Wywiady
Wywiad z autorką i fotografką – Carol Walker
Imię i nazwisko
Carol Walker
Strona internetowa i miejsca, w których można mnie znaleźć w sieci
Strona książki: www.wildhoofbeats.com
Strona z fotografiami: www.LivingImagesCJW.com
Gdzie jestem
W północnym Kolorado, niedaleko Lyons.
Opowiedz nam trochę o sobie: czym się zajmowałaś i skąd
pochodzisz?
Dorastałam w południowej Kalifornii, a do Kolorado przeprowadziłam się 15 lat temu. Odkąd pamiętam, kochałam fotografię; licencjat z literatury angielskiej zrobiłam w Smith College, a doktorat z psychologii na Pepperdine University.
Po przeprowadzce do Kolorado zmieniłam zawód – byłam wypalona pracą w psychologii i chciałam spędzać więcej czasu z końmi.
Kupiłam stajnię pensjonatową i prowadziłam ją przez 3 lata, a kiedy ją sprzedałam, założyłam firmę Living Images i zaczęłam fotografować konie – to było 11 lat temu.
Wcześniej przez 28 lat fotografowałam amatorsko dziką przyrodę.

Kiedy zaczęłaś pisać o koniach?
Zaczęłam pisać o koniach, kiedy zdałam sobie sprawę, że tekst może uzupełniać moje zdjęcia i pomóc mi nagłośnić sprawę dzikich koni.
Kiedy zrobiłaś pierwsze zdjęcie?
Kiedy miałam 4 lata – gdy tylko udało mi się utrzymać aparat! Moim pierwszym ulubionym tematem był mój pies.

Co zainspirowało cię do napisania Wild Hoofbeats?
Jakieś 5 lat temu ktoś z moich znajomych zapytał mnie, dlaczego nie fotografuję dzikich koni – a wkrótce potem skontaktował się ze mną niejaki Jim Beal, który organizował wyprawy do dzikich koni w Wyoming. Pojechałam z nim i od razu zakochałam się w dzikich koniach.
Jednym z moich najukochańszych spotkań podczas tej pierwszej wyprawy było spotkanie z koniem, którego w książce nazywam Siwym Ogierem. Wracałam tam raz za razem, żeby spędzać czas z tymi wspaniałymi zwierzętami i je fotografować, a przy okazji przekonałam się, jak niepewna stała się ich sytuacja na terenach publicznych.

Zrozumiałam, że jeśli nic nie zrobię, żeby im pomóc, wkrótce nie zostanie już ani jeden koń do fotografowania, a w tym kraju zabraknie dzikich koni. Tak narodził się pomysł na książkę.
Chciałam pokazać ludziom, jak piękne i magiczne są te konie, jak bardzo inspirują – te konie, które są przecież naszymi końmi – a także uświadomić im, w jakiej sytuacji znajdują się w tym kraju, i na koniec zostawić ich z nadzieją oraz z konkretnymi działaniami, które
mogą podjąć, żeby im pomóc.

Kto najbardziej wpłynął na ciebie jako pisarkę?
Nie mogę powiedzieć, żebym się nad tym zastanawiała. Zawsze wolałam pisarzy o prostym, czystym stylu.
Jaka jest twoja ulubiona książka wszech czasów?
Dwie ulubione serie:
Trylogia kosmiczna C.S. Lewisa i książki o Harrym Potterze.
Czy masz (lub miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Nie mam jednego konkretnego zwierzęcia, które byłoby moją muzą – kocham dziką przyrodę i zawsze kochałam konie.
Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci złapać pisarski
nastrój?
Żadnych szczególnych rytuałów – muszę przyznać, że najbardziej lubię fotografować, więc pisanie nie jest moją ulubioną częścią pracy – czasem trudno mi się do niego zabrać!

Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Chyba najbardziej inspirujące są dla mnie wszystkie miejsca, gdzie są dzikie konie i otwarte przestrzenie. Kiedy jestem w terenie, słyszę tylko szum wiatru, na dziesiątki mil wokół nie ma nikogo, a konie bawią się ze sobą albo odpoczywają – ogarnia mnie wtedy głęboki spokój i czuję ogromną więź z tym wszystkim.
Co sądzisz o planie Madeleine Pickens, która chce uratować zwierzęta z BLM?
Mam mieszane uczucia. To wspaniałe, że pani Pickens chce pomóc koniom i firmuje ten plan swoim nazwiskiem i pieniędzmi. Jednak kiedy ogłoszono, że chce uratować wszystkie 33 000 koni przetrzymywanych w zagrodach, którym grozi uśpienie, wszyscy uznali, że skoro tak, to te konie mają już zapewnioną opiekę – a to po prostu nieprawda.
BLM odrzuciło jej plan i wiem, że ona wciąż szuka jakiegoś rozwiązania. Zaproponowała jednak również, że od teraz przyjmie od BLM wszystkie konie – a to naprawdę otwiera BLM drogę do dalszego odławiania koni w zatrważającym tempie. Nie chcę, żeby jedynymi końmi, jakie zostaną, były te na ranczu Madeleine Pickens!
Te konie powinny żyć na terenach publicznych – to są nasze konie, a BLM musi wszystko tak ułożyć, żeby przestały być stamtąd wypierane.

Masz pomysł na dobre rozwiązanie „problemu” dzikich koni, z którym
zmaga się Ameryka? Czy da się uratować je wszystkie?
Właśnie teraz ustawa ROAM, HR 1018 trafia do prac w komisji Izby Reprezentantów i miejmy nadzieję, że potem zostanie poddana pod głosowanie na posiedzeniu plenarnym Izby.
Ta ustawa przywraca ochronę dzikim koniom i każdy może pomóc, pisząc do swoich kongresmenów, dlaczego powinni ją poprzeć. Można też zapisać się na powiadomienia i newsletter na stronie: www.wildhorsepreservation.org
Ta strona to także ogromne źródło wiedzy o obecnej sytuacji i o całym tle problemu dzikich koni w tym kraju.
Na wolności żyje mniej niż 24 000 dzikich koni – na naszych terenach publicznych jest miejsce dla nich wszystkich, ale interesy rolnicze MUSZĄ się nimi podzielić. Bureau of Land Management fatalnie zarządza tymi końmi i powinna się nimi zajmować zupełnie nowa agencja, która stawiałaby ich dobro na pierwszym miejscu.
Warto też obejrzeć wstrząsające zdjęcia z odłowu, które zrobiłam zeszłej jesieni w Kolorado.

Wykonawca tego odłowu, firma Cook, słynie z tego, że konie odnoszą u niego obrażenia i są źle traktowane, a ta mała klacz przewróciła się i została stratowana przez inne konie – nic tego nie usprawiedliwia.
Oczywiście złożyłam skargę do BLM i nic się nie zmieniło.
Co jeszcze cię pasjonuje?
Zależy mi na ochronie zwierząt – na przykład wszystkich gatunków zagrożonych przez globalne ocieplenie, takich jak niedźwiedzie polarne i pingwiny, a także zwierząt, którym zagraża ludzkie okrucieństwo, takich jak wilki.
Pracujesz nad czymś nowym?
Właśnie skończyłam kalendarz na 2010 rok, który będzie kalendarzem Cloud Foundation z dzikimi końmi z Pryor Mountains.
W głowie dojrzewa mi też druga książka o dzikich koniach i myślę, że w ciągu najbliższego roku sytuacja będzie się zmieniać tak szybko, że pojawi się mnóstwo nowych informacji do przekazania.

Chcesz jedno i drugie?
Książka i kalendarz są już dostępne i można je kupić bezpośrednio na stronie Wild Hoofbeats.
Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Carol za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją twórczością. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z fotografiami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi pracami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.
Fotografujesz konie albo znasz fotografa lub fotografkę koni, których prace chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał