Interviews

Lisa Marie Ford – interview met een paardenauteur, -kunstenaar en -fotograaf

· The Equinest

Naam
Lisa Marie Ford

Website en plekken waar je mijn werk online vindt
Website: www.picsbylis.com
Blog: apps.picsbylis.com/blog
Facebook: picsbylis (foto’s en kunstwerken) en crittertales (boeken en poëzie)
Twitter: @picsbylis

Waar ik woon
Familieboerderijland, VS (oftewel Conneautville, Crawford County, Pennsylvania)

Vertel eens iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben een fotograaf in spijkerbroek, een professionele krabbelaar, woordenwerker, tekenaarster van poppetjes en allround hobbyist, en daarnaast een boerendichter, een verhalenverteller en een rasechte kletsmajoor.

Als Amerikaanse melkveehouder in de zesde generatie woon en werk ik op het melkveebedrijf van mijn familie, tussen enkele van de gekste curiositeiten van de natuur.

Ik hou van schrijven en van details lezen die de verbeelding prikkelen, zozeer zelfs dat ik bekendsta als langdradig en “romans” schrijf in plaats van e-mails (wat je volgens mijn vader wel merkt als je het einde van dit interview haalt). Ik kijk graag naar de sterren en dagdroom graag. Ik sta er ook om bekend dat ik nogal regelmatig over mijn eigen voeten struikel, oftewel: een kluns van formaat.

Pic By Lis, de Down on the Farm Studio, is mijn bedrijf in fotografie en vormgeving, met Critter Express-boekenleggers, ansichtkaarten, wenskaarten, posters en kalenders, allemaal 100% origineel qua fotografie, poëzie en ontwerp, en ook nog Made in the USA. Ik ben ook de auteur van de boekenserie The Critters That Call the Farm Home: boeken met poëzie en fotografie voor kinderen van alle leeftijden. Er zijn er tot nu toe vier: The Bunny Dance, A Spring Dance, The Deer en Candy the Colt.

Candy the Colt

Je heet Lisa, dus waarom Pics By Lis? Wees eerlijk, heb je je gewoon vergist bij het spellen of zo?
Of zo: kijk, alleen een “papa” kort een naam van vier letters in die hij je zelf heeft helpen geven. De mijne heeft me altijd zo genoemd… eh… behalve in heel zeldzame gevallen… misverstanden… waarbij mijn volledige naam en de strafstoel eraan te pas kwamen… niet dat ik stout was, hoor, ik was het engeltje van alle neven en nichten… ahum…

Hoe dan ook, daarna namen mijn moeder en mijn oudere nicht Darcy het over; zij was eigenlijk meer een zus voor me. In de loop der jaren namen familie en vrienden dat soort dingen ook gewoon over. En tegen de tijd dat ik een jaar of twaalf was, zeiden mensen die me ontmoetten misschien één keer “Lisa”, en aan het eind van het gesprek hadden ze het al ingekort tot “Lis”.

Mijn andere nichtjes zijn ook op de boerderij opgegroeid, dus we waren heel close. Mijn oma zegt dat het met ons vieren was alsof ze een vierling “grootbracht”, de jongens nog niet meegerekend, plus alle achterneven en -nichten die op bezoek kwamen. We speelden nooit “vadertje en moedertje”, we speelden “kantoortje”. We hadden allemaal een bedrijf en zetten ook een winkel op, waarbij we het huis van oma helemaal overnamen. Hihihi. Vaak was mijn bedrijf een fotostudio met de naam… Pics By Lis.

Nu we het toch over namen hebben: wat is Critter Express precies?
Critter Express is mijn productlijn: ansichtkaarten, wenskaarten, boekenleggers enzovoort. Ook dat is ontstaan in de goede oude tijd.

Ik begon kaarten te maken voor iedereen, compleet met enveloppen, zelfgetekende postzegels en nagemaakte poststempels die ik Critter Express noemde. Ik weet zeker dat mijn grootouders of iemand anders nog ergens een paar van die originelen heeft. Ik vind het nog steeds geweldig.

Wanneer maakte je je eerste foto?
Ik was te klein om de precieze leeftijd en datum nog te weten. Mijn vader hield de camera voor me vast, liet mij zeggen waar hij op gericht moest worden en op de ontspanknop drukken. Mijn tante en oom kochten gelukkig mijn eerste camera voor me, zodat ik me een beetje kon verdedigen. Ik was namelijk een favoriet onderwerp voor mijn moeder en vader, mijn oma, mijn oom en Darcy, die allemaal fanatiek fotografeerden. Toen ik klein was, ontwikkelden mijn vader en oom veel van hun films zelf.

Once Upon a Dream

Met wat voor camera werk je?
Een digitale spiegelreflex van Nikon met Nikkor-objectieven: op dit moment een 35mm met 1.8A en een 75-300mm-telezoom, plus het standaard kitobjectief. Mijn volgende objectieven worden waarschijnlijk de 60mm Micro/Macro Nikkor, misschien de 105mm voor beestjes als libellen, die erg onrustig zijn, en uiteindelijk een 600mm. Ik ben ook nog steeds dol op mijn Kodak Z7590, mijn eerste digitale camera, met een uitstekende kleurweergave, maar helaas vanwege zijn leeftijd half met pensioen. Als ik analoog fotografeer, doe ik dat met de oude Canon AE-1 van ons gezin. Ik verzamel ook oude camera’s. Daaronder zijn de Brownie van mijn overgrootmoeder en een Kodak Model B-zakcamera.

Als je elke camera zou mogen kiezen (ongeacht de prijs), welke zou dat zijn?
Een camera die voor 100% in de VS is gemaakt: van hoge kwaliteit, heel duurzaam, met uitstekende mogelijkheden en flexibel genoeg om spontaan en natuurlijk uit de losse pols te fotograferen. Met de functies van de beste professionele spiegelreflexcamera’s, instelbare scherpstelpunten, handmatige en automatische scherpstelling en een sensor met een kleurweergave die beter is dan die van welke digitale achterwand ook, maar die, anders dan de meeste achterwanden van vele duizenden dollars, gemakkelijk mee op reis kan om het leven vast te leggen waar het zich afspeelt, en niet alleen binnen de muren van een studio. Natuurlijk met objectieven erbij: uitstekend glas, met een paar macro-objectieven om er vlak bovenop te zitten of om op een paar voet afstand toch alle details vast te leggen. En zo’n 600mm, of ach, als we toch dromen, waarom geen objectief van 700 of 800 mm; je weet wel, het soort waarmee je kunt inzoomen op dat hert op het achterste perceel ver achter de schuur, bijna een mijl verderop, en alle teken op zijn rug kunt tellen. Uiteraard heb je dan ook een computer nodig die de verwerking van zulke beelden aankan, met ruim voldoende opslag.

Twilight Moon

Een allesdekkende garantie zou ook mooi zijn, en waarschijnlijk een muilezel, heel betrouwbaar en lief, om al die objectieven mee te zeulen. Ik zou er ook geen bezwaar tegen hebben om er een te hebben die van Ansel Adams of John Ford is geweest.

Wie zijn je belangrijkste inspiratiebronnen?
Mijn ‘main’ influences? Uit Maine kan ik op dit moment alleen Joshua Chamberlain (20th Maine) bedenken. :0) {Sorry, ik kon het gewoon niet laten}

Bij fotografie, schrijven, kunst en/of in het leven?
Mijn familie, en vooral mijn vader, David V. Ford, zou ik mijn belangrijkste inspiratiebronnen noemen. Net als onze manier van leven en mijn eigen ervaringen, en de ervaringen die aan mij zijn doorgegeven.
Fotografie: John Ford, Ansel Adams
Schrijven: J.R.R. Tolkien, Robin McKinley, Mark Twain, A.A. Milne, Conor Makem, Mickey Spain…
Kunst: Jacqueline Collen-Tarrolly, Olaf Wieghorst, Charlie Russell, Robert Griffing… (ik kan niet schilderen zoals een van hen, maar ze inspireren me wel :0)
Het leven: Daniel Boone, Audie Murphy, Teddy Roosevelt

Dragonfly

Je fotografeert meer dan alleen paarden. Wat is je favoriete onderwerp?
Het leven…
Het natuurlijke leven van de bossen, beken en velden, van klavers tot paddenstoelen en bloemen.
Wilde dieren: op de grond, in de lucht en onder water; van herten en torenvalken tot kalkoenen, en zelfs vleermuizen en kalkoengieren.

Het leven in macro: de details, van dichtbij, van de kleine wonderen van de natuur die overal om ons heen zijn, als we maar de tijd nemen om ernaar te kijken; van kikkers en padden tot mieren en vlinders, en van dauwdruppels tot rijp.

Het boerderijleven: Shelties en muskuseenden, Quarter Horses en dwerggeiten, Holstein- en Jerseykoeien en hun kalveren.

Het menselijk leven: de glimlach en het gegiechel van kinderen, de belofte van eindexamenleerlingen, de tedere liefde tussen mensen die hand in hand lopen, dansen of elkaar zelfs maar een klein kusje op de wang geven.

En de wonderlijke diepten van het leven verder dan wat we kunnen aanraken en voelen: de illusies, het licht en de schaduwen van het weer en de ruimte en wat daarachter ligt. Alle alledaagse buitengewone dingen die op de boerderij bij mij in de buurt gebeuren.

Heb je (of had je) een bepaald dier dat de muze achter je werk is?
De Critters That Call the Farm Home. Mister Bagpipes, de Sheltie, die over de hele wereld zijn eigen “fanclub” heeft. Hij zong graag en heeft heel wat belletjes die hij bespeelt, te beginnen met het eerste dat we hem gaven om te laten klingelen als hij naar buiten wilde. Cecil, mijn Quarter Horse, die charmante kerel die de gekke bekken trekt. Hij zwerft graag door de wei, bezat zich aan appels en slentert dan terug naar de stal voor een katerkuur met zuiveringszout om weer nuchter te worden. Ik moet een hond en een paard hebben, het liefst een koe of twee en misschien een geit. Mijn eerste koe was Baby Kay, mijn eerste paard Cocoa, mijn eerste honden Dandy en Megan. Ik hou ook van wilde dieren: witstaartherten, Amerikaanse torenvalken, spring peepers (kleine boomkikkertjes), oostelijke katoenstaartkonijnen en dergelijke.

The Sheltie Collie

Waar was je het meest geïnspireerd, maar zonder werkende camera?
Kerstmis 2004: veertien witstaartherten, allemaal bokken, van knopbokken tot exemplaren met ontelbaar veel enden, die door het veld achter de wei renden, met mijn paard en een Jersey-Holstein-vaars in de wei. Ik had net mijn eerste digitale camera gekregen, en die greep ik in plaats van de oude, vertrouwde Canon AE-1. Klik, klik, klik… terugkijken… daar was de beste en mooiste foto die ik ooit had gemaakt… En toen vrat de kapotte camera hem op, samen met de meeste andere foto’s die erop stonden. Iek! Hij stond erop, dat had ik gecontroleerd, en ik had hem niet gewist! Sorry, ik ben er nog steeds niet overheen.

Welk effect zal internet volgens jou hebben op kunst en fotografie?
Internet heeft al zulke goede en slechte gevolgen gehad, niet alleen voor beeldende kunst, maar ook voor geschreven werk en muziek. Veel ervan is goed, verbazingwekkend en geweldig: je kunt contact leggen over de hele wereld, ook waar je zelf misschien nooit een voet zult zetten, en vrienden ontmoeten die anders niet eens zouden weten dat je bestaat.

En er is al zoveel meer goeds gebeurd en er zal nog veel meer gebeuren; maar zoals bij alles moet er iemand zijn die het voor iedereen verpest. Zo ontstonden “doorgestuurde berichten” en andere problemen. Ik stuur ze nooit door. Ik weet dat er ergens een arme ziel is, net als ik, wiens originele werk op de een of andere manier is rondgestuurd en wiens naam er “toevallig” niet meer bij staat. Dat onwetende idee van sommigen dat “alles gratis hoort te zijn” en dat je “iets voor niets” kunt krijgen, gaat mensen en banen alleen maar schaden, en dat doet het nu al.

Creatief werk kost tijd en talent; aan sommige werken wordt jarenlang gewerkt, en bij veel ervan komt iets kijken dat niet makkelijk onder de knie te krijgen is. Dat verdient respect, en genoeg respect om de maker te vermelden waar dat hoort.

Internet heeft mensen ook onwetender gemaakt dan ooit tevoren, zo lijkt het. De waarheid betekent daar niets meer, want nu kan iedereen plaatsen wat hij maar wil, en dan vergeet iemand wat oma altijd zei: “Geloof niet alles wat je daarop ziet.”

Fairy Ring Raindrops

Heeft het effect gehad op jouw werk?
Ja, ik heb mensen van over de hele wereld “ontmoet” die ik zonder internet misschien nooit had leren kennen. Ik heb prachtige kansen gekregen die ik zonder internet misschien niet had gehad. Zonder e-mail had ik ook niet zo goed contact kunnen houden met vrienden en familie. Toch ben ik ook het slachtoffer geweest van “lenen” en pogingen om werk te stelen. Heel wat van mijn ontwerpen zijn zonder toestemming gekopieerd en mijn geschreven werk heeft anderen “beïnvloed” (niet echt geplagieerd, maar wel erg vergelijkbaar).

Mensen hebben via mijn bedrijf geprobeerd misbruik van me te maken, maar ik ben een Ford, nogal koppig, dus dat gaat niet lukken. Het heeft me wel gedwongen om watermerken of namen over de afbeeldingen te zetten die ik op internet heb, en ik aarzel om nieuwe gedichten of verhalen op mijn site te delen zonder eerst officieel auteursrecht te laten vastleggen. Het trieste is dat er op een werk al auteursrecht rust zodra het gemaakt is, maar als bewijs kun je het beter officieel laten registreren. Het positieve is dat mensen die mijn werk niet kunnen bekijken en aanraken, er zo toch een glimp van kunnen opvangen en een kijkje kunnen nemen in het boerenleven.

Wat is je persoonlijke favoriete foto?
Jeetje, ik weet niet of ik er maar één zou kunnen kiezen; ik ben zo besluiteloos in zulke dingen. Natuurlijk ben ik dol op “The Sheltie Collie”, met Bagpipes, en “Through the Window Frame” en “The Guitar” zijn mijn artistieke foto’s. Ik hou van het noorderlicht, de aurora borealis, en daarom ben ik ook dol op “Once Upon a Dream”, met de vormen van een “paarden- en ramskop” die het licht min of meer vormt. Ik hou ook van de maan en de sterren, en ik maak dolgraag collages. “Splashing in the Creek” is behoorlijk populair, maar mijn charmante paard Cecil in “Hay There” laat gewoon iedereen glimlachen en lachen. Elke foto heeft een bijzondere herinnering voor mij, maar heeft ook voor anderen iets betekend.

Ik zou willen dat ik een camera had die kon vastleggen wat onze ogen zien, waarbij elke knippering van de ogen het sluiten van de sluiter is. Camera’s kunnen in de buurt komen, maar het is nooit helemaal hetzelfde.

Through the Window Frame

Natuurlijk verandert ons perspectief zodra we bewegen, al is het maar een ademhaling. Het menselijk oog kan in een sneeuwstorm één sneeuwvlok uitkiezen en die naar de aarde zien vallen, maar toch ook de rest zien, en die boom daar, en het paard in de wei achter de boom, en dan snel weer scherpstellen op de vogels in de boom. Maar soms hebben we geluk, en kan een somber tafereel op een grauwe dag met één klik op een foto er zo mooi en anders uitzien dan de werkelijkheid.

Schrijven en fotografie: verschillende perspectieven, maar zijn er overeenkomsten?
Voor mij is elke foto een verhaal, of op zijn minst een deel ervan: een herinnering. Zo behandel ik ze ook graag, door ze een titel te geven; sommige zijn groots en hebben een speciale betekenis voor me, andere zijn eenvoudig, zoals een beschrijving. Andersom vind ik, met mijn levendige fantasie, dat elk verhaal of gedicht voor de lezer een beeld of een wereld moet tekenen, schilderen en neerzetten, zoals ze dat voor mij doen.

Heb je geheime rituelen om in de juiste flow te komen om te schrijven?
3 uur ’s nachts. Het lijkt wel alsof het altijd 3 uur ’s nachts is als er een koe hulp nodig heeft bij het afkalven of als de lammetjes geboren worden. Zo vind ik ook dat de kleine uurtjes van de nacht en de ochtend de beste tijd zijn voor ideeën en creativiteit.

Gelukkig ben ik een nachtuil, wat niet altijd goed valt in een gezin dat eerder dan de meeste mensen op pad moet om te melken.

Vaak ben ik wakker geworden met een idee en zat ik een gedicht te schrijven, of ben ik iets aan het doen of hoor ik iets en bam… die ideeën moeten op papier. Ik ben net als mijn oma en mijn vader: ik probeer altijd een pen en een notitieblok bij de hand te hebben. Soms waren dat keukenpapiertjes in de stal. Ik ben ook meer dingen vergeten dan ik ooit zal opschrijven of me zal herinneren. Om allerlei redenen: ik kan bijvoorbeeld geen pen vinden die het doet, ik zit achter het stuur, of vaak begint iemand te praten precies op het moment dat het idee voor een regel in me opkomt… woesj, weg is het. Soms krijg ik er met een beetje geluk nog iets van terug, maar helaas is het soms helemaal verloren.

Gelukkig kocht ik zo’n tien jaar geleden van mijn afstudeergeld een computer, en ik kan sneller typen dan schrijven, dus dat helpt wel. Ik hou ervan om met potlood op papier te schrijven en van dagboeken vol gedichten, maar het gemak en de snelheid waarmee je een gedachte in de computer krijgt, zijn gewoon niet te verslaan. Helaas ben ik niet het type dat een gedicht, verhaal of idee kan inspreken. Zodra ik begin te praten, raak ik de draad volledig kwijt.

Critters That Call the Farm Home

Bij welke stappen ben je betrokken voor je eerste boekenserie, the Critters That Call the Farm Home?
Op dit moment ben ik bij de meeste betrokken, want ik geef de boeken in eigen beheer uit. De poëzie, de fotografie en het ontwerp zijn 100% origineel. Ik laat ze door een drukkerij in bepaalde oplagen drukken en probeer ze vervolgens zelf te verkopen en aan de man te brengen. Ik zou op een dag graag met een uitgever werken, omdat ik dan meer tijd heb voor het creatieve deel, maar tot nu toe is dat een probleem geweest, omdat ik nogal pietluttig ben, ofwel koppig, denk ik.

Ik sta er namelijk op dat ze volledig in de Verenigde Staten worden gedrukt en gemaakt, vanwege de kwaliteit maar ook om de banen hier te houden. Tot nu toe heb ik geen uitgever gevonden die in full colour drukt zonder het uit te besteden, dus ik heb ze nog niet eens ingestuurd.

Ik wil ook niet dat ze worden gedrukt met inkt op sojabasis. Sojainkt lijkt veel sneller te verbleken dan andere methoden, stinkt ook nog, en bovendien ben ik levensgevaarlijk allergisch voor alles wat met soja te maken heeft.

Wanneer wist je wat je met je leven wilde doen?
O, ik denk dat ik het altijd al heb geweten; ik weet dat ik het al zeg bijna vanaf het moment dat ik kon praten. Toen ik nog heel klein was, zette mijn opa ons allemaal op zijn knie, een voor een, en vroeg wat we later wilden worden. Twee van mijn nichtjes zeiden zoiets als bij het circus gaan of ballerina worden, en ik denk niet dat ze dat werk ooit hebben gedaan.

Maar een van hen zei dat ze ambulancehulpverlener wilde worden, en dat is ze ook. Ik was degene die zei dat ik boerin wilde worden, en voordat ik mijn zin kon afmaken, zei hij dat ik dan op mijn zestiende een auto zou krijgen. Natuurlijk heeft hij ons allemaal geholpen aan onze eerste auto… nu ik erover nadenk, was ik trouwens de enige die een echte “auto” kreeg; de anderen kregen allemaal pick-ups of SUV’s… mijn Buick LeSabre was beter, maar dat is een ander verhaal.

Mijn moeder, vader, oma en een paar neven en nichten hebben allemaal verhalen en gedichten geschreven, en dat heb ik van hen. Natuurlijk verzon mijn opa ook altijd wel een of ander rijmpje om mensen mee te plagen; hij vindt zichzelf niet creatief, maar dat is hij wel. Verschillende familieleden zijn fanatieke fotografen, en wat ik onderweg niet van hen heb opgepikt, heb ik zelf geleerd, dus ik ben eigenlijk autodidact.

Ik weet nog dat mijn juf ons, toen ik een jaar of elf was, de keus gaf om tien zinnen te schrijven met de woordjes van die week of een kort verhaal te schrijven, en ik had het gevoel dat daarmee de wereld voor me openging.

Ik zag altijd op tegen de beperkingen en de grenzen van schoolwerk. Dus ik schreef een serie avonturenverhalen over een undercoverdetective van het platteland die in de stad misdaden oplost. Mijn juf vond het geweldig… dat wordt later een van de boekprojecten, om die verhalen verder uit te werken.

Hay There

Kun je ons vijf eigenaardige dingen vertellen over jezelf en je avonturen met fotografie?
1. Ik heb heel vaak de hik, gemiddeld (tenminste als mijn astma niet opspeelt) minstens 1 keer per 15-30 minuten. Je zou niet geloven hoe mensen daarop reageren. Het zorgt voor flink wat gelach bij een portret op bestelling (als ik genoeg bijkom om de camera stil te houden), maar het heeft ook de neiging om nieuwsgierige wapitistieren aan te trekken…

2. …en vaak als ik dat doe, maakt niet uit welk beest het is, krijg ik het tongding: ze staan er precies goed bij, mooie pose, en dan, hup, steken ze hun tong naar me uit. Dat gebeurt natuurlijk ook zonder dat ik iets doe; ze poseren gewoon en steken hun tong uit. Ik heb dat effect blijkbaar op beesten.

3. Bij veel dieren, en vooral bij paarden, is mijn eerste stap om mezelf voor te stellen. Ik begroet ze, vertel ze mijn naam en blaas een ademtocht richting hun neusgaten, zodat ze meteen mijn geur hebben. Een oude truc die van generatie op generatie is doorgegeven, maar met een goede reden. Gek genoeg lijken paarden, zoals het mijne, meer belangstelling te hebben als ik net iets als hete pepers heb gegeten dan als ik net mijn tanden heb gepoetst. Heel vreemd.

4. Ik doe geluiden na en gedraag me als een idioot. Ik kan op bepaalde momenten nogal verlegen zijn (kuch, kuch) en heb veel te weinig zelfvertrouwen, maar met een camera in mijn hand ben ik meestal juist nogal brutaal. Dat gaat natuurlijk beter als er geen andere mensen in de buurt zijn, maar ik heb het ook op bruiloften gedaan om kinderen aan het lachen te krijgen. Je moet wel oppassen: doe je net de verkeerde roep na, dan maak je misschien een uil boos, zodra hij aan komt vliegen en ontdekt dat je geen andere uil bent. Al is dit soms natuurlijk ook leuk om logerende familieleden mee te laten schrikken. :0)

5. Soms ben ik misschien een beetje te brutaal. Ik kom graag zo dicht mogelijk bij, en de meeste van mijn natuurfoto’s en al mijn macrofoto’s zijn genomen van een duim, een paar duim of een paar voet afstand, of hooguit een paar yard. Ik heb kleine bruine vleermuizen gefotografeerd, op macroniveau. Ik ben niet bepaald dol op grote, griezelige spinnen, maar ik probeer er dichtbij genoeg te komen voor macrofoto’s… tot ze springen of een poot uitstrekken en je aanraken… dan, brr. Ik ben een paar keer zelf beslopen terwijl ik iets besloop om te fotograferen. Altijd “geruststellend” om onverwacht een twijgje te horen knappen en/of gegrom of gesnauw te horen. Zo raak ik de meeste assistenten kwijt. Wacht, ik bedoel niet dat ze worden opgevreten… ze rennen gewoon als een haas terug naar de auto en wagen zich niet meer in het bos. Ik heb een keer een beer weggegrijnsd, net als Davey Crockett, dus ik laat ze gewoon mijn breedste grijns zien. (Let wel: dit is géén sterk verhaal!)

Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Geloof, het leven, familie en het familiebedrijf in de landbouw, om er maar een paar te noemen (want ik heb je ogen inmiddels al wazig gepraat). Mijn vader zegt: “Familieboeren zijn zo’n beetje een zeldzaamheid en zullen binnenkort uitgestorven zijn, net als de dinosaurussen, iets wat je alleen nog in een museum ziet.” Boeren voeden de wereld, en het is de familieboer die het hardst werkt en het best voor alles zorgt. Ik ben niet dol op grote bedrijven, en al helemaal niet op agro-industriële bedrijven. Grote bedrijven hebben onze economie echt geschaad, vooral hier in de regio. Waar ik vandaan kom, stond vroeger bekend als de “wereldhoofdstad van de gereedschaps- en matrijzenmakerij”, maar door het uitbesteden is het voor werknemers moeilijk om hun baan te houden. Landbouw was hier vroeger ook het belangrijkste, en elk jaar worden er weer een paar boerderijen verkocht. Ons land wordt al bewerkt sinds minstens de tijd dat de Cussewago hier woonden, want dat was een landbouwvolk.

Ik hoop echt dat we de boerderij in de familie kunnen houden en dat er overal veranderingen komen die familieboeren helpen en de tradities in stand houden. Er is echt geen enkele andere manier van leven die ermee te vergelijken is.

The Guitar

Werk je aan iets nieuws?
Het volgende boek in de serie Critters That Call the Farm Home. En ook “The Story”, een avonturenroman die alleen maar langer en langer wordt. Het plan was om hem af te hebben voordat ik twintig werd, ha, het leven kwam er zogezegd tussen, of om precies te zijn mijn gezondheid. Als je een hele wereld moet scheppen, compleet met kaarten, cultuur, geschiedenis en personages, kost dat tijd en heel veel pagina’s. Het verhaal speelt zich af in een land dat ik heb verzonnen, maar dat misschien een beetje lijkt op, zeg, Schotland vóór het tijdperk van het buskruit. Er is een boerenmeisje dat een jongen ontmoet en ze groeien samen op; dan gebeurt er een grote tragedie en een mysterie, en het avontuur sleurt ze allebei mee, en in de chaos raken ze van elkaar gescheiden en moeten ze elkaar weer zien te vinden om het koninkrijk en hun families te redden.

Er zitten zwaardgevechten, intriges, geschiedenis, mysterie, plagerige dialogen, humor en een hoop avontuur in. Er zijn ook twee paarden die bijrollen hebben, maar een cruciale rol spelen, vooral bij het redden van levens. Ik hou jullie op de hoogte als hij echt af is en een echte titel heeft gekregen.

Bedankt dat je de tijd hebt genomen om al mijn geklets te lezen, en petje af dat je het tot hier hebt volgehouden. :0) Zoals iemand die ik ken ooit zei: “Fijne hik!”

Er komt nog meer

Met dank aan Lis voor het beantwoorden van het interview en het delen van haar werk. Neem af en toe een kijkje op haar website voor nieuws over haar nieuwste werken.

Houd de site ook in de gaten voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.

Ben je paardenfotograaf of ken je een paardenfotograaf die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel