Konie w sztuce
The Wooden Horse

Jedna z uroczych książek o Raggedy Ann i Andym – tym razem o psotnym drewnianym koniku.
Z książki Raggedy Andy Stories autorstwa Johnny’ego Gruelle’a.
Święty Mikołaj zostawił całe mnóstwo zabawek.
Jednym z prezentów był drewniany konik obciągnięty barchanem i muśnięty pędzlem umoczonym w czarnej farbie, żeby wyglądał na siwego jabłkowitego.
Raggedy Andy i drewniany konik
Razem z drewnianym konikiem przybył piękny czerwony wózek z czterema żółtymi kołami. Ojej! Jaka ładna i błyszcząca była ta farba!
Drewniany konik był zaprzężony do wózka uprzężą z lakierowanej skóry, a sam stał dumnie na czerwonej platformie na czterech niklowanych kółeczkach.
To prawda, że oczy drewnianego konika były osadzone tak daleko od siebie jak u wielbłąda, więc patrząc na niego z przodu, można go było wziąć za wielbłąda, ale miał miękkie skórzane uszy oraz jedwabną grzywę i ogon.
Miło było na niego popatrzeć, na tego drewnianego konika. Pierwszej nocy, kiedy lalki zostały z nim same w pokoju dziecinnym, wszystkie go głaskały, przygładzały mu jedwabną grzywę i dotykały jego błyszczącej uprzęży z lakierowanej skóry.
Drewniany konik miał dziwny głos; z początku lalki ledwie go rozumiały, ale kiedy minęła mu nieśmiałość, zaczął mówić całkiem wyraźnie.
„Pierwszy raz w życiu próbuję mówić” – wyjaśnił, kiedy już się z nimi zapoznał – „i chyba mówiłem brzuchem zamiast głową!”
„Bardzo ci się tu spodoba, w pokoju dziecinnym!” – powiedział Raggedy Andy. „Mamy tu takie wesołe chwile i tak bardzo się kochamy, że na pewno polubisz swój nowy dom!”
„Jestem tego pewien!” – odparł drewniany konik. „Tam, skąd przyszedłem, my – to znaczy inne koniki i ja – po prostu staliśmy w milczeniu na półkach i patrzyliśmy, patrzyliśmy prosto przed siebie i nawet ogonem nie ruszyliśmy”.
Drewniany konik przetoczył się po stopie Raggedy Ann
„Sprawdź, czy teraz uda ci się ruszyć ogonem!” – zaproponował Henny, holenderska lalka.
Drewniany konik potoczył się przez pokój dziecinny i gdyby Raggedy Ann nie stała mu na drodze, pewnie wpadłby na ścianę. A tak wpadł na Raggedy Ann i przewrócił ją, ale nie mógł jechać dalej, bo jego kółka oparły się o jej szmacianą stopę.
Kiedy drewniany konik przewrócił Raggedy Ann, stał bez ruchu, dopóki Wujek Clem, Henny i Raggedy Andy nie zdjęli go ze stóp Raggedy Ann. „Czy machnąłem ogonem?” – zapytał, kiedy Raggedy Ann wstała i wygładziła fartuszek.
„Spróbuj jeszcze raz!” – powiedziała Raggedy Ann. „Nie widziałam!” Roześmiała się swoim pogodnym śmiechem szmacianej lalki, bo Raggedy Ann, cokolwiek by się działo, nigdy nie traciła humoru.
Na to drewniany konik zaczął toczyć się do tyłu i przewrócił Henny’ego na plecy, aż ten krzyknął „Mama!” swoim piskliwym głosikiem.
Wujek Clem, Raggedy Ann i cynowy żołnierzyk złapali drewnianego konika i zdołali go zatrzymać w chwili, gdy wycofywał się przez drzwi pokoju dziecinnego w stronę schodów.
Potem lalki zaciągnęły drewnianego konika z powrotem na środek pokoju. „To zabawne” – powiedział – „że kiedy próbuję machnąć ogonem, zaczynam jechać do tyłu albo do przodu!”
„Myślę, że to dlatego, że tak długo stałeś na półce bez ruchu” – podsunął Raggedy Andy. „A może spróbujesz ruszyć do przodu?”
Wujek Clem, który stał przed drewnianym konikiem, uskoczył w bok tak pospiesznie, że nogi mu się rozjechały, zupełnie jakby ślizgał się po gładkim lodzie.
Drewniany konik wcale nie ruszył do przodu, jak spodziewał się Wujek Clem – za to jego jedwabny ogon wesoło śmignął w górę, nad grzbiet.
„Juhu! No proszę, machnąłeś ogonem!” – zawołały wszystkie lalki, tak uradowane, jakby drewniany konik dokonał czegoś naprawdę wspaniałego.
„Teraz to łatwe!” – powiedział drewniany konik. „Kiedy będę chciał jechać do przodu albo do tyłu, spróbuję machnąć ogonem i wtedy potoczę się na moich błyszczących kółkach, a kiedy będę chciał machnąć ogonem, spróbuję potoczyć się do przodu albo do tyłu, o tak!” Ale zamiast potoczyć się do przodu, drewniany konik machnął ogonem. „A tym razem chciałem właśnie machnąć ogonem!” – powiedział zdziwiony. „No to teraz potoczę się do przodu!” I rzeczywiście, drewniany konik potoczył się przez pokój dziecinny.
Kiedy ruszył na swoich błyszczących kółkach, Raggedy Andy zawołał: „Wsiadać!”, wziął krótki rozbieg i wskoczył drewnianemu konikowi na grzbiet. Wujek Clem, Raggedy Ann, Henny – holenderska lalka – i Susan, lalka bez głowy, wgramolili się do ładnego czerwonego wózka.
Drewniany konik uznał, że to świetna zabawa, i krążył po pokoju dziecinnym w kółko, i w kółko. Jego błyszczące kółka i ładne żółte koła czerwonego wózka skrzypiały tak głośno, że żadna z lalek nie słyszała wołania malutkich groszowych laleczek, które były zbyt małe, żeby wsiąść. W końcu, gdy wózek pełen lalek mijał groszowe laleczki, Raggedy Andy zauważył, że te dwie maleńkie kruszynki stoją razem i omija je cała zabawa; więc kiedy konik przemknął obok nich, Raggedy Andy wychylił się mocno w bok, chwycił obie groszowe laleczki w swoje silne szmaciane ręce i posadził je na szerokim grzbiecie drewnianego konika.
„Hura!” – zawołały wszystkie lalki, kiedy zobaczyły wyczyn Raggedy Andy’ego. „Zupełnie jak w pokazie Dzikiego Zachodu!”
„Musimy się wszyscy razem bawić, ile się tylko da!” – powiedział Raggedy Andy.
„Brawo!” – zawołał Wujek Clem. „Im więcej radości dajemy sobie nawzajem, tym więcej radości ma każdy z nas!”
Drewniany konik okrążył pokój dziecinny wiele, wiele razy, bo bardzo mu się podobał wesoły śmiech lalek, i pomyślał sobie: „Jaki będę szczęśliwy, mieszkając z taką wesołą gromadką”.
Ale właśnie gdy miał minąć drzwi, na schodach rozległ się hałas, a drewniany konik, usłyszawszy go, stanął tak nagle, że Raggedy Andy i groszowe laleczki przelecieli mu nad głową, a lalki z przodu wózka wylądowały na miejscu Raggedy Andy’ego, na grzbiecie konika.
Leżały tak, jak spadły, bo nie chciały, żeby ktokolwiek się domyślił, że potrafią się ruszać i mówić.
„Ha! Ha! Ha! Wiedziałam, że świetnie się bawicie!” – zawołał wesoły głos.
Na to wszystkie lalki natychmiast wgramoliły się z powrotem na swoje miejsca, bo rozpoznały głos francuskiej laleczki.
Ale jakież było ich zdziwienie, gdy zobaczyły ją przebraną w śliczny kostium wróżki, jak biegła w ich stronę, a jej piękne loki powiewały za nią!
Raggedy Andy już miał z powrotem wspiąć się konikowi na grzbiet, kiedy francuska lalka sama tam wskoczyła i, lekko balansując na jednej nodze, stała tak, a drewniany konik toczył się po pokoju dziecinnym tak szybko, jak tylko mógł.
Raggedy Andy i dwie groszowe laleczki pobiegli za wózkiem i z pomocą Wujka Clema i Raggedy Ann wdrapali się do niego od tyłu.
Kiedy drewniany konik w końcu się zatrzymał, wszystkie lalki powiedziały: „To najlepsza zabawa, jaką mieliśmy od dawna!”
Drewniany konik, przez którego drewniane ciało przebiegł dreszcz szczęścia, zawołał: „To najlepsza zabawa, jaką kiedykolwiek miałem!”
A lalki, choć mu tego nie powiedziały, wiedziały, że to on bawił się najlepiej, bo to on sprawił im najwięcej radości.
Bo, jak na pewno wiesz, najwięcej radości zaznają ci, którzy są najmniej samolubni – bo dają szczęście innym.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał