Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 41. Rzeźnik

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 41. Rzeźnik

Widziałem wiele nieszczęścia wśród koni w Londynie, a sporej jego części można było zapobiec odrobiną zdrowego rozsądku. My, konie, nie mamy nic przeciwko ciężkiej pracy, jeśli traktuje się nas rozsądnie, i jestem pewien, że wiele koni, którymi powożą całkiem biedni ludzie, ma szczęśliwsze życie niż ja wtedy, gdy chodziłem w powozie hrabiny W, w uprzęży okutej srebrem i na obfitym wikcie.

Często krajało mi się serce, kiedy widziałem, jak traktuje się małe kuce, które z wysiłkiem ciągnęły ciężkie ładunki albo zataczały się pod ciężkimi razami jakiegoś prostackiego, okrutnego chłopaka. Raz zobaczyłem małego siwego kuca z gęstą grzywą i ładną głową, tak podobnego do Merrylegsa, że gdybym nie był w zaprzęgu, zarżałbym do niego. Starał się, jak mógł, uciągnąć ciężki wóz, a silny, grubiański chłopak smagał go batem po brzuchu i okrutnie szarpał za jego mały pysk. Czy to mógł być Merrylegs? Był zupełnie taki sam; ale przecież pan Blomefield miał go nigdy nie sprzedawać i myślę, że by tego nie zrobił; ale to mógł być równie dobry mały zuch, który za młodu miał równie szczęśliwy dom.

Często zwracałem uwagę, jak szybko każe się biegać koniom rzeźników, choć nie wiedziałem dlaczego, aż do dnia, kiedy musieliśmy dłuższą chwilę czekać w St. John’s Wood. Obok był sklep rzeźnika i gdy tak staliśmy, z wielką prędkością podjechał wózek rzeźnika. Koń był rozgrzany i bardzo wyczerpany; zwiesił głowę, a jego falujące boki i drżące nogi pokazywały, jak ostro go pędzono. Chłopak zeskoczył z wózka i sięgał po kosz, kiedy ze sklepu wyszedł bardzo niezadowolony właściciel. Popatrzył na konia, a potem ze złością odwrócił się do chłopaka.

„Ile razy mam ci powtarzać, żebyś tak nie jeździł? Zmarnowałeś poprzedniego konia, nabawił się przez ciebie dychawicy, a teraz tak samo marnujesz tego. Gdybyś nie był moim rodzonym synem, zwolniłbym cię na miejscu; to wstyd, żeby przyprowadzać pod sklep konia w takim stanie; za taką jazdę może cię zatrzymać policja, a jeśli tak się stanie, nie licz, że wpłacę za ciebie kaucję, bo mówiłem ci już tyle razy, że mam dość; musisz sam na siebie uważać”.

Podczas tej przemowy chłopak stał obok, ponury i zawzięty, ale kiedy ojciec skończył, wybuchnął ze złością. To nie była jego wina i nie zamierza brać jej na siebie; przez cały czas robił tylko to, co mu kazano.

„Ciągle powtarzasz: »No, szybko; no, żwawo!«, a kiedy objeżdżam domy, jedni chcą udziec barani na wczesny obiad i muszę go dowieźć w kwadrans; inna kucharka zapomniała zamówić wołowinę, muszę po nią pojechać i wrócić w mgnieniu oka, bo inaczej pani będzie się gniewać; a gospodyni mówi, że niespodziewanie przyjeżdżają goście i natychmiast trzeba przysłać kotlety; a pani spod numeru 4 na Crescent nigdy nie zamawia obiadu, zanim nie przyjdzie mięso na lunch, i tak cały czas tylko pośpiech i pośpiech. Gdyby państwo pomyśleli, czego chcą, i zamawiali mięso dzień wcześniej, nie byłoby tej awantury!”

„Dałby Bóg, żeby tak robili” – powiedział rzeźnik – „oszczędziłoby mi to strasznie dużo nerwów i mógłbym znacznie lepiej dogodzić klientom, gdybym wiedział z góry… Ale cóż! Po co gadać – kto by tam pomyślał o wygodzie rzeźnika albo o koniu rzeźnika! No, dalej, wprowadź go i dobrze się nim zajmij; pamiętaj, dzisiaj już nigdzie nie wyjeżdża, a jeśli jeszcze coś będzie potrzebne, zaniesiesz to sam w koszu”. Z tymi słowami wszedł do środka, a konia odprowadzono.

Ale nie wszyscy chłopcy są okrutni. Widziałem takich, którzy kochali swojego kuca albo osiołka, jakby to był ulubiony pies, a te małe stworzenia pracowały dla swoich młodych woźniców równie wesoło i chętnie, jak ja pracuję dla Jerry’ego. Czasem bywa to ciężka praca, ale ręka i głos przyjaciela sprawiają, że jest lekka.

Na naszą ulicę przyjeżdżał młody przekupień z warzywami i ziemniakami; miał starego kuca, niezbyt urodziwego, ale najweselsze i najdzielniejsze małe stworzenie, jakie kiedykolwiek widziałem, a patrzenie, jak bardzo ci dwaj się kochają, było prawdziwą przyjemnością. Kuc chodził za swoim panem jak pies, a kiedy chłopak wsiadał na wózek, ruszał kłusem bez bata i bez słowa i turkotał ulicą tak wesoło, jakby wyszedł z królewskich stajni. Jerry lubił chłopaka i nazywał go „Królewiczem Charliem”, bo mówił, że pewnego dnia zostanie królem woźniców.

Był też stary człowiek, który przyjeżdżał na naszą ulicę z małym wózkiem z węglem; nosił kapelusz tragarza węgla i wyglądał szorstko i czarno. On i jego stary koń wlekli się razem ulicą jak dwaj dobrzy wspólnicy, którzy się rozumieją; koń sam z siebie zatrzymywał się przed drzwiami, gdzie brano od nich węgiel; zawsze trzymał jedno ucho zwrócone w stronę swego pana. Okrzyk starego słychać było na ulicy długo przed tym, zanim się zbliżył. Nigdy nie wiedziałem, co woła, ale dzieci nazywały go „Starym Ba-a-ar Hu”, bo tak to brzmiało. Polly kupowała od niego węgiel i była dla niego bardzo życzliwa, a Jerry mówił, że to pociecha pomyśleć, jak szczęśliwy może być stary koń w biednym domu.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał