Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!
Koń wierchojański

RasyRosja

Koń wierchojański

Wysokość w kłębie
13.2-13.3 hands

Koń wierchojański, zwany też Srednekolymskaya lub średniokołymskim, to odmiana konia jakuckiego, która występuje dalej na północ niż pozostałe odmiany, w Jakucji. Uważa się, że ten typ jest najbliższy pierwotnemu typowi koni sprowadzonych w te strony.

Pochodzenie

Uważa się, że rasa zadomowiła się w tym rejonie w XIII wieku, gdy przyprowadzili ją tu Jakuci. Raczej nie wywodzi się od dzikich koni, które żyły tu w neolicie. Konie te przypominają odporne konie mongolskie i konie Przewalskiego, ale są zwykle większe, mają gęstszą sierść i mocniejszą budowę ciała. Koń wierchojański z pewnością należy do najtwardszych małych koniowatych na naszej planecie.

Koń jakucki ukształtował się w warunkach, które zabiłyby większość koni: przy srogich zimach, skrajnych temperaturach i ubogiej paszy. Wyróżnia się umiejętnością wyszukiwania pożywienia pod śniegiem i przetrwania bez schronienia w temperaturze -90 F.

Typy konia jakuckiego

Rasa jakucka dzieli się na kilka podtypów. Wszystkie mają cechy wspólne z podobnymi rasami północnymi, takie jak mocna budowa, gęsta grzywa i gruba zimowa sierść.

Koń jakucki typu północnego
Typ północny
Koń jakucki małego typu południowego
Mały typ południowy
Koń jakucki dużego typu południowego
Duży typ południowy

Typ północny – to koń średniokołymski, czyli wierchojański, uważany za najczystszy ze wszystkich. Średnia wysokość w kłębie wynosi 13.2-13.3 hands, a to właśnie u tych koni najczęściej widać prymitywne cechy umaszczenia bułanego.

Mały typ południowy – drugi pod względem czystości krwi, ale mniej ceniony niż koń wierchojański. Średnia wysokość w kłębie wynosi 13-13.1 hands.

Duży typ południowy – największy ze wszystkich typów; wszystkie te konie są krzyżówkami z innymi rasami. Średnia wysokość w kłębie wynosi 13.2-14 hands.

Przystosowania do środowiska

Czystej krwi konie jakuckie wykształciły kilka niezwykłych przystosowań do życia w tak skrajnym środowisku. Mają masywny tułów oraz proporcjonalnie krótkie nogi i szyję. Ich metabolizm potrafi dostosować się do skrajności każdej pory roku. Jak wiele zwierząt z zimnego klimatu, koń jakucki gromadzi jesienią zapasy tłuszczu, a zimą spowalnia przemianę materii, by przetrwać przy skąpym pożywieniu. Wiosną świeże pędy trawy pomagają przywrócić metabolizm do normy.

Ta gruba zimowa warstwa tłuszczu ma znaczenie dla hodowców, bo tłuste mięso tych koni uchodzi za przysmak. Klacze doi się także, by wytwarzać kumys.

Cechy

Średnia wysokość w kłębie 13.2-13.3 hands
Gruba zimowa sierść

Budowa

Głowa ciężka
Szyja krótka i gruba
Tułów krępy
Nogi krótkie i mocne
Kopyta twarde

Tradycyjne maści

Tradycyjnie gniada, siwa lub bułana, często z prymitywnymi znaczeniami. Inne maści lub białe wzory wskazywałyby na domieszkę innych genów.

Temperament

Spokojny i inteligentny

Użytkowanie

Jazda wierzchem
Transport
Zwierzęta juczne
Produkcja mięsa
Produkcja mleka

Wideo

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał