
Koń jakucki pochodzi z północnej i środkowej Syberii, gdzie rozwijał się we względnej izolacji. To wytrzymałe, niewielkie zwierzę ukształtowały otaczające je surowe warunki naturalne. Żyje dalej na północy niż jakakolwiek inna rasa koniowatych. Już choćby z tego powodu jest to interesująca rasa.
Pochodzenie
Uważa się, że rasa jakucka ukształtowała się na tym obszarze w XIII wieku, kiedy sprowadzili ją tam Jakuci. Nie przypuszcza się, by wywodziła się od dzikich koni, które żyły w tej okolicy w neolicie. Przypomina wytrzymałe konie mongolskie i konie Przewalskiego, choć zwykle jest od nich większa, ma grubszą sierść i mocniejszą budowę.
Koń jakucki rozwijał się w warunkach, które zabiłyby większość koni: przy srogich zimach, skrajnych temperaturach i ubogiej paszy. Słynie ze zdolności wyszukiwania pożywienia pod śniegiem i przetrwania bez schronienia w temperaturach sięgających -90 F.
Typy konia jakuckiego
W obrębie rasy jakuckiej wyróżnia się kilka podtypów. Wszystkie mają cechy wspólne z podobnymi rasami północnymi, m.in. mocną budowę, gęstą grzywę i grubą zimową sierść.

Typ północny

Mały typ południowy

Duży typ południowy
Typ północny – zwany też koniem średniokołymskim lub wierchojańskim i uważany za najczystszy ze wszystkich. Jego średnia wysokość w kłębie to 13.2-13.3 hands i najczęściej ma on pierwotne cechy związane z maścią bułaną (dun).
Mały typ południowy – drugi pod względem czystości krwi, ale mniej ceniony niż koń wierchojański. Jego średnia wysokość w kłębie to 13-13.1 hands.
Duży typ południowy – największy z typów; wszystkie konie tego typu są mieszańcami z innymi rasami. Ich średnia wysokość w kłębie to 13.2-14 hands.
Cechy przystosowawcze
Konie jakuckie czystej krwi wykształciły kilka niezwykłych przystosowań do życia w tak skrajnym środowisku. Mają masywny tułów oraz proporcjonalnie krótkie nogi i szyję. Ich przemiana materii potrafi dostosować się do skrajności każdej pory roku. Jak wiele zwierząt z zimnego klimatu, koń jakucki jesienią gromadzi zapasy tłuszczu, a zimą obniża tempo metabolizmu, by przetrwać przy niewielkiej ilości pożywienia. Wiosną młode pędy trawy pomagają przywrócić normalną przemianę materii.
Ta gruba zimowa warstwa tłuszczu ma duże znaczenie dla ludzi, którzy hodują te konie, bo ich mięso uchodzi za tłusty przysmak. Klacze doi się też na kumys.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 13.2 – 14 hands
Budowa
Głowa masywna
Szyja prosta
Grzbiet szeroki i długi
Klatka piersiowa szeroka i głęboka
Nogi krótkie i twarde
Kopyta mocne
Sierść, grzywa i ogon gęste i grube
Tradycyjne maści
Tradycyjnie są gniade, skarogniade, siwe lub bułane, często z pierwotnymi znaczeniami. Inne maści lub białe wzory wskazywałyby na domieszkę innej krwi.
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Zwierzę juczne
Produkcja mięsa
Produkcja mleka
Transport
Wyścigi
Futro
Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał