Konie w sztuce
The Horse and The Olive – Rozdział 1. Poszukiwanie króla

Opowieść o koniu ze zbioru Old Greek Stories Jamesa Baldwina. Podzielona na dwa rozdziały, choć w pierwszym koni jest niewiele… wybacz, przynajmniej jest krótki.
Na stromym, kamienistym wzgórzu w Grecji żyła w dawnych czasach garstka bardzo ubogich ludzi, którzy nie nauczyli się jeszcze budować domów. Mieszkali w małych jaskiniach, które wykopywali w ziemi albo wydrążali wśród skał; a żywili się mięsem dzikich zwierząt, na które polowali w lasach, i tylko od czasu do czasu garścią jagód czy orzechów. Nie umieli nawet robić łuków i strzał, lecz za broń służyły im proce, maczugi i zaostrzone kije; a to skąpe odzienie, jakie mieli, robili ze skór. Mieszkali na szczycie wzgórza, bo tam byli bezpieczni przed dzikimi bestiami z wielkiej puszczy, która ich otaczała, a także przed dzikimi ludźmi, którzy czasem przemierzali tę krainę. Wzgórze było z każdej strony tak strome, że nie dało się na nie wejść inaczej niż jedną wąską ścieżką, której zawsze ktoś pilnował na górze.
Pewnego dnia, gdy mężczyźni polowali w lesie, natknęli się na dziwnego młodzieńca o twarzy tak pięknej i w stroju tak wspaniałym, że ledwie mogli uwierzyć, iż jest takim samym człowiekiem jak oni. Jego ciało było tak smukłe i gibkie, a on sam poruszał się wśród drzew tak zwinnie, że wzięli go za węża w ludzkiej postaci; i stanęli jak wryci, pełni zdumienia i lęku. Młodzieniec przemówił do nich, ale nie zrozumieli ani słowa z tego, co mówił; wtedy dał im znakami do zrozumienia, że jest głodny, a oni dali mu coś do jedzenia i przestali się bać. Gdyby byli podobni do dzikich ludzi z lasów, mogliby go od razu zabić. Ale chcieli, żeby ich kobiety i dzieci zobaczyły człowieka-węża, jak go nazywali, i usłyszały, jak mówi; zabrali go więc ze sobą do domu, na szczyt wzgórza. Myśleli, że gdy już przez kilka dni będą go pokazywać, zabiją go i złożą jego ciało w ofierze nieznanej istocie, o której mgliście sądzili, że ma jakąś władzę nad ich życiem.
Ale młodzieniec był tak piękny i łagodny, że kiedy wszyscy już mu się przyjrzeli, zaczęli myśleć, że wielka byłaby szkoda zrobić mu krzywdę. Dawali mu więc jedzenie i obchodzili się z nim życzliwie; a on śpiewał im pieśni, bawił się z ich dziećmi i sprawiał, że byli szczęśliwsi niż od bardzo dawna. Wkrótce nauczył się mówić w ich języku; i powiedział im, że nazywa się Kekrops i że jako rozbitek trafił na morski brzeg niedaleko stamtąd; a potem opowiedział im wiele dziwnych rzeczy o kraju, z którego przybył i do którego nigdy już nie będzie mógł wrócić. Biedni ludzie słuchali i dziwili się; i niedługo zaczęli go kochać i spoglądać na niego jak na kogoś mądrzejszego od siebie. Potem zaczęli przychodzić do niego z pytaniem o wszystko, co trzeba było zrobić, i nie było wśród nich nikogo, kto odmówiłby wykonania jego poleceń.
Tak oto Kekrops – człowiek-wąż, jak wciąż go nazywali – został królem biednych ludzi ze wzgórza. Nauczył ich robić łuki i strzały, zastawiać sieci na ptaki i łowić ryby na haczyk. Poprowadził ich przeciw okrutnym dzikim ludziom z lasów i pomógł im wybić groźne bestie, które były dla nich takim postrachem. Pokazał im, jak budować domy z drewna i kryć je strzechą z trzciny, która rosła na mokradłach. Nauczył ich żyć w rodzinach, zamiast gromadzić się w stada jak bezrozumne zwierzęta, jak to zawsze dotąd czynili. I opowiedział im o wielkim Jowiszu i o Potężnym Ludzie, który mieszkał wśród chmur na szczycie góry.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał