Paarden in de kunst
Het houten paard

Uit de charmante boeken over Raggedy Ann en Andy, dit keer over een ondeugend houten paardje.
Uit het boek Raggedy Andy Stories van Johnny Gruelle.
De Kerstman had een heleboel speelgoed achtergelaten.
Een van de cadeaus was een houten paard, bekleed met katoenflanel en hier en daar licht aangestipt met een penseel vol zwarte verf, zodat hij eruitzag als een appelschimmel.
Raggedy Andy en het houten paard
Bij het houten paard hoorde een prachtige rode wagen met vier gele wielen. Nee maar! Wat was de verf mooi en glanzend.
Het houten paard was met een tuig van lakleer voor de wagen gespannen, en hij stond zelf trots op een rood plankje dat op vier nikkelen wieltjes reed.
Het was waar dat de ogen van het houten paard net zo ver uit elkaar stonden als die van een kameel, zodat hij er van voren bekeken veel op een kameel leek, maar hij had zachte leren oren en manen en een staart van zijde.
Hij was een lust voor het oog, dat houten paard. De eerste nacht dat ze met hem alleen waren in de kinderkamer, aaiden alle poppen hem, streken ze zijn zijden manen glad en voelden ze aan zijn glanzende tuig van lakleer.
Het houten paard had een vreemde stem; de poppen konden hem eerst nauwelijks verstaan, maar toen zijn verlegenheid eenmaal over was, praatte hij heel duidelijk.
“Het is de eerste keer dat ik ooit heb geprobeerd te praten,” legde hij uit toen ze kennis hadden gemaakt, “en ik denk dat ik vanuit mijn buik praatte in plaats van vanuit mijn hoofd!”
“Je zult het hier in de kinderkamer heel fijn vinden!” zei Raggedy Andy. “We hebben het zo gezellig en houden zoveel van elkaar dat je je nieuwe thuis vast heerlijk zult vinden!”
“Dat weet ik zeker!” antwoordde het houten paard. “Waar ik vandaan kom, stonden we, de andere paarden en ik, alleen maar stil op de planken en keken we recht voor ons uit, en we bewogen zelfs onze staart nooit.”
Het houten paard reed over de voet van Raggedy Ann
“Kijk eens of je je staart nu kunt bewegen!” stelde Henny, de Hollandse pop, voor.
Het houten paard begon over de vloer van de kinderkamer te rollen, en als Raggedy Ann niet in de weg had gestaan, was hij misschien tegen de muur gebotst. Nu rolde het houten paard tegen Raggedy Ann aan en gooide haar omver, maar verder kon hij niet, want zijn wielen liepen vast tegen haar lappenvoet.
Toen het houten paard Raggedy Ann omver had gereden, bleef hij stilstaan tot Oom Clem, Henny en Raggedy Andy hem van de voeten van Raggedy Ann hadden getild. “Heb ik met mijn staart gezwaaid?” vroeg hij toen Raggedy Ann overeind kwam en haar schortje gladstreek.
“Probeer het nog eens!” zei Raggedy Ann. “Ik kon het niet zien!” Ze lachte haar vrolijke lappenpoppenlach, want wat er ook gebeurde, Raggedy Ann verloor nooit haar goede humeur.
Daarop begon het houten paard achteruit te rollen en duwde Henny omver, zodat hij op zijn rug viel en met zijn piepstemmetje “Mama!” riep.
Oom Clem, Raggedy Ann en de tinnen soldaat hielden het houten paard allemaal vast en wisten hem nog net tegen te houden toen hij achteruit de deur van de kinderkamer uit reed, op weg naar de trap.
Toen trokken de poppen het houten paard terug naar het midden van de kamer. “Gek is dat,” zei hij, “dat ik achteruit of vooruit ga rijden als ik met mijn staart probeer te zwaaien!”
“Ik denk dat het komt doordat je zo lang op de plank hebt gestaan zonder te bewegen,” opperde Raggedy Andy. “Probeer eens vooruit te rijden!”
Oom Clem, die voor het houten paard stond, sprong zo haastig opzij dat zijn voeten onder hem uitgleden, net alsof hij over spiegelglad ijs schoof.
Het houten paard ging niet vooruit rijden, zoals Oom Clem had verwacht; in plaats daarvan zwiepte zijn zijden staart vrolijk omhoog over zijn rug.
“Joepie! Zie je wel, je zwaaide met je staart!” riepen alle poppen, net zo blij alsof het houten paard iets heel wonderbaarlijks had gedaan.
“Nu is het makkelijk!” zei het houten paard. “Als ik vooruit of achteruit wil, probeer ik met mijn staart te zwaaien, en dan rol ik weg op mijn glanzende wieltjes; en als ik met mijn staart wil zwaaien, probeer ik vooruit of achteruit te rollen, zo!” Maar in plaats van vooruit te rollen, zwaaide het houten paard met zijn staart. “Nu wilde ik juist met mijn staart zwaaien!” zei hij verbaasd. “Nu rol ik vooruit!” En warempel, het houten paard rolde over de vloer van de kinderkamer.
Toen hij op zijn glanzende wieltjes begon te rollen, riep Raggedy Andy: “Instappen!”, nam een korte aanloop en sprong op de rug van het houten paard. Oom Clem, Raggedy Ann, Henny, de Hollandse pop, en Susan, de pop zonder hoofd, klauterden allemaal in de mooie rode wagen.
Het houten paard vond dit een geweldige pret en reed rondjes en nog eens rondjes door de kinderkamer. Zijn glanzende wieltjes en de mooie gele wielen van de rode wagen piepten zo hard dat geen van de poppen het geroep hoorde van de piepkleine stuiverspopjes, die te klein waren om in te stappen. Toen de wagen vol poppen ten slotte langs de stuiverspopjes kwam, zag Raggedy Andy de twee kleintjes daar samen staan, terwijl ze de pret misliepen. Dus boog Raggedy Andy zich ver opzij toen het paard langs hen zwierde, pakte beide stuiverspopjes in zijn sterke lappenarmen en tilde ze op de brede rug van het houten paard.
“Hoera!” riepen alle poppen toen ze zagen wat Raggedy Andy had gedaan. “Het was net een wildwestshow!”
“We moeten samen zoveel mogelijk plezier maken!” zei Raggedy Andy.
“Goed zo!” riep Oom Clem. “Hoe meer plezier we elkaar bezorgen, hoe meer plezier ieder van ons zelf heeft!”
Het houten paard reed heel wat rondjes door de kinderkamer, want hij vond het heerlijk om het vrolijke gelach van de poppen te horen, en hij dacht bij zichzelf: “Wat zal ik gelukkig zijn, nu ik bij zo’n vrolijk stelletje woon.”
Maar net toen hij langs de deur wilde rijden, klonk er een geluid op de trap. Toen het houten paard dat hoorde, stopte hij zo plotseling dat Raggedy Andy en de stuiverspopjes recht over zijn hoofd vlogen en de poppen voor in de wagen de plaats van Raggedy Andy op de rug van het paard innamen.
Ze bleven precies liggen zoals ze gevallen waren, want ze wilden niet dat iemand zou vermoeden dat ze konden bewegen of praten.
“Ha! Ha! Ha! Ik wist wel dat jullie veel plezier hadden!” riep een vrolijke stem.
Daarop klauterden alle poppen meteen terug naar hun oude plekjes, want ze herkenden de stem van het Franse popje.
Maar hoe verbaasd waren ze toen ze haar in een beeldig feeënkostuum op zich af zagen rennen, met haar mooie krullen wapperend achter zich aan.
Raggedy Andy wilde net weer op de rug van het paard klimmen toen de Franse pop er zelf op sprong. Licht balancerend op één voet bleef ze zo staan, terwijl het houten paard zo snel als hij kon door de kinderkamer rolde.
Raggedy Andy en de twee stuiverspopjes renden achter de wagen aan en klommen, met hulp van Oom Clem en Raggedy Ann, achterin.
Toen het houten paard eindelijk stilstond, zeiden de poppen allemaal: “Zoveel plezier hebben we in tijden niet gehad!”
Het houten paard, door wiens houten lijf een rilling van geluk trok, riep: “Zoveel plezier heb ik nog nooit gehad!”
En de poppen wisten, al zeiden ze het hem niet, dat hij het meeste plezier had gehad omdat hij hun het meeste plezier had bezorgd.
Want zoals je vast wel weet, zijn wie het minst zelfzuchtig zijn degenen die de grootste vreugde vinden, omdat ze anderen gelukkig maken.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel