Konie w sztuce
A Horse’s Tale – Rozdział 4. Cathy do ciotki Mercedes

Od człowieka, który dał nam Huckleberry’ego Finna: opowieść Marka Twaina o koniu Buffalo Billa powstała po to, by zwrócić uwagę na bezsens walk byków.
Część I
Rozdział IV. Cathy do ciotki Mercedes
Och, ciociu kochana, tu jest cudownie, po prostu raj! Och, gdybyś tylko mogła to zobaczyć! wszystko takie dzikie i śliczne; takie wspaniałe równiny, ciągnące się całymi milami, milami i milami, wszystko z najrozkoszniejszego aksamitnego piasku i bylicy, a zające wielkie jak pies, z takimi wysokimi i szlachetnymi uszami jak u osła, że właśnie od nich nazywa się je oślimi zającami; i takie ogromne góry, takie dzikie, poszarpane i wyniosłe, z szalami chmur owiniętymi wokół ramion, a wyglądają tak uroczyście, groźnie i z siebie zadowolone; i ci czarujący Indianie, och, jak byś ich pokochała, ciociu kochana, a oni Ciebie, i pozwalaliby Ci trzymać swoje dzieci, tak jak pozwalają mnie, a to są najpulchniejsze, najbardziej brązowe i najsłodsze maleństwa i nigdy nie płaczą, i nie płakałyby, nawet gdyby miały w sobie powbijane szpilki, a nie mają, bo Indianie są biedni i nie stać ich na to; a konie i muły, i bydło, i psy – setki, setki i setki, i nie ma ani jednego zwierzęcia, z którym nie można zrobić, co się chce, oprócz wujka Thomasa, ale on mi nie przeszkadza, jest uroczy; i och, gdybyś mogła usłyszeć trąbki: tu—tu—tu-tu—tu—tu i tak dalej – przepięknie! Poznajesz ten sygnał? To pierwsze dźwięki pobudki; grają ją, mój Boże, tak wcześnie rano! – i wtedy ja i każdy inny żołnierz w całej placówce jesteśmy w minutę na nogach i na dworze, oprócz wujka Thomasa, który jest zupełnie niepojęcie leniwy, nie wiem dlaczego, ale rozmawiałam z nim o tym i myślę, że teraz będzie lepiej. On prawie nie ma wad i jest uroczy i słodki, jak Buffalo Bill i Thunder-Bird, i Mammy Dorcas, i Soldier Boy, i Shekels, i Potter, i Sour-Mash, i – no, wszyscy tacy są, po prostu anioły, można powiedzieć.
Już pierwszego dnia, kiedy przyjechałam, nie wiem, jak dawno to było, Buffalo Bill zabrał mnie na Soldier Boyu do obozu Thunder-Birda, nie do tego dużego, który jest na równinie, bo ten należy do White Clouda, tam zabrał mnie następnego dnia, tylko do tego, który jest cztery czy pięć mil stąd, w górach wśród skał, gdzie jest wielka, zamknięta zewsząd łąka, pełna indiańskich namiotów i psów, i squaw, i wszystkiego, co ciekawe, i płynie przez nią strumień najczystszej wody, z białymi kamyczkami na dnie i drzewami wzdłuż brzegów, chłodny i cienisty, i w sam raz do brodzenia, a kiedy słońce zachodzi, robi się tam trochę mroczno, ale wysoko na tle nieba widać wielkie szczyty, które wznoszą się i lśnią jasno i żywo w słońcu, a czasem przelatuje obok nich orzeł i nawet nie macha skrzydłem, zupełnie jakby spał; a młodzi Indianie i dziewczęta dokazują, śmieją się i swawolą wokół źródła i stawu, i nie mają na sobie wiele ubrania, oprócz dziewcząt, a psy się gryzą, a squaw pilnie pracują, a wojownicy pilnie odpoczywają, a starcy siedzą w gromadce, palą i podają sobie fajkę nie w lewo, tylko w prawo, co znaczy, że w obozie była kłótnia i próbują ją załagodzić, jeśli się da, a dzieci bawią się zupełnie tak samo jak wszystkie inne dzieci, a mali chłopcy strzelają z łuków do celu, a ja dałam jednemu z nich po uszach, bo uderzył pałką psa, który nic nie robił, i on się obraził, ale wkrótce tego pożałował: ale to zdanie robi się za długie, więc zacznę następne. Thunder-Bird włożył swój odświętny strój wojenny, żeby mi się pokazać, i wyglądał wspaniale, z twarzą pomalowaną na czerwono, jaskrawo i intensywnie jak rozżarzony węgiel, i z falbaną z orlich piór od czubka głowy aż po plecy, i miał też tomahawk i fajkę, której cybuch jest dłuższy niż moja ręka, i jeszcze nigdy w życiu tak dobrze się nie bawiłam w indiańskim obozie, i nauczyłam się mnóstwa słów w ich języku, a następnego dnia BB zabrał mnie do obozu na Równinach, cztery mile, i znów świetnie się bawiłam i poznałam jeszcze więcej Indian i psów; a wielki wódz, który nazywa się White Cloud, dał mi śliczny mały łuk i strzały, a ja dałam mu moją czerwoną wstążkę od szarfy, i po czterech dniach strzelałam z niego bardzo dobrze i pokonywałam każdego białego chłopca mojego wzrostu w placówce; i od tamtej pory byłam w tych obozach mnóstwo razy; i nauczyłam się też jeździć konno, BB mnie nauczył, i codziennie ze mną ćwiczy i mnie chwali, a za każdym razem, kiedy pójdzie mi lepiej niż kiedykolwiek, pozwala mi pogalopować na Soldier Boyu, a to już jest szczyt rozkoszy! bo to najczarowniejszy koń na świecie, taki piękny i lśniący, i kary, i nie ma na sobie żadnego innego koloru, oprócz białej gwiazdki na czole, i to nie byle jakiej podróbki gwiazdki, tylko prawdziwej, z czterema ramionami, w kształcie dokładnie takim jak gwiazda zrobiona ręcznie, i gdybyś go całego zakryła oprócz gwiazdki, poznałabyś go po niej wszędzie, nawet w Jerozolimie albo w Australii. I w ciągu pierwszych kilku dni poznałam mnóstwo ludzi z Siódmego Pułku Kawalerii, i dragonów, i oficerów, i rodzin, i koni, a w następnych kilku dniach jeszcze więcej, i w następnych, i w następnych, i teraz znam więcej żołnierzy i koni, niż możesz sobie wyobrazić, choćbyś nie wiem jak się starała. Od czasu do czasu przykładam się do nauki, ale nie ma na to wiele czasu. Tak Cię kocham! i przesyłam Ci uściski i całusy.
Cathy.
P.S. – Należę do Siódmego Pułku Kawalerii i Dziewiątego Pułku Dragonów, jestem też oficerem i nie muszę pracować, bo nie dostaję żołdu.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał