Paarden in de kunst
The Horse and The Olive – Hoofdstuk 1: Een koning vinden

Een paardenverhaal uit Old Greek Stories van James Baldwin. Verteld in twee hoofdstukken, al komen er in het eerste hoofdstuk maar weinig paarden voor… sorry, het is in elk geval kort.
Op een steile, rotsige heuvel in Griekenland woonden in vroeger tijden een paar heel arme mensen die nog niet hadden geleerd huizen te bouwen. Ze woonden in kleine grotten die ze in de aarde groeven of tussen de rotsen uithakten, en ze leefden van het vlees van wilde dieren waarop ze in de bossen jaagden, met af en toe wat bessen of noten. Ze wisten zelfs niet hoe ze pijl en boog moesten maken, maar gebruikten slingers, knotsen en puntige stokken als wapens, en de weinige kleren die ze hadden, waren van huiden gemaakt. Ze woonden boven op de heuvel, omdat ze daar veilig waren voor de woeste dieren uit het grote woud om hen heen, en ook voor de wilde mannen die soms door het land zwierven. De heuvel was aan alle kanten zo steil dat je hem alleen kon beklimmen via één smal voetpad, en dat werd altijd boven bewaakt door iemand.
Op een dag, toen de mannen in de bossen op jacht waren, vonden ze een vreemde jongeman met een gezicht zo mooi en kleren zo prachtig dat ze nauwelijks konden geloven dat hij een mens was zoals zij. Zijn lichaam was zo slank en soepel, en hij bewoog zo behendig tussen de bomen, dat ze dachten dat hij een slang in mensengedaante was; en ze bleven verwonderd en geschrokken staan. De jongeman sprak tegen hen, maar ze verstonden er geen woord van; toen maakte hij met gebaren duidelijk dat hij honger had, en ze gaven hem iets te eten en waren niet langer bang. Waren ze geweest zoals de wilde mannen uit de bossen, dan hadden ze hem misschien meteen gedood. Maar ze wilden dat hun vrouwen en kinderen de slangenman, zoals ze hem noemden, zouden zien en horen praten; en dus namen ze hem mee naar huis, naar de top van de heuvel. Ze dachten dat ze hem, nadat ze hem een paar dagen hadden tentoongesteld, zouden doden en zijn lichaam zouden offeren aan het onbekende wezen waarvan ze vaag vermoedden dat het op de een of andere manier macht had over hun leven.
Maar de jongeman was zo mooi en zachtaardig dat ze, toen ze hem allemaal hadden bekeken, begonnen te denken dat het erg jammer zou zijn hem kwaad te doen. Dus gaven ze hem eten en behandelden ze hem vriendelijk; en hij zong liedjes voor hen en speelde met hun kinderen, en maakte hen gelukkiger dan ze in lange tijd waren geweest. Al snel leerde hij hun taal spreken; hij vertelde dat hij Cecrops heette en dat hij niet ver daarvandaan aan de kust schipbreuk had geleden; en toen vertelde hij hun vele vreemde dingen over het land waar hij vandaan kwam en waar hij nooit meer naar terug zou kunnen. De arme mensen luisterden en verwonderden zich; en het duurde niet lang voor ze van hem gingen houden en naar hem opkeken als iemand die wijzer was dan zij. Toen kwamen ze hem raad vragen over alles wat er gedaan moest worden, en er was niemand onder hen die weigerde te doen wat hij zei.
Zo werd Cecrops – de slangenman, zoals ze hem nog steeds noemden – de koning van de arme mensen op de heuvel. Hij leerde hun hoe ze pijl en boog moesten maken, hoe ze netten voor vogels moesten zetten en hoe ze met haken vis konden vangen. Hij leidde hen in de strijd tegen de woeste wilde mannen uit de bossen en hielp hen de wrede dieren te doden die hun zo’n angst hadden aangejaagd. Hij liet hun zien hoe ze huizen van hout konden bouwen en die met het riet uit de moerassen konden dekken. Hij leerde hun in gezinnen te leven, in plaats van op een kluitje bijeen te hokken als redeloze dieren, zoals ze altijd hadden gedaan. En hij vertelde hun over de grote Jupiter en het Machtige Volk dat tussen de wolken op de bergtop woonde.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel