
Het Jakoetenpaard komt uit Noord- en Midden-Siberië en heeft zich in betrekkelijke afzondering ontwikkeld. Dit robuuste kleine dier is gevormd door de barre natuurlijke omstandigheden om hem heen. Het leeft zelfs noordelijker dan welk ander paardenras ook. Dat alleen al maakt het een interessant ras.
Oorsprong
Men neemt aan dat het Jakoetenras zich in de 13e eeuw in het gebied vestigde, toen de Jakoeten het daarheen brachten. Het zou niet afstammen van de wilde paarden die in het neolithicum in het gebied leefden. Het lijkt op de geharde Mongoolse paarden en przewalskipaarden, maar is doorgaans groter, met een dikkere vacht, en robuuster.
Het Jakoetenpaard heeft zich ontwikkeld onder omstandigheden waaraan de meeste paarden zouden bezwijken: ijskoude winters, extreme temperaturen en schraal voer. De dieren vallen op doordat ze voedsel onder de sneeuw weten te vinden en zonder beschutting temperaturen van -90 graden Fahrenheit overleven.
Types Jakoetenpaard
Het Jakoetenras kent meerdere subtypes. Alle types delen kenmerken met vergelijkbare noordelijke rassen, zoals een robuuste gestalte, dikke manen en een zware wintervacht.

Noordelijk type

Klein zuidelijk type

Groot zuidelijk type
Noordelijk type – Ook Midden-Kolyma- of Verkhoyansk-paard genoemd, dat als het zuiverste van allemaal geldt. De gemiddelde hoogte is 13.2-13.3 hands en dit type vertoont het vaakst de primitieve kenmerken van de dun-factor.
Klein zuidelijk type – Het op één na zuiverste type, maar minder waardevol dan de Verkhoyansk. De gemiddelde hoogte is 13-13.1 hands.
Groot zuidelijk type – Het grootste van de types; het zijn allemaal kruisingen met andere rassen. De gemiddelde hoogte is 13.2-14 hands.
Aanpassingen door evolutie
Zuivere Jakoetenpaarden hebben een aantal opvallende aanpassingen ontwikkeld om in zo’n extreme omgeving te kunnen leven. Hun romp is dik en hun benen zijn naar verhouding kort, net als hun hals. Hun stofwisseling kan zich aanpassen aan de uitersten van elk seizoen. Zoals veel dieren in koude klimaten legt het Jakoetenpaard in de herfst vetreserves aan en verlaagt het in de winter zijn stofwisseling om met weinig voedsel te overleven. In het voorjaar brengen de nieuwe grasscheuten de stofwisseling weer op het normale peil.
Die dikke winterse vetlaag is belangrijk voor de mensen die de paarden houden, want het vette vlees geldt als een delicatesse. De merries worden ook gemolken voor koemis.
Kenmerken
Gemiddelde hoogte 13.2 – 14 hands
Bouw
Het hoofd is grof
De hals is recht
De rug is breed en lang
De borst is breed en diep
De benen zijn kort en hard
De hoeven zijn stevig
De vacht, manen en staart groeien dicht en dik
Traditionele kleuren
Van oudsher zijn ze bruin, zwartbruin, schimmel of dun, vaak met primitieve aftekeningen. Andere kleuren of witpatronen wijzen op de inbreng van ander bloed.
Gebruik
Rijpaard
Lastdier
Vleesproductie
Melkproductie
Vervoer
Rensport
Bont
Video
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel