Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 41. De slager

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 41. De slager

Ik heb onder de paarden in Londen heel wat ellende gezien, en veel ervan had met een beetje gezond verstand voorkomen kunnen worden. Wij paarden vinden hard werken niet erg als we redelijk behandeld worden, en ik weet zeker dat er veel paarden van heel arme mensen zijn die een gelukkiger leven hebben dan ik had toen ik voor het rijtuig van gravin W. liep, met mijn met zilver beslagen tuig en mijn rijke voer.

Het deed me vaak pijn om te zien hoe de kleine pony’s werden behandeld, zwoegend met zware vrachten of wankelend onder harde slagen van een of andere gemene, wrede jongen. Eens zag ik een kleine schimmelpony met dikke manen en een mooi hoofd, die zo op Merrylegs leek dat ik, als ik niet ingespannen was geweest, naar hem zou hebben gehinnikt. Hij deed zijn best om een zware kar te trekken, terwijl een sterke, ruwe jongen hem met zijn zweep onder de buik sloeg en wreed aan zijn kleine mond rukte. Kon het Merrylegs zijn? Hij leek precies op hem; maar meneer Blomefield zou hem nooit verkopen, en ik denk niet dat hij dat zou doen; maar dit kon net zo’n goed klein kereltje zijn geweest, dat het net zo goed had gehad toen hij jong was.

Het viel me vaak op hoe hard slagerspaarden moesten lopen, al wist ik niet waarom, tot we op een dag een tijdje moesten wachten in St. John’s Wood. Er was een slagerij naast de deur, en terwijl we stonden te wachten, kwam er in volle vaart een slagerskar aanrijden. Het paard was bezweet en erg uitgeput; hij liet zijn hoofd hangen, en zijn zwoegende flanken en trillende benen lieten zien hoe hard hij gereden was. De jongen sprong uit de kar en was de mand aan het pakken, toen de baas zeer ontstemd de winkel uit kwam. Nadat hij naar het paard had gekeken, wendde hij zich boos tot de jongen.

“Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat je niet zo moet rijden? Het vorige paard heb je geruïneerd en dampig gereden, en dit paard ga je op dezelfde manier ruïneren. Als je niet mijn eigen zoon was, zou ik je op staande voet ontslaan; het is een schande dat er een paard in zo’n toestand bij de winkel wordt gebracht; de politie kan je voor zulk rijden oppakken, en als dat gebeurt, hoef je bij mij niet aan te komen voor een borgsom, want ik heb er al tot vervelens toe met je over gesproken; je moet zelf maar zien.”

Tijdens deze toespraak had de jongen er nors en koppig bij gestaan, maar toen zijn vader zweeg, barstte hij boos los. Het was zijn schuld niet en hij weigerde de schuld op zich te nemen; hij had de hele tijd alleen maar opdrachten uitgevoerd.

“U zegt altijd: ‘Vooruit, schiet op; een beetje vlug!’ en als ik bij de huizen kom, wil de een een schapenbout voor een vroeg middagmaal en moet ik daar binnen een kwartier mee terug zijn; een andere kokkin is vergeten het rundvlees te bestellen; dat moet ik gaan halen en in een mum van tijd terug zijn, anders krijgt ze op haar kop van mevrouw; en de huishoudster zegt dat er onverwacht gasten komen en dat er meteen karbonades gebracht moeten worden; en de dame op nummer 4 in de Crescent bestelt haar avondeten nooit voordat het vlees voor de lunch binnen is, en het is de hele tijd niets dan haasten, haasten. Als de deftige lui eens nadachten over wat ze willen en hun vlees de dag van tevoren bestelden, dan was al dit gedoe niet nodig!”

“Ik wou in godsnaam dat ze dat deden,” zei de slager; “het zou me ontzettend veel gedoe besparen, en ik kon mijn klanten veel beter bedienen als ik het van tevoren wist – Maar ach! Wat heeft praten voor zin – wie denkt er nou ooit aan het gemak van een slager of aan het paard van een slager! Vooruit, breng hem naar binnen en verzorg hem goed; let op, hij gaat vandaag niet meer op pad, en als er nog iets nodig is, moet je het zelf in de mand dragen.” Daarop ging hij naar binnen en werd het paard weggeleid.

Maar niet alle jongens zijn wreed. Ik heb er gezien die net zoveel van hun pony of ezel hielden alsof het een lievelingshond was, en de kleine dieren werkten net zo opgewekt en gewillig voor hun jonge menners als ik voor Jerry werk. Het werk is soms misschien zwaar, maar de hand en de stem van een vriend maken het licht.

Er was een jonge straatventer die met groente en aardappelen door onze straat kwam; hij had een oude pony, niet erg knap, maar het vrolijkste en moedigste kleine ding dat ik ooit heb gezien, en het was een lust om te zien hoeveel die twee van elkaar hielden. De pony volgde zijn baas als een hond, en als die in zijn kar stapte, draafde hij zonder zweep of woord weg en ratelde zo vrolijk de straat door alsof hij uit de stallen van de koningin kwam. Jerry mocht de jongen graag en noemde hem “Prince Charlie”, want hij zei dat er ooit een koning onder de menners van hem zou groeien.

Er was ook een oude man die met een kleine kolenkar door onze straat kwam; hij droeg een kolensjouwershoed en zag er ruw en zwart uit. Hij en zijn oude paard sjokten samen door de straat, als twee goede maten die elkaar begrepen; het paard stopte uit zichzelf bij de deuren waar ze kolen bij hem kochten; hij hield altijd één oor naar zijn baas gericht. De roep van de oude man was al ver in de straat te horen, lang voordat hij in de buurt kwam. Ik heb nooit geweten wat hij riep, maar de kinderen noemden hem “Old Ba-a-ar Hoo”, want zo klonk het. Polly kocht haar kolen bij hem en was erg vriendelijk tegen hem, en Jerry zei dat het een troost was om te bedenken hoe gelukkig een oud paard kon zijn op een eenvoudige plek.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel