robią to dla mnie.
Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w nastrój do pisania?
3 w nocy. Wygląda na to, że kiedy tylko krowa potrzebuje pomocy przy wycieleniu albo rodzą się jagnięta, jest 3 w nocy. Dlatego też uważam, że najlepszy czas na pomysły i kreatywność to późne godziny nocne albo wczesne poranne.
Na szczęście jestem nocnym markiem, co nie zawsze dobrze się sprawdza w rodzinie, która do dojenia musi wstawać wcześniej niż większość ludzi.
Często budziłam się z pomysłem i siadałam, żeby napisać wiersz, albo coś robiłam lub coś usłyszałam i bum… trzeba szybko zanotować te pomysły. Jestem jak babcia i tata – zawsze staram się mieć pod ręką długopis i notes. Czasem były to ręczniki papierowe w oborze. Zapomniałam też więcej rzeczy, niż kiedykolwiek zapiszę czy zapamiętam. Z różnych powodów: nie mogę znaleźć działającego długopisu, prowadzę samochód, a często ktoś zaczyna mówić akurat wtedy, gdy wpada mi do głowy pomysł na wers… i fiuuu, już go nie ma. Czasem, jeśli mam szczęście, udaje mi się odzyskać coś podobnego, ale niestety czasem przepada całkiem.
Na szczęście jakieś 10 lat temu kupiłam komputer za pieniądze, które dostałam z okazji ukończenia szkoły, a na klawiaturze piszę szybciej niż ręcznie, więc to pomaga. Uwielbiam przykładać ołówek do papieru i prowadzić zeszyty z wierszami, ale łatwości i szybkości przenoszenia myśli do komputera nic nie pobije. Niestety nie należę do osób, które potrafią nagrać wiersz, opowiadanie czy pomysł. Gdy tylko zaczynam mówić, gubię wątek.

W których etapach pracy nad swoją pierwszą serią książek, The Critters That Call the Farm Home, bierzesz udział?
Obecnie w większości, bo wydaję je sama. Poezja, zdjęcia i projekt są w 100% oryginalne. Drukarnia drukuje je w określonych nakładach, a potem sama staram się je sprzedawać i promować. Może kiedyś chciałabym współpracować z wydawnictwem, bo wolałabym mieć więcej czasu na tworzenie, ale jak dotąd to był problem, bo jestem dość wybredna, czyli, jak to się mówi, uparta.
Widzisz, upieram się, żeby były drukowane i produkowane w całości w Stanach Zjednoczonych – ze względu na jakość, ale też po to, żeby miejsca pracy zostały tutaj. Jak dotąd nie znalazłam wydawnictwa, które drukuje w pełnym kolorze bez zlecania tego za granicę, więc jeszcze nawet ich nigdzie nie wysłałam.
Nie chcę też, żeby drukowano je farbami sojowymi. Wydaje mi się, że farby sojowe blakną znacznie łatwiej niż inne, do tego śmierdzą, a poza tym jestem śmiertelnie uczulona na wszystko, co sojowe.
Kiedy postanowiłaś, co chcesz robić w życiu?
Och, chyba zawsze wiedziałam – wiem, że mówiłam o tym prawie od chwili, gdy nauczyłam się mówić. Kiedy byłam bardzo mała, dziadek sadzał nas wszystkich po kolei na kolanie i pytał, kim chcemy zostać, kiedy dorośniemy. Dwie moje kuzynki powiedziały coś w rodzaju, że chcą występować w cyrku albo zostać baletnicą, i chyba nigdy się tym nie zajęły.
Jedna powiedziała jednak, że chce zostać ratowniczką medyczną, i została. To ja powiedziałam, że chcę być farmerką, i zanim zdążyłam skończyć, dziadek powiedział, że to ja dostanę samochód, kiedy skończę 16 lat. Oczywiście pomógł nam wszystkim kupić pierwsze auta… właściwie, jak się nad tym zastanowić, tylko ja dostałam prawdziwy „samochód” – wszystkie inne dostały pikapy albo SUV-y… mój Buick LeSabre był lepszy, ale to już inna historia.
Mama, tata, babcia i kilkoro kuzynów pisali opowiadania i wiersze i to po nich to mam. Oczywiście dziadek ciągle wymyślał jakieś rymowanki, żeby się z kogoś podroczyć – choć nie uważa się za kreatywnego, to jest. Kilka osób w mojej rodzinie pasjonuje się fotografią, a czego nie podłapałam po drodze, tego się nauczyłam, więc jestem raczej samoukiem.
Pamiętam, jak w podstawówce nauczycielka dała nam do wyboru: napisać 10 zdań ze słówkami z danego tygodnia albo krótkie opowiadanie – i poczułam, że otworzył się przede mną świat.
Zawsze nie cierpiałam ograniczeń i rygorów szkolnych zadań. Stworzyłam więc serię opowiadań przygodowych o tajnej detektywce z prowincji, która trafia do miasta i rozwiązuje zagadki kryminalne. Nauczycielce bardzo się podobały… rozbudowanie tych historii będzie jednym z moich przyszłych projektów książkowych.

Możesz zdradzić 5 dziwactw na swój temat i na temat swoich fotograficznych przygód?
1. Dość często mam czkawkę – średnio (czyli wtedy, gdy astma nie daje mi się mocno we znaki) co najmniej raz na 15–30 minut. Nie uwierzysz, jakie reakcje to wywołuje. Przy portrecie na zamówienie to świetny powód do śmiechu (o ile zdołam się na tyle opanować, żeby utrzymać aparat nieruchomo), ale ma też tendencję do przyciągania z ciekawości byków wapiti…
2. …i często, kiedy mi się to zdarza, bez względu na to, jakie to zwierzę, dostaję „numer z językiem”: wyglądają idealnie, ładnie pozują, a potem hop – wystawiają do mnie język. Oczywiście zdarza się to też bez żadnego mojego udziału – po prostu pozują i wystawiają język. Chyba tak działam na zwierzaki.
3. Pierwszym krokiem przy wielu zwierzętach, zwłaszcza koniach, jest przedstawienie się. Witam się, mówię, jak mam na imię, i dmucham delikatnie w stronę ich chrap, żeby od razu poczuły mój zapach. To stara sztuczka przekazywana z pokolenia na pokolenie, i to nie bez powodu. Co dziwne, konie, takie jak mój, wydają się bardziej zainteresowane, kiedy zjem coś w rodzaju ostrej papryki, niż kiedy mam świeżo umyte zęby. Bardzo dziwne.
4. Naśladuję odgłosy i zachowuję się jak wariatka. Bywam dość nieśmiała (khe, khe) i bardzo brakuje mi pewności siebie, ale zwykle z aparatem w ręce robię się dość odważna. Oczywiście lepiej, kiedy w pobliżu nie ma innych ludzi, ale robiłam to też na weselach, żeby rozśmieszyć dzieci. Trzeba jednak uważać: źle wymówisz akurat nie ten zew i możesz rozzłościć sowę, kiedy przyleci i odkryje, że nie jesteś inną sową. Oczywiście czasem fajnie jest tak przestraszyć krewnych, którzy przyjechali w odwiedziny. :0)
5. Czasem robię się chyba trochę za odważna. Uwielbiam podchodzić jak najbliżej i większość moich zdjęć dzikich zwierząt oraz wszystkie zdjęcia makro robię z odległości cala, kilku cali, kilku stóp albo najwyżej kilku jardów. Fotografowałam w skali makro małe brunatne nietoperze. Nie przepadam za dużymi, przerażającymi pająkami, ale staram się podejść na tyle blisko, żeby zrobić zdjęcia makro… dopóki nie skoczą albo nie wyciągną nogi i cię nie dotkną… wtedy brrr. Kilka razy, kiedy skradałam się do czegoś, co chciałam sfotografować, ktoś skradał się do mnie. Zawsze „krzepiąco” jest usłyszeć niespodziewany trzask gałązki i/lub pomruk albo warknięcie. W ten sposób tracę najwięcej asystentów. Chwila, nie chodzi mi o to, że ktoś ich zjada… po prostu zmykają z powrotem do samochodu i więcej nie zapuszczają się do lasu. Raz, jak Davey Crockett, przegoniłam niedźwiedzia samym uśmiechem, więc teraz po prostu pokazuję im swój najlepszy uśmiech. (Uwaga, to nie jest bajer!)
Co jeszcze jest twoją pasją?
Wiara, życie, rodzina i rodzinne rolnictwo – żeby wymienić tylko kilka (bo już i tak zagadałam cię tak, że rozmazuje ci się wzrok). Mój tata mówi: „Rodzinni farmerzy to już rzadkość i niedługo wyginą jak dinozaury – będzie ich można zobaczyć tylko w muzeum”. Farmerzy żywią świat, a to rodzinny farmer pracuje najwięcej i najlepiej dba o ziemię i zwierzęta. Nie przepadam za korporacjami, a już najmniej za korporacyjnymi farmami. Korporacje naprawdę zaszkodziły naszej gospodarce, zwłaszcza lokalnie. Moje strony były kiedyś znane jako „światowa stolica narzędzi i matryc”, ale przez przenoszenie produkcji za granicę pracownikom trudno utrzymać pracę. Rolnictwo też było tu kiedyś najważniejsze, a co roku sprzedaje się kilka kolejnych farm. Naszą ziemię uprawiano co najmniej od czasów, gdy mieszkali tu Cussewago, bo byli ludem rolniczym.
Naprawdę mam nadzieję, że uda nam się zatrzymać farmę w rodzinie i doprowadzić do zmian, które pomogą rodzinnym farmerom i pozwolą kontynuować tradycje. Naprawdę nie ma innego sposobu życia, który mógłby się z tym równać.

Pracujesz nad czymś nowym?
Nad kolejną książką z serii The Critters That Call the Farm Home. A także nad „The Story” – powieścią przygodową, która robi się coraz dłuższa i dłuższa. Plan był taki, żeby skończyć ją przed dwudziestką – ha, życie, że tak powiem, stanęło na przeszkodzie, a dokładniej moje zdrowie. Kiedy tworzy się cały świat, łącznie z mapami, kulturą, historią i postaciami, potrzeba czasu i wielu stron. Akcja toczy się w wymyślonym przeze mnie kraju, który może być trochę podobny do, powiedzmy, Szkocji sprzed epoki prochu strzelniczego. Jest dziewczyna z farmy, która poznaje chłopca, i razem dorastają; potem wydarza się wielka tragedia i tajemnica, przygoda porywa ich oboje, w chaosie zostają rozdzieleni i muszą się znowu odnaleźć, żeby ocalić królestwo i swoje rodziny.
Są pojedynki na miecze, intrygi, historia, tajemnica, przekomarzanie się, humor i mnóstwo przygód. Są też dwa konie – postacie drugoplanowe, które jednak odgrywają kluczową rolę, zwłaszcza w ratowaniu życia. Dam znać, kiedy wreszcie ją skończę i nadam jej porządny tytuł.
Dzięki za czas poświęcony na całą tę moją paplaninę – i chylę przed tobą kapelusza za to, że udało ci się dotrzeć aż tutaj. :0) Jak powiedział kiedyś pewien znajomy: „Wesołego czkania!”
Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Lis za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją pracą. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi pracami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Fotografujesz konie albo znasz fotografa lub fotografkę, których zdjęcia chcesz zobaczyć na naszych stronach? Wpisz imię i adres strony w komentarzu poniżej lub napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał